پاورپوینت کامل العروی و بازخوانی مفاهیم در اندیشه عربی ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل العروی و بازخوانی مفاهیم در اندیشه عربی ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل العروی و بازخوانی مفاهیم در اندیشه عربی ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل العروی و بازخوانی مفاهیم در اندیشه عربی ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل العروی و بازخوانی مفاهیم در اندیشه عربی ۵۹ اسلاید در PowerPoint

عبد الله العروی متولد ۱۹۳۳ در مغرب، متفکر و مورخ، دانش آموخته فلسفه و تاریخ در فرانسه و دارای پیشینه تدریس در کشورش و ایالات متحده امریکا است.

از آثار اوست: الایدیولوجیا العربیه المعاصره (ایدئولوژی معاصر عرب)، العرب و الفکرالتاریخی (عرب ها و اندیشه تاریخی)، مفهوم الحریه (مفهوم آزادی)، مفهوم الدوله (مفهوم دولت) مفهوم العقل، (مفهوم عقل)، مفهوم التاریخ (مفهوم تاریخ).

تعبیر و وصف »متفکر« به معنای دقیق از میان همه نویسندگان عرب، – که در بستر روشنگری غربی ظهور یافت – تنها بر عبدالله العروی صادق است. وی با این که در موضوعات پیچیده فلسفی با آگاهی کامل از اندیشه غربی قلم زده است و در مباحث سنتی هم دست به قلم برده و ادبیات اصلاحی مدرن را هم مطالعه کرده و درباره آن چیزهایی نوشته این و نیز به شکل جدی به کتابت تاریخی پرداخته و رمان های متعددی تألیف کرده است، با این حال به هیچ روی نمی پذیرد که او را به صفت فیلسوف بخوانند. هم چنین العروی را نمی توان در طبقه مورخان حرفه ای متخصص طبقه بندی کرد. رمان های او نیز تنها متونی ابداعی نیستند، بلکه با پروژه فکری اش ارتباطی محکم دارند.

در مسیر تحول فکری العروی سه مقطع را می توان از هم تفکیک کرد:

مرحله تحقیق انتقادی ایدئولوژی عربی معاصر، که دو کتاب »ایدئولوژی عربی معاصر«، و »عرب ها و اندیشه تاریخی« محصول این مرحله است. مرحله مفاهیم، که کتاب های مفهوم آزادی، مفهوم دولت، مفهوم ایدئولوژی، مفهوم تاریخ و مفهوم عقل، در این دوره نگاشته شده اند. و مرحله اخیر که کتاب السنه و الاصلاح (سنت و اصلاح) به این مرحله مربوط است.

اگر به لحاظ روش شناختی، درست باشد که این سه مرحله را تفکیک کرد؛ شک نیست که پروژه العروی، به لحاظ نگره و رهیافت، به گونه ای تداوم داشته است. درآمد دقیقی که بتوان برای معرفی این پروژه عرضه کرد، دوگانگی واقع گرایی و ایدئولوژی است که برهمه نوشته های وی حاکم است. بنا به اعتراف خود او، آنچه برایش اهمیت دارد، این است که نگره ای واقع گرا از میراث فکری و وضعیت جامعه عربی، از خاستگاه های واقع گرایانه عرضه کند، تا افق نوسازی جامعه عربی از زاویه تاریخی خودآگاهی در دیدرس قرار گیرد.

العروی با استفاده از مقوله عینی گرایی، در پی صدور حکم معرفت شناختی نیست تا آن را معیار آزمودن حقیقت بداند، بلکه مقوله عینی گرایی، در ضمن نگره وی به رابطه اندیشه با واقعیت و تاریخ وارد شده است، زیرا مطالعه هویت از زاویه سنت میراثی، به باقی ماندن در این سنت می انجامد و مانع ارتباط با دیگران می شود. امر عینی، حقیقی یا صائب نیست، بلکه اجماعی و توافقی است.

بنابراین العروی، مفاهیم را به شیوه تأسیس فلسفی به کار نمی برد، بلکه از رهگذر بسترها و زمینه ها و حوزه های کاربست آنها، این امور را به کار می گیرد.

از این رو، روش العروی در مطالعات تاریخی محض و تحلیل های فرهنگی اش، بر دو گام متلازم استوار است؛ گام تفکیک و تحلیل، و گام ترکیب و به سبک دورانی؛ یعنی هر یک از این دو، به دیگری می انجامد؛ بی آن که امکان جدایی اشان در نتیجه وجود داشته باشد.

در خصوص مرحله نخست که به تحلیل ایدئولوژی معاصر عربی مربوط است، ملاحظه می کنیم که العروی این کتاب را تحت تأثیر شکست ۱۹۶۷ که نقطه تحول اساسی اندیشه عرب بود به رشته تحریر درآورد؛ تا آن زمان معیارهای مارکسیستی بر اندیشه عربی سلطه داشته است و پس از این تاریخ ایدئولوژی قومی به تدریج جای آن را می گیرد.

در این دوره بود که یاسین الحافظ کتاب ” شکست و ایدئولوژی شکست خورده ” را تألیف کرد و الیاس مرقص و جورج طرابیشی به ترجمه متون مارکسیستی روی آوردند و سمیر امین، نظریات خود را تکامل نابرابر و وابستگی، از خاستگاهی مارکسیستی عرضه کرد.

برجستگی کتاب ایدئولوژی عربی معاصر این است که نقد ایدئولوژیک را در خدمت نقد مارکسیسم عربی در می آورد که العروی آن را گزینشی و منفعت گرا و به لحاظ علمی فاقد دقت می داند.

از نگاه العروی، سیاستمدار و روشنفکر عربی، با مارکسیسم به مثابه نظامی پیش ساخته و نه به مثابه روش روبه رو می شود. در مقابل این مارکسیسم مبارزه طلب، العروی جایگزین ” مارکسیسم تاریخی ” را پیشنهاد می کند که به اندیشه مارکس، به چشم نظریه ای صرف، در باب تضاد طبقاتی نمی نگرد، بلکه بدان به چشم پایگاهی کامل در فرایند مدرنیته توجه می کند که ارزش های روشنگری و لیبرالیسم مورد نیاز برای خیزش جامعه عربی را درک می کند؛ نه این که از موضع برخورد با سرمایه داری غربی، این ارزش ها را نفی و طرد کند.

العروی چارچوب دشواره و مسئله ای را که این کتاب در دل آن ظهور یافت، چنین توضیح می دهد: ” بسیاری به مارکس استشهاد می کنند؛ ولی اهدافشان تنها سیاسی است. من با خودم گفتم که مارکس مفید و سودمند، همان خلاصه کننده و تأویل گر و نظریه پرداز اندیشه عام اروپایی است که نماینده تمام مدرنیته است. برای ما عرب ها در وضع فرهنگی کنونی، بهتر این است که مارکس را به جای این که رهبر سیاسی خود قرار دهیم، معلم و راهنمای خود به سوی علم و فرهنگ بپذیریم، بنابراین من دیگران را به بازخوانی مارکس فرا نخواندم، بلکه به حسن استفاده از مارکس برای تحقق اهداف رهایی بخش قومی فرا خواندم. از این رو از اصطلاح مارکسیسم واقع گرا به دو معنای تجربی و هدف مندش استفاده کردم “.

این رویکرد مارکسیستی که العروی درآن دوره طرح کرد، در فضای فرهنگی عربی، بیگانه و ناآشنا بود. العروی با آشنایی با آثار گرامشی، متفکر مارکسیست ایتالیایی، و تفسیرهای تازه آلتوسر از متون مارکس، و نوشته های مدرسه فرانکفورت (مدرسه انتقادی) زود هنگام به سطحی بودن و نازایی انقلابی گری شعارگونه و رادیکال حاکم برنوشته های جریان چپ عربی و نیز ادبیات ابداعی متأثر از اگزسیتانسیالیسم مارکسیستی (ژان پل سارتر) که به تعهد ایدئولوژیک توجه داشت، پی برد.

در این مرحله العروی به ساخت و پرداخت و راه اندازی پروژه نوزایی عربی، با نگاهی به تجربه های موفق مدرن مشغول بود و از الگوهای کمونیستی موجود درآن زمان (اتحاد جماهیر شوروی و چین) خوشش نمی آمد، ازاین رو در پاسخ به هجوم انتقادی به کتاب ایدئولوژی عربی معاصر که به شدت از سوی مارکسیست های عرب رد شد، می گوید:

” من نمی گویم که مارکسیسم تاریخی، مغز مارکسیسم و حقیقت نهفته در درون آن است. من به ثبت واقعیت و تقید به آن بسنده می کنم و واقعیت این است که ملت عرب در شرایط کنونی اش، مشخصاً نیازمند این مارکسیسم است، تا نخبگان روشنفکری شکل گیرند که قدرت نوسازی فرهنگی، سیاسی و اقتصادی این ملت را بیابند و پس از پی ریزی پایگاه اقتصادی، سیاسی و اقتصادی، اندیشه عصری قدرت یابد و خود، خویش را تغذیه کند “.

با این همه سلسله مفاهیمی که العروی درباره آن تألیفاتی داشته است، هدف ازآن، تدوین فرهنگ اصطلاحات نبوده است، زیرا مفاهیم از نگاه وی، چکیده متراکم زمینه دلالتی کامل است: ” مفهوم، به معنایی که من بررسی می کنم، صرفاً یک عنوان نیست؛ مانند نام لغویان یا مفروضی نیست، چنان که مثلاً ریاضی دانان مسلم می انگارند، بلکه چکیده نظامی فکری است، بلکه خود همان نظام فکری در شکل مجسم آن است “.

مفهوم نخست، مفهوم آزادی است که وی آن را به مسئله آزادی در جامعه عربی معاصر اختصاص داده است. وی در این کتاب از تجربه اسلامی دوره میانه آغاز می کند و فرایند مسئله آزادی را در اندیشه اصلاحی معاصر عرب، با استفاده از مجموعه ای پربار از اصطلاحات فلسفی و اجتماعی بازخوانی می کند.

العروی با رصد مفهوم آزادی به دو نتیجه اساسی دست می یابد:

نخست این که تعامل با مسئله آزادی در حوزه سنتی، صبغه ای قانونی – اخلاقی دارد، زیرا برمحور فرد، در رابطه اش با خود، پروردگار و دیگر انسان ها (آزادی درونی متافیزیک) قرار دارد. در حالی که مفهوم آزادی در اندیشه اصلاحی جدید، در حوزه اجتماعی (آزادی سیاسی – اجتماعی) قرار دارد.

دوم این که در اوضاع کنونی عرب ها، ارزش های آزادی، برابری، توسعه و سنت، با هم تداخل یافته و این نشانه گستردگی حوزه کاربست آن (آزادی) در زندگی روزمره است. نتیجه این وضع آن است که پرسمان آزادی با پرسمان دولت و جامعه در آمیخته است.

مفهوم دوم، یعنی مفهوم دولت، با مفهوم اول (آزادی) ارتباط می یابد، زیرا روند شکل گیری انگاره های عربی را از دولت به لحاظ تاریخی و ایدئولوژیک – از دولت سنتی عربی تا دولت تنظیمات و در پایان دولت عربی موجود کنونی- بررسی می کند.

قابل توجه است که این کتاب، به محض انتشار (در سال ۱۹۸۱) به مثابه اتفاق فکری برجسته ای نمود یافت، زیرا رهیافت روش شناختی ای برای مطالعه دولت عربی در گذشته و حال عرضه کرده بود. این رهیافت در حوزه مطالعات سیاسی و اجتماعی کنونی جهان عرب، تأثیر ژرف بر جای نهاد. دو نتیجه برجسته ای که العروی از بررسی مفهوم دولت می گیرد، عبارت است از: نخست این که گوهر تجربه سیاسی اسلام در تفکیک و جدایی میان دولت و ارزش، تاریخ و آزادی، قانون جماعت و وجدان فرد، و شهر و منزل است، زیرا دولت شرعی (خلافت) اتوپیا است؛ مانند هر آرمان برتری که درک (مشاهده) نمی شود و دولت موجود، دولت قهر و غلبه است