پاورپوینت کامل شب دهم و راز گشایی سوگ سرور عاشورا ۳۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شب دهم و راز گشایی سوگ سرور عاشورا ۳۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شب دهم و راز گشایی سوگ سرور عاشورا ۳۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شب دهم و راز گشایی سوگ سرور عاشورا ۳۲ اسلاید در PowerPoint :

همراه شدن نوروز با محرم الحرام، علاوه بر تلاش های معرفتی نو برای ادراک پرسش های گوناگون شرعی و باطنی، نهادهای گوناگون حکومتی را به عمل بر اساس تکلیف واداشت که از جمله ی این نهادها می توان به صداوسیما اشاره کرد که مهم ترین دغدغه ی آن ها تهیه ی برنامه هایی متناسب این ماه بود.

البته ما عادت کرده ایم که برنامه های صداوسیما را به دیده ی خرده گیری و نقد بنگریم. برنامه های امسال نیز خالی از ایراد نبود، سخنرانی های ضعیف – غیر از برنامه ی پی درپی استادی که به کمک نقشه، توضیح جذابی از مسیر حرکت کاروان کربلا ارایه می داد – و سریال های بسیار ضعیف و سرهم بندی شده؛ نظیر «شب آفتابی» و «روشنایی دشت» ازجمله ی این برنامه ها بودند.

اما از سوی دیگر، تعدادی از آثار سینمایی ارزشمند، به ویژه آثاری چون مجموعه ی «شب دهم» به نمایش درآمدند که حاکی از شعور برنامه ریزانی بود که در رأس این امور حضور داشتند. حضور این کارشناسان هنرشناس موجب می شود که صداوسیما به جای آن همه ابتذال، به دانشگاه و هنرکده ای بزرگ برای ارتقای معرفت و ذوق مردم تبدیل شود. مجموعه ی شب دهم از زوایای گوناگون، کاری ارزشمند محسوب می شود که با موفقیت ویژه ی زمانی پخش برنامه، هم نوایی چندسویه داشت.

بسیاری از اوقات وقتی به مدیران تلویزیون انتقاد می شود که چرا دلقک بازی ها جانشین آثار هنرمندانه می شوند، و از تفریح و سرگرمی استنباطی عامیانه دارید و آن را با ابتذال و برنامه های بی محتوا اشتباه می گیرید، متذکر می شوند که ناگزیر هستیم که همه ی سلیقه ها را در نظر بگیریم. تاکنون به کرات اثبات شده است که مردم از سر ناچاری برنامه های بی ارزش تلویزیون را تماشا می کنند و هر بار که برنامه ی هنرمندانه، جذاب و عمیقی پخش می شود با اشتیاق از آن استقبال می کنند. اقبال عمومی به مجموعه ی شب دهم نیز اثبات کننده ی همین حقیقت آزموده شده است.

یکی از نعمت های تقارن نوروز و عاشورا این بود که تلویزیون از این دلقک بازی ها چشم پوشیده و برنامه های سبک و بدآموز، با حرکات شنیع در آن دیده نشد. اگرچه پاره ای از سریال ها ضعیف بودند، اما روی هم رفته آثار سرگرم کننده ای؛ نظیر «شب دهم» اثبات کرد که در سوگ و سرور می توان سرگرمی را با ظرافت و تفکر درهم آمیخت.

اولین موفقیت «حسن فتحی» نویسنده و کارگردان «شب دهم» نیز همین آمیزش سوگ و سرور در متن روایتی جذاب، پربار، غنی و اندیشگون بود. انطباق سریال شب دهم با نوروزی که به سوگ فاجعه ی کربلا نشستیم، یکی از مهم ترین وجوه مثبت این مجموعه است.

این مجموعه از یک سو، نظیر هر کار داستانی جذاب، مؤثر و سرگرم کننده بود. حدیث عشق و بازگشت به فضاهای دهه ی دوم قرن چهارده شمسی؛ یعنی دوران حکومت رضاشاه در ایران، آن را مناسب دوران تعطیلات سال جدید می کرد، و از سوی دیگر روایت و قرائت تازه از واقعه ی کربلا، به کارگیری و احیای تعزیه، و روایت موازی داستان یک عشق در حادثه ی عاشورا، آن را با سوگواری ایرانیان اندوه زده از موسم عزای «حسین بن علی(ع)» متناسب نشان می داد. چنین توفیقی در ارایه ی روایتی مؤثر، یک پیروزی اولیه و مهم برای حسن فتحی محسوب می شود.

دومین پیروزی مهم و سازنده ی شب دهم، اجرای ظریف و با سلیقه ی مجموعه است؛ هماهنگ کردن عناصر ساختاری مناسب، فیلمبرداری و تدوین خوب، بازی های درخشان، و در نظر گرفتن جزئیات فراوان صحنه پردازی و فضاسازی، جای تحسین دارد. تا آن جا که دقت نظر در تغییر رنگ چشم بازیگر نقش «فخرالزمان» (کتایون ریاحی) آن چنان در بازی و باورپذیری نقش و زنده کردن و تناسب چهره تأثیر داشت که بسیاری از بینندگان غیرمتخصص نیز متوجه کارکرد درست جزئیاتی نظیر این بوده اند.

قرائت مجدد و بازخوانی و احیای تعزیه در متن نمایشی مدرن نیز خود کاری مأجور است. و اجر عظیم سوگواری مقبول را دارد؛ زیرا این نمایش سنّتی در سینما آن قدر بد مورد استفاده قرار گرفته که با فراموشی دیر سال آن هم سان بوده است. حسن فتحی، هم به صورت مستقیم و هم به عنوان یک عنصر دراماتیک تماشاگر را با این شکل نمایشی آشنا می کند. موفقیت او در جذاب کردن روایت عاشورا، طی استفاده از فرم تعزیه، غبطه آور است.

در هم تنیدگی تعزیه ی ظهر عاشورا با سرنوشت یک عاشق و یک عشق، و سرود رهایی، بازگشت، علو و تعالی او در حوزه ی کار سینما و نمایش ما عالی ونایاب است. در این زمینه، از داستان ناتمام «غلامحسین ساعدی» می توان یاد کرد که در پایان عمر پر فراز و نشیب، و پر خزانش نوشته شد و روایت کسانی است که در شب عاشورا از صحنه ی کربلا باز می گشتند. هم چنین می توان از تلاش های «بهرام بیضایی» در کاربرد نمایش های سنتی به شیوه ی نو نام برد.

شب دهم، طلیعه ی پُر شدن جای «مرحوم علی حاتمی» در حوزه ی سینمای ما است. علی حاتمی در سبک خود بی همتا و بی جانشین بود. او راوی قطعه ای از تاریخ ما بود که جز عکس های کهنه، تصویری زنده از آن باقی نمانده بود. حاتمی با شعور، ذوق، هنر و تفکر منحصر به خود کوشید، ای