پاورپوینت کامل سه رویکرد در آموزش تعالیم دین ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سه رویکرد در آموزش تعالیم دین ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سه رویکرد در آموزش تعالیم دین ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سه رویکرد در آموزش تعالیم دین ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

در قرآن که معجزه ی جاوید نبی اکرم(ص) است، به دو گونه می توان نگریست؛ محتوایی و روشی.

علم تفسیر چه به صورت ترتیبی که سابقه ای طولانی دارد و چه به صورت موضوعی که مولود قرن اخیر بوده و از «ابتکارات مرحوم علامه طباطبایی» و «آیت الله سیدمحمدباقر صدر» می باشد، به منظور کشف معانی و مقاصد آیات قرآن طرح ریزی شده اند و به قرآن نگاهی محتوایی دارند.

این نگاه گرچه خوب و لازم است، ولی کامل نیست. قرآن بعد روشی هم دارد. نباید تنها به تفاسیر آیات بسنده کرد، بلکه لازم است به همراه تفسیر، شیوه هایی که قرآن برای بیان معارف و تعالیم خود به کار برده است را بازشناخت و از این طریق دیدگاه خود را کامل نمود. نگاه جامع، جامع دو نگاه است. به تعبیر دیگر قرآن دارای دو مقام است؛ مقام شناختاری و مقام روش شناختی. در مقام نخست در پی آشنایی با مفاهیم، تعالیم و اندیشه ها و تمییز حق از باطل هستیم اما در مقام دوم شیوه ها، اسلوب ها و روش هایی که قرآن در حوزه های مختلف به کار بسته است را وجه همت خود قرار می دهیم.

نوشته ی حاضر مقام دوم را برگزیده است و سعی دارد شیوه هایی که قرآن در جهت انتقال مفاهیم دینی به کار برده است را تشریح و واشکافی کند. خداوند اولین معلم دین و قرآن اولین «کتاب معارف» است. از این رو بهتر است شیوه های انتقال مفاهیم دینی را از قرآن اخذ کنیم و آن ها را مبنای هرگونه تصمیم قرار دهیم. به نظر می رسد که می توان از قرآن حداقل سه روش در زمینه ی انتقال اندیشه های دینی به مخاطبین به دست آورد:

۱. روش عقلی – فلسفی

در قرآن آیاتی وجود دارد که با صراحت و روشنی تمام اثبات گزاره های دینی را رهین به کارگیری شیوه ی استدلالی و عقلی قرار داده است. آیاتی از قبیل «لوکان فیهما آلهه الاّ اللّه لفسدتا»[۱] آیه ی «ام نجعل الذین امنوا و عملوا الصالحات کالمفسدین فی الارض ام نجعل المتقین کالفجار»[۲]

شکی نیست که بخشی از آیات کتاب آسمانی چه به صورت مستقیم و چه به صورت غیرمستقیم، محور خود را شناخت هستی قرار داده اند و در این زمینه از شیوه ی عقلی و استدلالی استفاده کرده اند. این دسته از آیات واقعیتی عقلی و به تعبیری «فلسفی» دارند. البته این آیات در قالب اصطلاحات فلسفی رایج مطرح نشده اند، اما محتوا و روش آن ها ماهیتا عقلی و فلسفی است، زیرا بحث از هستی با استفاده از شیوه ی استدلالی و عقلی در هر جا و با هر زبانی که باشد به قلمرو علوم عقلی به ویژه فلسفه تعلّق دارد.

البته نباید از این نکته ی مهم بازماند که میان «فلسفه ی قرآن» و «فلسفه ی قرآنی» تفاوتی بس عظیم است. اگر ما قوانین، اصول و اصطلاحات را از مکتبی خاص در فلسفه نظیر «حکمت مشّاء» یا «حکمت متعالیه» گرفتیم و با این نگاه سراغ آیات رفتیم و از دل یک آیه مثلاً «صادر اول» یا «حرکت جوهری» استظهار نمودیم، ما «فلسفه ی قرآنی» در اختیار داریم، اما اگر تمام اندوخته های فلسفی خود را کناری نهادیم و فعلاً از آن ها صرف نظر کردیم و با ذهنی آماده به سراغ آیات رفتیم و تمام سعی خود را به کار بستیم تا از «خودِ آیات» مبانی و نیز شیوه ها را استخراج کنیم، «فلسفه ی قرآن» در اختیار ما است.

آنچه تاکنون به وجود آمده است و به اصطلاح فلسفه ی موجود عمدتا فلسفه های قرآنی است. اما اگر کسانی فلسفه ی قرآن را تحصیل نموده و با فلسفه های رایج به قیاس و سنجش بگیرند، معلوم خواهد شد که تفاوت این دو در چیست و تا کجا است.

شاید بتوان آیاتی که به طور خاص از روش عقلی – فلسفی استفاده کرده اند را تا تعداد پنجاه آیه احصا نمود. و آیاتی که به طور عام از این شیوه بهره جسته اند نیز احتمالاً تا دویست آیه می باشد. به این مجموعه می توان برخی از روایات که در اصول کافی، توحید صدوق و به خصوص نهج البلاغه آمده است را نیز افزود. البته این حجم از آیات در قیاس با تعداد آیات موجود در عهد عتیق و عهد جدید بسیار چشمگیر و قابل توجه است. برای مثال در عهد عتیق می خوانیم «بشنو ای اسرائیل، یهوه خدای ما یهوه ی واحد است.»[۳] که اتین ژیسلون درباره ی آن می نویسد: «اکهارت هرگز از سخنرانی و یا نوشتن درباره ی این آیه خسته و ملول نمی شد و با تکرار آن به وجد و سرور می آمد.»

از این دست آیات در عهدین جز اندکی بیش نمی توان یافت. مسأله ی مهم این است که این آیات و این شیوه که قرآن آن را به صحنه آورد، به همراه برخی شرایط مناسب فرهنگی و اجتماعی راه را برای پیدایش دو علم بزرگ کلام و فلسفه هموار نمود و بدین ترتیب ما شاهد ظهور جرقه هایی از برخی عقاید کلامی – عقلی در همان قرن اول هجری هستیم و این جریان در قرن سوم شکلی جدی به خود گرفت و از این رهگذر مرام ها و مکتب های متنوعی پدید آمد.

شیوه ای که امروز در زمینه ی انتقال معارف دینی رایج و متداول است، همین شیوه است. مروری گذرا بر کتاب های معارف، بینش دینی، اخلاق اسلامی و حتی کتاب های تخصصی یا نیمه تخصصی در حوزه های مختلف الهیات، این سخن را تأیید می کند. ما می دانیم که این روش به طور عمده تحت تأثیر اندیشه های شهید مطهری شکل گرفته است و می دانیم که ایشان متأثر از مرحوم علامه طباطبایی و ایشان نیز متأثر از حکیم بزرگی چون «ملاصدرا» بوده است و اگر این سلسله را با سیر قهقرایی پی بگیریم به «بوعلی سینا» و «فارابی» و حتی پیش از آنان به برخی از متکلمان می رسیم.

اما سؤال اصلی این است که چه هدف یا اهدافی از این روش منظور نظر بوده است؟ متفکرانی که با این روش به دین نگریسته اند به تحقق کدام هدف چشم دوخته اند؟ اگر دین را با این روش اثبات کنیم، چه نتایجی به بار خواهد آمد و خلاصه آن که هدف فلسفی کردن چیست؟

طرح این سؤال و ارایه ی پاسخ به آن دو فایده دارد؛ اول آن که برنامه ریزی را سامان می دهد و موجب می شود تا برنامه ریزان متحیر نمانده و گم نشوند. دوم این که سطح توقعات را تنظیم می کند و موجب می شود که توقع افراد پرتوقع کاهش یافته و میزان آن در افراد کم توقع فزونی گیرد. به نظر می رسد استدلالی و عقلانی کردن اندیشه های دینی اهداف و نتایجی را در پی داشته است.

۲- تنظیم گزاره های دینی

یکی از تفاوت های مهم کتب آسمانی با کتب بشری آن است که دست نوشته های انسانی تبویب، طبقه بندی و نظم خاصی دارد. هر کتاب فصولی و هر فصل بخش هایی، و هر بحث جایگاهی دارد، اما آیات کتاب های آسمانی در هم تنیده اند. البته این روش محاسن متعددی دارد که مفسرین به آن اشاره کرده اند. یکی از اهداف متفکران، متکلمان و فیلسوفان جهان اسلام این بود که به گزاره ها و مسایل دینی نظم و نسقی خاص ببخشند و مباحث را از یک دیگر تفکیک کرده، هر آیه را در جای خود بنشانند. به تعبیر دیگر روح کار آنان موضوعی کردن قرآن و نوعی تفسیر موضوعی است.

۳- تبیین گزاره های دینی

این هدف خود شامل اهداف دیگری است که عبارت است از