پاورپوینت کامل آزادی فلسطین در گفتمان ناسیونالیستی معاصر عرب ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آزادی فلسطین در گفتمان ناسیونالیستی معاصر عرب ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آزادی فلسطین در گفتمان ناسیونالیستی معاصر عرب ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آزادی فلسطین در گفتمان ناسیونالیستی معاصر عرب ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

ب: وحدت قومی… آزادی فلسطین

پیش از سال ۱۹۴۷، مسأله ی فلسطین در عرصه ی ذهنیت و روان عربها، حضوری جدی نداشت. عربها تا آن موقع اشغال سرزمین فلسطین را جنگ داخلی میان عربها و یهودیان ساکنان فلسطین می دانستند، اما پس از شکست عربها در جنگ با اسرائیل، در سال ۱۹۶۷ و سال ۱۹۷۲، مسأله ی فلسطین و مبارزه با صهیونیسم، بُعد جدیدی پیدا کرده و مسأله ی اساسی آنان شد. از این پس، هر مسأله ای که میان عربها رخ می داد به طور مستقیم یا غیرمستقیم با «مسأله ی فلسطین» ارتباط پیدا می کرد.

شکست مکرر عربها در جنگ با اسرائیل، سبب ناامیدی روزافزون آنان شد، به گونه ای که اشغال فلسطین را گناه نابخشودنی خویش شمردند که حیثیت و شرف آنان را لکه دار کرده است.۱

امّا از سوی دیگر می توان تشکیل دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ را آغاز تحول عمیق وجدان و آگاهی عربی دانست؛ یعنی از این زمان به بعد مسأله ی آزادی فلسطین و مبارزه ی با اسرائیل، از ارکان آگاهی عربی شد، و اگر تا پیش از این، جنبش نوزایش عربی و مسایل مربوط به آن، تنها به حوزه ی کشورهای عرب آسیایی محدود می شد، اما پس از سال ۱۹۴۸ دامنه ی این جنبش، تا کشورهای عرب آفریقایی نیز گسترش پیدا کرده و مفهومی تازه از جنبش نوزایش و یا آگاهی عرب به وجود آمد. در پرتو آن، مسایلی؛ چون «وحدت قومی» و یا عواملی چون «زبان»، «تاریخ» و یا «سرنوشت واحد»، نیز دستخوش تحول معنایی عمیقی شدند.

ا

ما سؤال اصلی اینجا است که گفتمان ناسیونالیستی عربی چگونه می تواند میان «آزادی فلسطین» و «وحدت و ناسیونالیسم» ارتباط برقرار کند؟

پیش تر دیدیم که آگاهی عربی، میان سوسیالیسم و وحدت، پیوندی ناگسستنی ایجاد می کرد، به گونه ای که هر کدام از آنها علت و معلول یکدیگر شدند.

قبل از هر چیز باید به این نکته اشاره کرد که از ویژگی های آگاهی نوین عربی، عدم پذیرش، یا اعتراف به شکست است و در هر زمان که با معضلی مواجه شده، به همان اندازه به خیال پردازی روی آورده است، بلکه بالاتر به گونه ای به حلّ آن معضل پرداخته، که گویی آن خواستها و یا رؤیاها تحقق یافته اند. به همین صورت آگاهی عربی، پس از فاجعه ی فلسطین، از «امّت عربی واحد» سخن به میان آورد و وظیفه ی خطیر آزادی فلسطین را بر دوش آن گذاشت، گویی که آرمان «وحدت امّت عربی»، مدتها است که تحقق یافته است؛ یعنی در مقابل امر واقعی (اشغال فلسطین و وجود دشمنی به نام اسرائیل)، امر ممکن عربی باید به مقابله با آن بپاخیزد، تا بدین وسیله وحدت عربی حفظ شده و از گزند دشمن در امان بماند، و از آنجا که عقل عربی ـ چنانکه در آغاز این فصل ذکر شد ـ بر سازو کار ذهنی عمده ای که همان قیاس، یا تشبیه است استوار می باشد، در اینجا نیز به تاریخ گذشته ی خود باز می گردد و آن را زیر و رو می کند، تا بلکه بتواند حادثه ای تاریخی شبیه حادثه ی فلسطین بیابد. در این باره پاره ای از عربها به شکست تاریخی مسلمانان در اندلس و پاره ای دیگر به جنگ های صلیبی و تسخیر فلسطین توسط مسیحیان استناد کرده و عاقبت نتیجه می گیرند که: «اگر در گذشته مسلمانان به سبب سستی و غفلت، آن دو سرزمین را از دست دادند و در جنگ با دشمنان شکست سختی خوردند، اما اکنون عربها باید از آن حوادث تاریخی، درس عبرت بگیرند و هیچ غفلتی را به خود راه نداده و یکصدا و یکپارچه علیه دشمنان و غاصبان فلسطین قیام کنند و به زودی فلسطین را آزاد نمایند.» اما در این که این امر چگونه امکان پذیر است؟ «محمد عزّه دروزه» در مقام پاسخ بیان می کند که: «راه حل اساسی، تهیه ی سپاهی عظیم از پناهندگان و آوارگان فلسطینی است که با پشتیبانی امّت عربی بر اسرائیل یورش برند و کار آنان را یکسره کنند».۲

در حسن نیت و صدق گفتار مؤلف نمی توان شک کرد، مسأله ی اساسی «امّا» تحلیل ساختاری گفتار و آشکار کردن ناسازگاریهای آن است. از این منظر مدعای نویسنده ی مذکور حاوی دو مفهوم اساسی است: یکی امّت عربی و دیگری سپاهی عظیم از فلسطینیان، یا عربها. حال با یادآوری مطالب گذشته، می توان نتیجه گرفت که این دو مفهوم نه محصول واقعیت، بلکه یک سره زاییده ی وَهم و خیالند؛ زیرا واژه ی «امّت عربی» مانند «امّت اسلامی»، بر امتی واحد و یکپارچه دلالت نمی