پاورپوینت کامل ایران و تحولات منطقه; طبقات خیزش‏ها و تبعات امنیتی ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ایران و تحولات منطقه; طبقات خیزش‏ها و تبعات امنیتی ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ایران و تحولات منطقه; طبقات خیزش‏ها و تبعات امنیتی ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ایران و تحولات منطقه; طبقات خیزش‏ها و تبعات امنیتی ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

مقدمه

خیزش های مردمی خاورمیانه و شمال آفریقا ج بویژه در کشورهایی؛ مانند بحرین – همانند شمشیر داموکلس دارای پتانسیل تولید فرصت و تهدید راهبردی برای جمهوری اسلامی ایران است. این تحولات، جدا از اهمیت، حساسیت و تأثیرگذاری بالای آن بر ابعاد مختلف امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران، در سطوح منطقه ای نیز بازخوردهای خاص خود را خواهد داشت، به طوری که واکاوی و روندکاوی این خیزش ها، مبین این واقعیت است که در میان مدت، خاورمیانه جدیدی در شرف شکل گیری است، که با ساختار فعلی، تفاوت های قابل توجهی خواهد داشت. بخش قابل توجهی از این تغییرات پیشتر توسط مقام معظم رهبری با مطرح کردن »خاورمیانه اسلامی« پیش بینی شده بود. ایشان در دیدار با شرکت کنندگان افتتاحیه همایش غزه، در مورخه هشتم اسفند ۱۳۸۸ فرمودند: »براساس حقایقی که خدای متعال تقدیر کرده است، خاورمیانه جدید شکل خواهد گرفت. این خاورمیانه، خاورمیانه اسلامی خواهد بود«.

به یقین یکی از دلایل بنیادین این خیزش ها، که در نگاه رهبر معظم انقلاب در ابتدای خیزش ها مطرح شد، تحقیر تاریخی توده های مردم این کشورها در مقابل قدرت های فرامنطقه ای و رژیم صهیونیستی بود، که پس از شکست های مکرر اعراب در مقابل اسرائیل و سکوت دولت های عرب منطقه در قبال قرارداد کمپ دیوید و جنایات رژیم صهیونیستی در نوار غزه برشدت آن افزوده شد.

آنچه مسلم است این است که کشورهایی؛ هم چون آمریکا، رژیم صهیونیستی، انگلیس، فرانسه و سایر بازیگران منطقه ای؛ مانند عربستان با سوار شدن بر امواج خیزش های ناشی از بیداری اسلام؛ برنامه ریزی می کنند تا شیب و جهت بازی را به سمت تغییرات مورد نظر خود هدایت کنند. در این میان، ایالات متحده نقش مدیریتی و عربستان، وظیفه صحنه پردازی را بر عهده دارد، که بالتبع هرگونه غفلت جمهوری اسلامی ایران از سناریوهای آمریکا می تواند آبستن بروز تهدیدهای راهبردی در میان مدت بوده و هزینه های بالایی را به نظام تحمیل کند. به همین دلیل، ریشه یابی، جریان شناسی و آینده پژوهی راهبردی این خیزش ها، بایستی به عنوان یکی از مولفه های تأثیرگذار بر امنیت ملی، مورد توجه نهادهای ذی ربط قرار گیرند. برخی از این تحولات؛ مانند خیزش های مصر، اردن، یمن و سوریه در دومین حلقه منظومه امنیتی و برخی دیگر؛ مانند بحرین، عمان و کویت در مجاورت سرزمینی جمهوری اسلامی ایران واقع شده اند، که به همین دلیل، نهادهای ذی ربط بایستی خیزش های مردمی خاورمیانه و شمال آفریقا را در دو قالب مطالعات موردی (کشور به کشور) و بررسی تغییرات در شمای کلی مورد کالبد شکافی قرار دهند.

یکی از الزامات مدیریت امنیت راهبردی، روندکاوی و آسیب شناسی دقیق تغییرات بنیادین سیاسی اجتماعی است که در جغرافیای امنیت خارجی جمهوری اسلامی ایران به وقوع پیوسته و یا در حال شکل گیری است. یکی از این موارد خیزش هایی است که به صورت اعتراضات زنجیره ای در شعاع دایره امنیتی جمهوری اسلامی ایران در حال وقوع هستند.

البته تمامی این خیزش ها در کشورهایی شکل گرفته، که دارای رژیم های پلیسی یا استبدادی هستند که خود به یکی از کاتالیزورهای مهم شکل گیری اعتراضات تبدیل شده است. برخی از نظریه پردازان، گسترش خیزش های مردمی منطقه را در راستای نظریه دومینو تفسیر می کنند، که در آن هرگونه موفقیت معترضان برای تغییر نظام سیاسی رژیم های خودکامه، می تواند به سایر نظام های مستبد منطقه نیز سرایت کند.

بستر شکل گیری اعتراضات گسترده در کشورهای عرب خاورمیانه و شمال آفریقا، به دلیل انباشته شدن تراکمی از محرومیت ها از مدت ها قبل فراهم شده بود؛ چرا که نبود زیرساخت های لازم، عدم آمادگی حاکمان و مقاومت دولت های مستبد برای همراه سازی خود با امواج خروشان خیزش های مردمی از کاتالیزورهایی هستند که روند گسترش اعتراضات را تسریع و تسهیل نمودند و »جنبش یاسمن تونس« در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰، جرقه لازم برای انفجار مطالبات مردمی را بوجود آورد. هرچند سرچشمه تغییرات سیاسی شمال آفریقا را بایستی از زمان تجزیه سودان به دو بخش شمالی و جنوبی بررسی کرد.

تفکیک خیزش های مردمی منطقه از منظر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران

به منظور آسیب شناسی دقیق ابعاد و پیامد خیزش های مردمی منطقه و پیش گیری از تولید بحران های موازی، بایسته است تا جمهوری اسلامی ایران، پژوهش های امنیتی مرتبط با این خیزش ها را در پنج بخش زیر تفکیک کند:

۱. اولین دسته بندی خیزش های مردم منطقه

خیزش های مردم بحرین و با درجه پایین تر یمن، به صورت توأمان، پتانسیل تولید تهدید و فرصت را دارند، بطوری که در صورت مدیریت عقلایی و بکارگیری مناسب ابزارهای نفوذ، جایگاه و موقعیت جمهوری اسلامی ایران را در ترتیبات منطقه ای ارتقا خواهد داد و برعکس، هرگونه غفلت از تحلیل راهبردی و فرابخشی می تواند مخاطراتی را برای امنیت ملی بوجود آورد. خیزش هایی که در این دسته بندی جای می گیرند، به صورت مستقیم بر هدف غایی جمهوری اسلامی ایران در سند چشم انداز که تبدیل شدن به قدرت منطقه ای خاورمیانه است، تأثیرگذارند.

الف) بحرین

جمهوری اسلامی ایران دورنمای شیب، جهت و سرعت گسترش اعتراضات مردم بحرین را در قالب مدیریت استراتژیک بررسی کند و هر نوع بخشی نگری می تواند منجر به خطای راهبردی شود.

روندکاوی خیزش مردم بحرین از موضوع هایی است که با پازل ها و نقاط تاریک متعددی روبروست، که بالتبع برنامه ریزی جمهوری اسلامی ایران برای ورود به بازی را با ملاحظات بیشتری همراه می سازد. به همین دلیل بایستی قبل از ورود به بازی، وزن فرصت ها و تهدیدهای سناریوهای پیش رو را به دقت ارزیابی نمود.

سفر پنج روزه رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا دریادار مایکل مولن در بیستم فوریه ۲۰۱۱ به فلسطین اشغالی، اردن، عربستان سعودی، قطر، امارات و کویت و متعاقب آن سفر خاورمیانه ای وزیر دفاع آمریکا در یازدهم و دوازدهم مارس ۲۰۱۱ و دیدار با پادشاه بحرین حمد بن عیسی آل خلیفه این سناریو را تقویت می کند، که برخی تحولات بحرین با مدیریت و صحنه پردازی ایالات متحده و اجرای عربستان سازماندهی و از قبل برنامه ریزی شده باشند، بویژه این که تصمیم ریاض برای اعزام نیرو به بحرین دو روز پس از سفر وزیر دفاع امریکا به منطقه انجام شد، که این موضوع بیانگر چراغ سبز واشنگتن به عربستان برای اعزام نیرو به بحرین بود. بنابراین اهمیت جایگاه بحرین در معادلات امنیتی ایالات متحده به حدی است که در سفر خاورمیانه ای مایکل مولن و رابرت گیتس، مهم ترین محور مذاکرات بحرین بود.

یکی از ترفندهای ایالات متحده، برجسته سازی جایگاه بحرین در سیاست خارجی عربستان است، بطوری که در رایزنی های فشرده خود با ریاض با ادعای نزدیک بودن آستانه موفقیت جمهوری اسلامی ایران برای به قدرت رساندن یک دولت شیعی در بحرین و بزرگ نمایی قریب الوقوع بودن شکل گیری تهدیدی جدی برای عربستان، برنامه ریزی می کند تا بخشی از سناریوی خاورمیانه ای خود را با قرار گرفتن در پشت عربستان اجرا نماید.

اظهارات »مطلق بن سالم الأزیمع« فرمانده »نیروهای سپر جزیره« در بحرین مبنی بر حضور این نیروها تا پایان رفع تهدید خارجی، بیانگر تأثیرپذیری عربستان از آفندهای تبلیغاتی ایران هراسی و پررنگ شدن سناریوی برنامه ریزی عربستان برای حضور نظامی طولانی مدت در این کشور است.

بزرگ ترین راهپیمایی اعتراض آمیز تاریخ بحرین در ۲۲ فوریه ۲۰۱۱ برگزار شد. بحرین در ابتدا رویکرد مصالحه آمیزی را در برابر معترضان در پیش گرفته بود، که موافقت با آزادی زندانیان سیاسی، برکناری چهار وزیر دولت و بخشودگی ۲۵ درصد از بدهی مسکن شهروندان در این چارچوب قابل ارزیابی است، ولی سپس با تغییر رفتار ناگهانی، وارد رویکرد تقابل شد. ورود هزار نیروی اماراتی و دوهزار نیروی عربستانی در قالب نیروهای سپر شبه جزیره، برگزاری حکومت نظامی و برقراری سه ماه حالت اضطراری، از پیامدهای تغییر استراتژی منامه محسوب می شوند. تغییر ناگهانی رفتار منامه در قبال معترضان نیز یکی از کدهایی است که احتمال وجود سناریویی از پیش طراحی شده را پررنگ تر می کند. به همین دلیل، جمهوری اسلامی ایران بایستی به دقت دلایل و اهداف تغییر ناگهانی رفتار منامه را از منظر امنیت ملی بررسی کند.

اولین دوره تنش سیاسی جمهوری اسلامی ایران با کشورهای عربی در حوزه بحرین، در ششم مارس ۲۰۰۹ (۱۴ اسفند ۱۳۸۷) اتفاق افتاد، که در آن پادشاه مراکش با ادعای دفاع از تمامیت ارضی بحرین و اتخاذ واکنش مناسب در قبال حمایت تهران از گسترش مذهب تشیع در این کشور، فرمان قطع روابط با جمهوری اسلامی ایران را صادر کرد. ادعای مراکش در حالی بود که ۹۹ درصد جمعیت این کشور را سنی ها شامل می شوند و اقدام این کشور به منظور تحریک کشورهای عربی بود که دارای جمعیت قابل توجه شیعه هستند.

موقعیت جغرافیایی، ساختار جمعیتی طایفه ای، حکم رانی حاکمان سنی بر اکثریت شیعه، خودکامگی حاکمان، عدم مشارکت دهی شیعیان در تسهیم قدرت و استقرار مرکز فرماندهی نا