پاورپوینت کامل جماعت اسلامی پاکستان و فهم مسائل بین المللی ۶۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جماعت اسلامی پاکستان و فهم مسائل بین المللی ۶۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جماعت اسلامی پاکستان و فهم مسائل بین المللی ۶۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جماعت اسلامی پاکستان و فهم مسائل بین المللی ۶۹ اسلاید در PowerPoint :

نگاهی به مقاله”روابط بین الملل از دیدگاه یکی از جنبش های اسلامگرا: مطالعه موردی جماعت اسلامی پاکستان “

ترجمه و تلخیص: مجید بهستانی

مقدمه:

دکتر ولی رضا نصر در آغاز مقاله »روابط بین الملل از دیدگاه یکی از جنبش های اسلامگرا: مطالعه موردی جماعت اسلامی پاکستان« دلایل پرداختن به این مو ضوع را به اختصار توضیح می دهد و در این رابطه می گوید: تنها اندکی از افراد آگاهی دارند که نیروهای اسلام گرا، چگونه عرصه بین المللی را ترسیم می کنند؛ منافع شان را در آن درک کرده و برای به دست آوردن آنها سیاست گذاری می کنند. برهمین اساس، وی می کوشد، از طریق جست وجوی خطوط اصلی گفتمان ایدئولوژیکی اسلام گرایان، نظام فکری آنان طراحی کند. وی برای موضوع مطالعاتی خویش به جماعت اسلامی پاکستان توجه می کند. تلاش شده است تا اهم دیدگاه های وی را در این مقاله انعکاس دهیم.

میراث پان-اسلامیسم

نظام فکری اسلام گرایی درباره مسایل بین الملل، با چشم انداز جهان وسیع تر مسلمانان [امت]، آغاز می شود. اسلام گرایی از زمان جمال الدین اسدآبادی(وفات۱۸۹۷)، طلایه دار فعال اسلام گرایی مدرن و از نخستین طرفداران اتحاد اسلامی، یک بعد پان – اسلامیستی بین المللی به دست آورد. احیاگران به صورت های گوناگون می کوشیدند تا به مفهوم اسلامی امت (اجتماع مقدس یا ارزش گرا) معنا ببخشند، و حتی مقام خلیفه را به عنوان نهاد فراملی اقتدار بازسازی کنند. این تلاش ها با نام جنبش های خلیفه در هند، از سال ۱۹۱۹-۱۹۲۱ م، یا کنگره های مسلمانان که در خاورمیانه، پس از جنگ جهانی اول تشکیل گردید، به دنبال اجرایی کردن ادعاهای جهان شمول احیاگری بوده اند. نمادگرایی امت و خلیفه ازآن پس، توسط فعالان استفاده می شده است تا تصویری ایده آل از تغییر سیاسی- اجتماعی را شکل بخشند و در سیاست، مشروعیت و قدرت به دست آورند. این مسئله، یعنی شوق به اتحاد در سیاست مسلمانان، عده ای را به این سو کشاند که اسلام و کسانی را که طرفدار مشارکت آن در سیاست بودند، در برابر هر دو جنبه روح و واقعیت نظام دولت – ملت قرار دهند. چنین ویژگی پردازی ها، هیچ گونه گواه تجربی ندارند. جهان گرایی اسلامی، توسط واقعیت دولت – ملت در تنگنا قرار گرفته است. شعار مقاومت جهانی، سازمان های اسلام گرا، همچون اخوان المسلمین یا جماعت اسلامی، در درون مرزهای ملی تقسیم شده است و به عنوان سازمان های سیاسی ملی شکل گرفته اند. بر همین اساس، جمهوری اسلامی ایران در شکستن قالب ایرانی خود شکست خورده و به مرور زمان، سیاست خارجی، آن براساس منافع ملی تنظیم شده است؛ هنوز بسیاری، متاثر از شعار گروه های مسلمان و به خصوص احزاب و جنبش های اسلام گرا، احیاگران رإ؛ ّّنی بین الملل گرایانی می شناسند که بر گذر از مرزهای ملی، برای ایجاد “حکومتی اسلامی” اصرار دارند. با این حال برساختن تصویری از نیروهای اسلام گرا مبتنی بر قرائت ظاهری از شعار آنها، بیش از آنچه این موضوع نشان می دهد، به کج فهمی حقیقت سیاست و دیدگاه های آنان درباره مسایل بین الملل منتهی می شود.

نخست اینکه ممکن نیست بتوان، یک دیدگاه اسلام گرایانه واحد نسبت به سیاست بین الملل یا پان اسلامیسم و نهادهای تشکیل دهنده آن، برای آن موضوع، تشخیص داد. کاربرد فراگیر مفاهیمی چون امت یا خلیفه در ادبیات احیاگران، ممکن است مشاهده گران را به این نتیجه برساند که این مفاهیم همان معانی متون کلاسیک را دارند، یا اینکه در میان جنبش های مختلف، به گونه واحدی تفسیر می شوند. در واقع، نیروهای اسلام گرا، اغلب درباره معنای دقیق چنین مفاهیم بنیادینی بگومگو دارند. از این حیث، اسلام گرایان با دیگر جنبش های ایدئولوژیکی به خصوص کمونیسم چندان تفاوتی ندارند.

دیگر اینکه قرائت ظاهری از شعار احیاگران اولیه و اسلام گرایان متاخر می تواند ایدئولوژی را به معیاری برجسته در فهم دیدگاه ها نسبت به مسایل بین المللی تبدیل کند همانند تمام نیروهای سیاسی، احزاب و گروه های اسلامی، با لوازم و محدودیت هایی برانگیخته می شوند که با آنها در حوزه سیاسی روبرو هستند.

سوم اینکه شعار جهان گرایانه می تواند، برای نیروهای سیاسی مختلف، اهداف متفاوتی را به دنبال داشته باشد؛ برای مثال، این مسئله مورد مناقشه است که جمهوری اسلامی ایران در جنگ ایران و عراق، با جهان گرایی اسلامی تحریک می شده است، یا ملی گرایی ایرانی. پیوند میان قیافه ایدئولوژیکی و اهداف ملی گرایانه، با آنچه در دیگر جنبش ها و دولت های ایدئولوژیکی شاهد بوده ایم، تفاوت چندانی ندارد؛ همانند دوران ملی گرایی عرب یا دوره پس از استالین در کمونیسم.

سرانجام، نگاه حرف به آنچه فعالان می گویند، توجه را از شیوه ای که دولت ها دانسته یا ندانسته، دیدگاه های بین المللی گروه های اسلام گرا را شکل می دهند، منحرف می کند. به همین دلیل تنها قسمتی از رویکردهای اسلام گرایان به سیاست خارجی و نگرانی های بین المللی، توسط ایدئولوژی ساخته می شود و جز از طریق آزمودن سیاست گذاری دولت و محیط بین المللی و منطقه ای که دستورات ایدئولوژیکی در آن اجرایی می شوند، نمی توان آن رویکردها را به شکل راضی کننده ای توضیح داد. در عوض یک قرائت ساده از شعار اسلام گرایی، مقدار قابل توجهی مسایل پیچیده تر و ظریف تر که یک شخص می تواند آن را باور کند، وجود دارد که در این مقاله به آنها پرداخته شده است.

جماعت اسلامی پاکستان نمونه ای بسیار عالی است که می تواند مسایلی را که بیان کرده ایم، بر روی آن مطالعه کنیم. تاسیس در سال ۱۹۴۱ در هند بریتانیا، توسط ابوالعلی المودودی (۷۹-۱۹۰۳)، این جماعت، به دنبال تقسیم هندوستان، به دوسرزمین مستقل هند و پاکستان، به دو واحد مستقل هندی و پاکستانی منشعب گردید. در سال ۱۹۷۱ م، با شکل گیری بنگلادش و سپس سریلانکا، واحدهای جدید آن در اروپای غربی و آمریکای شمالی تشکیل شد.

در پاکستان، جماعت اسلامی، در قالب یک حزب ملی، از سال ۱۹۴۷م، نقشی اساسی در هدایت ساختار دولت و بروز حوادث سیاسی مهم در تاریخ پاکستان ایفا کرد.

ایدئولوژی مودودی و مختصات سیاست خارجی جماعت اسلامی

میراث حکومت بریتانیا بر هندوستان

اگرچه عامل سیاست خارجی، هیچ گاه مقوم نگرش جماعت اسلامی نبوده است؛ اما پیشینه استعماری محیطی که جماعت در آن رشد و نمو یافته است، به تدریج و به صورت تلویحی دیدگاهی را در سیاست خارجی به آن بخشیده است. البته شناخت استعمار و امپریالیسم، به نوعی ملی گرایی دلخواه جواهر لعل نهرو یا مهاتما گاندی منجر نشد، بلکه نوعی برساخته جدید، مبتنی بر ایده آل ها و دستورات دینی، برای مسلمانان ترسیم شد. ضمن اینکه تفکری، برای نخستین بار، در قالب جریان “علما” در قرن ۱۹، از درون مدرسه دئوباند در هندوستان به وجود آمد.

به تدریج استقلال طلبی نیز در جهان بینی اسلامی فعالان مسلمان وارد شد. وجود مفهوم اصیل “امت” موجب گردید که تمام نهادها، ارزش ها و آرمان ها، حول اتحاد در سیاست مسلمانان هند جمع شود؛ برای مثال در قرن ۱۹ میلادی، مسلمانان هندوستان، دولت بریتانیا را تحت فشار قرار دادند تا در برابر تجاوزات وهابی های شبه جزیره عربستان، از اماکن مقدس محافظت کند یا اینکه دردوران فشار و تنگدستی اقتصادی، برای حفاظت و بهسازی شهر مدینه، پول جمع آوری کردند. نهادها و باورهای مشترکی میان مسلمانان هندوستان یا سایر نقاط جهان اسلام وجود دارد؛ مثل سیاست، اماکن مقدسه، مدارس علمیه شیعه مرتبط با هم در هند، قم، نجف و. …

در طول دهه ها منازعه، مجادله و درگیری مسلمانان با محیطهای خارجی، به تدریج مفهوم امت به عنوان مفهوم مرکزی و وحدت بخش نضج گرفت. کوشش های ملی گرایانه و سکولار حزب کنگره، موجب افزایش نگرانی مسلمانان اسلام گرا از روند سیاسی داخلی شبه جزیره شد. برای آنان مفهوم امت، همچنین می توانست جایگزین روند ملی گرایی کنگره باشد.

اندیشه های مودودی، به عنوان رهبر طولانی مدت جماعت اسلامی، در چنین کنکاشی شکل گرفت. دغدغه های او در این باره، در دو جهت قابل بررسی است: وقتی از ایجاد یک نظم اسلامی در سطح محلی صحبت می کند و زمانی که از یک نظم اسلامی جهانی تصویر می سازد، شناخت نحوه تعامل این دو تصویر از حکومت اسلامی، در شناخت آرای مودودی که به شدت در الگوی سیاست خارجی جماعت اسلامی تاثیرگذار است، ضروری است.

مودودی پیش از توجه به حاکمیت ملی اسلام، به شدت طرفدار اندیشه های جهان گرایانه بوده است. وی در سال ۱۹۲۱ م، عضو تحریک الهجره به حساب می آمد، از جمله اندیشه های جنبش مزبور این بوده است که چون هندوستان، دیگر در چارچوب جهان اسلام (به علت حضورطولانی مدت استعمار انگلیس و سیطره هندوها بر آن) قرار نمی گیرد و به دارالکفر ملحق شده است، پس لازم است که مسلمانان آنجا به سرزمین افغانستان مهاجرت کنند. با توجه به اصل دارالاسلام و دارالکفر در سیاست خارجی جنبش تحریک، دیگرنمی توان با راه حل ملی گرایی پاسخی برای آن یافت، بلکه تنها راه حل، ایجاد و حفظ “امت” اسلامی است. رسوب این اندیشه در ذهن مودودی موجب شد، تا بعدها، اگرچه کفه محلی گرایی سنگین تر شد؛ اما گاهی فتواها و سخنانی در قالب جهان گرایی ایراد کند.

تاثیر جنبش خلیفه

در درون اندیشه امت، برای مودودی، مفهوم خلیفه، تنها مفهومی است که می تواند، به جریان اتحاد اسلامی در قالب امت کمک کند؛ چه به لحاظ نمادین وچه به لحاظ عملی.

در آن سال ها جنبش خلیفه، یکی از مشکلات اساسی قدرت های امپریالیستی به حساب می آمد. دو جریان کمالیسم (پانترکیسم) ترکیه که مقام خلافت را به تقلید از اروپا لغو کرد و نیز پان عربیسم که علیه حاکمیت امپراطوری عثمان قیام کرد، تصویر ملی گرایی را در ذهن مودودی، تا اندازه یک توطئه امپریالیسم، سیاه کرد. وی ملی گرایی را دشمن امت می دانست؛ اما علی رغم خصومت آشکار وی با ملی گرایی، چاره ای از آن نبود، زیرا که با الغای خلافت، بازسازی آن بار دیگر، بسیار غیرمتحمل می نمود. افزون بر آنکه اندیشه ملی گرایی در جهان اسلام جا افتاده بود؛ اما مودودی کوشید، در رابطه مسلمانان با “دیگران”، به نوعی ملی گرایی را در چارچوب امت مفهوم سازی کند. اما چون به صورت مستقل در این زمینه، مطلبی عنوان نداشته است، در گفتار او گاه رنگ امت وگاه رنگ ملت پررنگ می شود.

میراث فرقه گرایی و جدایی طلبی مسلمانان

در فضای زمانی میان دو جنگ دو اندیشه را می توان در میان مسلمانان هندوستان بازشناخت. دسته ای از مسلمانان که در قالب حزب کنگره جای می گرفتند و بزرگ ترین مشکل آن روز مسلمانان را استعمار انگلیسی می دانستند. و دسته دیگر، به رهبری محمد علی جناح، در درون حزب مسلم لیگ که استعمار انگلیس را دغدغه نخست خود نمی دا