پاورپوینت کامل تجربه گرایی بی مخاطب ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تجربه گرایی بی مخاطب ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تجربه گرایی بی مخاطب ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تجربه گرایی بی مخاطب ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

فیلم شبانه روز امید بنکدار و کیوان علی محمد، فیلمی است با داعیه آوانگارد بودن نظیر دیگر آثار پیشین این کارگردان که همواره کار مشترک ارائه داده اند. آوانگاردیسم، هنری تجربه گرا است که قواعد موجود را زیرپا می نهد و با شجاعت در پی آزمون های نو و بی بدیل و گسترش افق کار هنری پیش می رود. در دنیا همواره عادت ستیزان با مشکلات متعدد اهل زمانه و اهل عادت روبرو بوده اند. در جهان کهن پیامبران، عارفان و حکیمان را جاهلان در ردیف شاعران مشاعر از کف داده لقب می دادند. ستیز با انبیا و اولیاء الله که خلاف جهل رفتار می کردند تا سر حد شکنجه و قتل رواج همیشگی داشته است. همچنین به دار سپردن و شمع آجین کردن و قتل عارفان عادت ستیز سابقه طولانی دارد. زیرا آنها خواب عموم را می آشفتند و قوانینی خلاف عادات جامعه جاهلی و یا فهم عمومی به ارمغان می آورند. حلاج و عین القضات و تهیه اول و شهید ثانی و. .. و بسیار کسان دیگر تنها نمونه هایی از بیشمار ستیز جامعه جهل زده با رفتار پیش رو است. ملاصدرا هم به سبب عقاید خلاف عادت خود در معرض آزارهای فراوان قرار گرفت و البته امام(ره) نیز بی نصیب از جمود و تحجر اطرافیان حوزه فقاهت نزیست و این آزار جدا از آن مقابله خشونت باری است که حکومت ها علیه برپادارندگان عدل وآزادی روا می دارند. جنس ضدیت با امر نو و خلاف عادت باآن ضدیت حکام علیه کسانی که قدرت ستمگرانه شان را تهدید می کنند فرق دارد و این تقابل به مراتب رنجبار تر است و توده های مردم نادان را با خود همراه می کند و مصداق ضرب المثل از ماست که برماست شمرده می شود.

× × ×

در دوران مدرن باگسست فرهنگ و هنر از دین، پدیده های پیشرو مشمول تعریف تازه ای شد و بر همین اساس مفهوم آوانگاردیسم نیز تعریف نویی یافت. اکنون نوآوری های قاعده ستیز در عرصه های جدا از فعالیت دینی نظیر سیاست و هنر پدیدار شد تا جایی که هر روز، یک ساخت شکنی و سبک تازه و تجربه دیگر، سربرآورد.

البته آوانگاردیسم در دوران مدرن، در وهله اول از مبارزات قرن هیجدهم و انقلاب کبیر فرانسه وپیشروان انقلاب رخ نمود. آوانگاردهای آن زمان به افراد انقلابی گفته می شد که خواهان بسط انقلاب و ادامه مبارزه برای کسب آزادی بیشتر بودند و با تثبیت قدرت و یا بازگشت به امپراطوری مخالفت می ورزیدند. در قرن نوزدهم، سوسیالیست های تخیلی و سپس کمونیست ها که در انقلاب ها، پیشاپیش جبهه ها برای تغییر اوضاع اجتماعی فعالیت ساختارشکنانه ای داشتند، آوانگارد نام می گرفتند در کمون پاریس آوانگاردها همان کسانی بودند که مارکس از آنها الهام گرفت و تئوری دیکتاتوری پرولتاریا را تدوین کرد.

اندک اندک با برباد رفتن آرزوهای روشنفکران از این که جامعه سرمایه داری به تضادها و نگون بختی های بشری پایان دهد، روشنفکران اروپایی از آوانگاردیسم سیاسی دور شدند، به ویژه، در جنگ جهانی اول و دوم سرخوردگی سیاسی بزرگی از تغییرات آرمانی در نظام سرمایه داری پدیدار شد و آوانگاردیسم به قلمرو هنر مختص گردید.

در حقیقت از دوران بودلر به بعد هنر آوانگارد همراه هنر سیاسی رشد کرد و در آغاز قرن بیستم در غرب پس از نتایج موحش سیاست ضدانسانی سرمایه داری یکسره به تجربه های هنری خلاصه گردید.

اما در همین زمان در روسیه آوانگاردها در گره خوردگی با ایدئولوژی انقلاب مارکسیستی – لنیستی سربرآوردند. مایاکوفسکی، ورتوف،آیزشتین پودوفکین، شیه نین وبسیاری از هنرمندان آوانگاردیست به تجربه های تازه ای در زبان و فرم هنر انقلابی زدند و با هنر بورژوایی شروع به مبارزه کردند، اما به زودی با پیدایش استالنیسم رویاهای همه آنان برباد رفت، ایدئولوژی مارکیستی – لنیستی تحمل نوآوری ها وآزاداندیشی کسانی چون مایوکوفسکی و سیه نین و آیزنشتین و داوژنکو را نداشت پس آنان با یاس فراوان یا خودکشی کردند – مایاکودسکی و سیه نین یا تحریم و سانسور شدند – آیزنشتین و پودوفکین و داوژتکو و یا کمی بعد به بهانه هواداری از بوخارین، زنیویف، تروتسکی و. .. به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شدند که سولژینستین تصور تکان دهنده و جامعی از آنان در مجمع الجزایر گولاک و دیگر آثارش ثبت کرده است.

اما در غرب پس از جنگ جهانی اول، آوانگاردها یکسره در عرصه نقاشی و شعر و داستان و مجسه سازی و موسیقی فعالیتشان را متمرکز کردند. سبک های نو که ماه به ماه و سال به سال رواج و دهه به دهه جهانگیر می شد، ویژگی هنرمدرن غرب در قرن بیستم است. گویی در غیاب ارزش های پایدار آسمانی، هنر مدرن گم کرده ای داشت که به طور سیری ناپذیری در هر جا آن را جستجو می کرد و با آفریدن تجربه ای تازه می کوشید به خواست گمشدگی خویش پاسخ گوید. هر حرکت عجیب و غریب و محیرالعقولی، بهانه ای برای جنجال نوآوری محسوب می شد. و البته مدت ها غربیان برابر آوانگاردها موضع می گرفتند و هربار قاعده ستیزی و شالوده شکنیشان چون آب در خوابگه مورچگان، افراد عادت کرده به سبک های پیشین را برمی آشفت.

درسینما هم کسانی چون دالی، کوکتو، وارهول، و… دست به تجربه های آوانگارد زدند. البته این فعالیت های آوانگارد با تجربه مدرن، با زندگی نو، صنعتی و دانش و دستاوردهای مولد جامعه و فرهنگ و تفکر تازه درباره تعریف جهان و هنر و انسان و فلسفه های جدید ارتباطی تنگاتنگ داشته و می توان ریشه های آن را پی گرفت.

پست مدرن با مخالفت علیه آوانگاریسم شروع شد. بازگشت به گذشته استفاده از سنت های پیشین و خوانش آثار موجود شعار آنها بود. از نظر آنها هیچ چیز نویی آفریده نمی شود و هر هنر نو، گردآمده ای از تجارب پیشین و در اصل استوار بر مناسبات بینامتنی است. اما اگر خوب نگاه کنیم در این ضدآوانگاردیسم هم آوانگاردیسمی تازه نهفته است که می توان آن را آوانگاردیسم ضدآوانگارد نام نهاد.

× × ×

بنا به نفوذ مدرنیته در اکناف جهان، به وسیله مناسبات سیاسی و پسااستعماری، به وسیله مناسبات اقتصادی و تکنولوژیک و رواج فرهنگی، اندیشه های تولید شده در غرب، فلسفه، و تفکرات اجتماعی و فرهنگی و هنر مدرن آن به جوامعی که دارای مناسبات کهنه و رشد کمتری از منظر صنعت بودند، سرایت کرد. از جمله آوانگاردیسم غرب.

از اینجا بحث آوانگاردیسم در کشورهای پیرامونی به اصطلاح جهان سوم و عقب مانده تر از نظر رشد صنعتی، مطرح شد، کسانی که از این کشورها به غرب سفر می کردند با خود انواع تحفه ها از علم و تکنولوژی و سیاست وهنر مدرن و. .. به ارمغان می آورند. گروهی به مخالفت با این سوغات برخاستند و بالکل کوشیدند مانع رواج پدیده های مدرن شوند. اما اصرار متحجر آنان بر سرودن شعر مثل قرون گذشته، کشیدن نقاشی شبیه میناتور و نوشتن داستان به سیاق حکایت های گلستان نمی توانست تأثیری در عدم رشد نوگرایی داشته باشد. پس کسانی که تجربه هنری مدرن را هضم کردند و راهی نو پیشنهاد کردند نظیر و هدایت و نیما و کمال الملک و محصص و اوگانیانس و. ..، به تأثیر واقعی بر هنر ما نهادند.

البته بحث آفرینش تحت نگاه دیگری و تقلید کورکورانه به ویژه در نقاشی ایران سال ها دوام یافت. هر اتفاقی که در غرب می افتاد به فاصله کوتاهی در هنر آوانگارد مقلد تکرار می شد و ویژگی این هنر فقدان مخاطب، ناتوانی در ارتباط با زندگی ایران، نشناختن فرهنگ و جدایی و گسست از