پاورپوینت کامل گل های آتش ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گل های آتش ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گل های آتش ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل گل های آتش ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

مردان سبز

از آتش

چه مردان سبزی گذشتند

چه مردان سبزی از آتش گذشتند

چه مردان سبزی در آتش نفس تازه کردند

زمین تشنه

من تشنه

دل های با خویش و با هیچ پیوسته، تشنه

چه مردان سبزی به دریا رسیدند

نسیمی نیامد

نسیمی نپرسید

نسیمی مرا روبه معنای شبنم نچرخاند

دل من گره گیر گل های تالی

دل من گره گیر برگ حقوق تقاعد

دل من گره گیر یک میز

یک پلّه

یک پست

دل من گره گیرمن ماند

چه مردان سبزی به آیین افرا رسیدند

دل من گره گیر تزویر پنهانی یک ترازو

دل من گره گیر یک حجره

یک خانه

یک کارخانه

دل من گره گیر حراج انصاف

چه مردان سبزی به باغ تماشا رسیدند

دل من نپرسید

چراخانه ام از عبور پرستو تهی شد

چرا پشت تنهایی ام

ردّ پرواز پروانه ها سوخت

مسیر نگاهم

چرا از نفس های باران جدا ماند

چراکرت دستان سبزم ورق خورد

و دیگر کسی سمت سر چشمه ی باغ را

از دل من نپرسید

دل من گره گیر من ماند

و «امروز» پای مرا بست

و افسون یک وعده، یک وجه

و جادوی یک نام

وآوازه ی یک تریبون

و پیوند رنگین ترین چاپ

به دفتر شعر واخورده ی من

مرا از مسیر کبوتر جداکرد

و من چشم بستم بر اندوه مرغان آبی

و من پشت کردم به قانون افرا

ومن پا نهادم به چشم شقایق

و من چشم بستم به هنگامه ی آه

در سینه ی چاه

و از کوچه ی رنج سرشار یک شهر

دامن کشیدم

من آیینه ی درد را حسن کردم

وآن میل پنهان مرا برد

بریدم

به غربت رسیدم

و بیگانگی ازدلم آسمان رادرو کرد

و من پشت کردم

به مردان سبزی که در آسمان ریشه دارند

ومردان سبزی

که در باغ آتش

نفس تازه کردند

چه مردان سبزی به محراب معنا رسیدند!

بمبارانها

علی هوشمند

(۱)

بمباران باغ

و شهادت گلهای محمدی

وانفجارمیوه های نو رس

بر شاخه ها

و آه قمر یکی مظلوم

در بطن فاجعه

(۲)

بمباران پنجره

و انهدام روزنه ها

آه…

گلدانی شکست

دل گلی ترک برداشت

ولبخندی معصوم

در آغازشکفتن

شهیدشد.

(۳)

بمباران بهار

و بیداد باد

درگلخانه

وپیکر معصوم ترین گل ها

درزیر آوار

تابوت گل سرخ

بر شاخه ی نسیم

و باران گلاب «قمصر»

در ازدحام«الله اکبر»

(۴)

بمباران عشق

و بی قراری دل ها

در تلاقی اشک وفریاد

و شروه ی فاخته ای مهجور

در جنگل های همجوار باران.

(۵)

آه…

شهادت چه مهربانی غریبی دارد

وقتی که باد بهار می آید

و برای عید دیدنی

هیچ باغچه ای را

بی نصیب نمی گذارد.

ارغوان و پسرعموهایم

بیژن نجدی

خوزستان پسرعموی من است

های، پسر عموی من

صبحانه رامیهمان قبیله ی من باش

آفتابی می رسد ازراه

دخترانی از پشت این پرچین

وخون بهار

سبز می شود بر کف دست برگ

نخلهای سوخته ی خرمشهر، پسرعموهای منند

های پسرعموهایم

صبحانه را میهمان ما باشید

با نانی ازمن

تکه ای از خاک لاهیجان

با شیر، از سینه های صبح

چای،

ازبوته ها وبرگه

آه،

پسرعموهایم.

سرودبازگشت

(برای مردم شهرم، خرمشهر)

تیمور ترنج

بازگشته ایم

و تصویر خاموش خاطره ها را

بردیوارهای شهر نگاه می کنیم

بازگشته ایم

بردروازه ها

قفل های زنگار بسته نشسته اند

آیینه های شکسته

نور را

در خود مدفون کرده اند

بر چمنزاران سوخته

لکه های کدر خون ماسیده اند

و ترکش ها

دیوارهای شهر را

همچون تنی آبله گون

هزاران روزنه گشوده اند.

بازگشته ایم

تا تنور کوچک خانه مان را

– که خاکستری سردرا قی می کند –

آتشی برافروزیم،

تا افشانه های گیسوان نخل های شکسته

– که باد

برخاک و لجن می مالد –

به نوازش بنشینیم،

تااسکلت های بال گشوده ی قناری ها را

ازمیان آوراره های قفس پرواز دهیم،

تاکلون درها

عطرآشنای دستان مان را

از یادنبرد،

بازگشته ایم

هنوز هم از بندرگاه

بوی عرق تن کارگران می آید،

هنوز هم در «چرداغ»

عطر نفسهای زنان پیچیده است،

هنوز هم طنین تپش خونی را

که در سر انگشتان «سلوا» می زد،

می توان شنید

بازگشته ایم

هرهجای این دستان قلم شده

یادآورنوازشی ست

هر هجای این جمجه های شکسته

یادآور خاطره ای ست

هر هجای این لبان بر خاک ریخته

یادآور سرودی ست.

بازگشته ایم

تا این زخمی را

که بر گرده ی خونی