پاورپوینت کامل امام خمینی و سیاست زدایی از اسلام ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام خمینی و سیاست زدایی از اسلام ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام خمینی و سیاست زدایی از اسلام ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام خمینی و سیاست زدایی از اسلام ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

از ورای دوران ناصری و کوشش احیاگرانه ی سید جمال الدین اسدآبادی در عرصه ی آزادی و استقلال کشور، و هم چنین مجاهدت تنی چند از عالمان دین و روشنفکران متعهد و بیدارگر در سده ی گذشته، بار دیگر چهره ی سیاسی اسلام را می نگریم.

روشن است که در این وادی، هر بار اندیشمندِ دردآشنایی به تکاپو پرداخته و از پیش زخم جانکاه اتهام را گردن نهاده است؛ زیرا حضور سیاسی اسلام، برخلاف دیگر آیین های ابراهیمی از پشتوانه ی عقلانی آیات و سیره ی پیکارجویانه ی پیامبر برخوردار می باشد.

آن گاه که در بیان سرگذشت کسان و اقوام از ستم سخن رفته، قرآن کریم در کنار تصویر کردن ناخوشایندی خداوند، واکنشی عدل خواهانه را می نمایاند و با سرزنش عافیت طلبان، ایشان را به دفاع برمی انگیزاند.

آنچه حرکت رهبر فقید انقلاب را از دیگر جنبش ها متمایز می سازد، زایش شگفت انگیز و فراگیر آن در ایران و جهانِ اسلام می باشد. زیرا دین و سیاست که پیش از ایشان دو مقوله ی بیگانه از هم بوده و اساسا در نگرش سنتی – مذهبی، مقبول نبودند و از دیدگاهِ تجددطلبان زمانه نیز سخت غیرمعقول تلقی می شدند، در نهضت ۱۵خرداد پیوند خوردند و تعریف های به دست داده شده از دین و سیاست – که همراه شواهدی گویا و تردیدناپذیر از آثار دینی و هم چنین تاریخ دین بود – راه پذیرش این پیوند را هموار ساخت.

چنان که پیداست از سویی یک تلاش عقلانی و فکری در این باره صورت گرفته و یک سری مبانی عقیدتی بیان شده، و از سوی دیگر، کارنامه ی عینی و عملی پیروان یک پیامبر خاطرنشان گردیده است.

جامعیت تعریف ها – که خود حاکی از سیری منطقی و تأثیرگذار بر زندگی و روابط اجتماعی می باشد – در جذب عناصر مستعد و دوستدار عزت مسلمانان و تعالی اسلام، کارساز است. بدین سان، سخن از افزوده ها یا کاسته ها در عرصه ی ایمان و دین نیست و کسی یا نهادی نخواسته است که تمایلات شخصی و سازمانی و حزبی خویش را زیر پوشش مذهبی حاکم سازد. درواقع، زمینه برای آرمان ها و آموزه هایی فراهم آمده است که هر کدام جایگاهی در حیات طیبه و شایسته ی آدمی دارد و می بایست تحقق آن همه به منظور رستگاری همه جانبه ی وی امکان پذیر گردد.

از رهگذر آنچه گذشت، می توان به دست آورد که چرا امام خمینی سعی در طرد نگرشی از اسلام داشت که جامعه و حاکمیت آن را نادیده انگاشته و طبعا مسئولیت های اجتماعی و سیاسی مسلمانان را به فراموشی سپرده است. زیرا همین گریزهای جاهلانه و عافیت طلبانه سبب شد که تاریخ اسلام، بیش از آن که کارنامه ی ملت های مسلمان بوده و تجربه های سیاسی شان را اندوخته ی آیندگان سازد، رنجنامه ی آنان باشد.

این که مفاهیم سیاسی و اجتماعی، بخصوص آزادی و مشارکت و قانون گرایی و عدالت خواهی، در آثار مکتوب ما کمتر وجود دارند و بیشتر آموزه های صوفیانه و پرهیزکارانه ی اخلاقی در آن ها به چشم می خورد، دلیلی جز نکوهش سیاست ندارد.

امام در تحلیل سیاسی خود نیک دریافته بود که خطر تحجر فکری و دینی، بیش از جریان تقلید و خودباختگی است؛ چراکه آنان به نام دین و به خاطر مقدسات دینی، سیاست و اهتمام در مسایل اجتماعی و مشارکت در نهادینه سازی ایده های تأثیرگذار را نفی کرده و به منزله ی خروج از ایمان و فضیلت برمی شمرند! چنان که از کلام امام به دست می آید، همین جریان بود که مجال انتقاد و اعتراض نسبت به حاکمیت را در روزگار پهلوی ستانده و با تفکیک دین از سیاست، مردم را از اندیشه و تجربه ی نوسازی بی نصیب ساخته بود:

«در شروع مبارزات اسلامی؛ اگر می خواستی بگویی شاه خائن است، بلافاصله جواب می شنیدی: شاه، شیعه است! عده ای مقدس نمای واپس گرا همه چیز را حرام می دانستند و هیچ کس قدرت این را نداشت که در مقابل آنان قد عَلَم کند. خون دلی که پدر پیرتان از این دسته ی متحجر خورده است، هرگز از فشارها و سختی های دیگران نخورده است… وقتی شعار جدایی دین از سیاست جا افتاد… حماقتِ روحانیت در معاشرت با مردم، فضیلت شد!»

از طرفی، امام خمینی می کوشید تا دانشگاه را هم چون حوزه، به سیاست کشانده و در حرکت احیاگرانه ی اسلام و مسلمانان سهیم سازد. در رابطه با تحصیل کردگان جدید – که پاره ای فرنگ رفته بودند – دشواری کار این بود که آنان اسلام را مثل مسیحیت، آیی