پاورپوینت کامل سینمای مستند و تولدی دیگر در نقد اجتماعی ۵۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سینمای مستند و تولدی دیگر در نقد اجتماعی ۵۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سینمای مستند و تولدی دیگر در نقد اجتماعی ۵۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سینمای مستند و تولدی دیگر در نقد اجتماعی ۵۳ اسلاید در PowerPoint :

در جوامع عقب مانده – بر عکس جوامع مدرن – اهمیت سینمای مستند چندان معلوم نیست، و معمولاً ازآن به عنوان سینمایی محفلی و غیر لازم و روشنفکرانه یاد می کنند که ارتباطی با تصعید آگاهی های ملی و رشد فرهنگ عمومی ندارد و هم چنین فاقد توان سرگرم کنندگی است. برای آشنایی با اهمیت سینمای مستند، لازم دیدیم لحظه ای بر معنای اجتماعی آن تأمل کنیم. سینمای مستند را می توان از زوایای گوناگون نظاره کرد. منظر نقد اجتماعی و فهم نقش سینمای مستند در جنبش جامعه مدنی مدرن، یکی از زوایایی است که پرسپکتیو ویژه ای از سینمای ما، پیش چشم ها می گشاید.

سینمای مستند ایران، مشکلات، پرسش ها، بحران ها و شکست و پیروزی های خاص خود را دارد. در سال های اخیر، سینمای مستند ایران گام های بزرگی برداشته، به ویژه در ماههای اخیر، چند فیلم مستند توجه محافل سینمایی را به خود جلب کرده است. از جمله: «آرزوی کاندیدای ریاست جمهوری» اثر رخشان بنی اعتماد و «قطار ساعت ۵/۸» اثر خداویسی و…. آیا سینمای مستند، اهمیتی دارد؟ ضرورت این سینما چیست؟ وقتی به فیلم های مستندی که اخیرا” در ایران ساخته شده اند می اندیشم، تلخ و تکان دهنده و یاحتی اندوهبار به نظر می آیند. در این صورت از خود می پرسیم فایده ی چنین سینمایی چیست؟ می خواهم با این نوشته به این پرسش پاسخ دهم. بخاطر جنبشی که در سینمای مستند ایران به چشم می خورد، لازم دیده ایم که به آن توجه کنیم. زیرا سینمای مستند، بر خلاف سینمای داستانگو و سر گرم کننده، از مقوله ی هنر آگاهی بخش، دارای مشخصه های مهمی از منظر تأثیر اجتماعی است؛ ازجمله:

۱.بیدار کننده است؛

۲. سینمای مستند در زمره ی فعالیت های هنری ای است که عموما به نوعی با مقوله ی نقد اجتماعی سروکار دارد؛

۳. سینمای مستند با مسأله ی اصلاح طلبی اصیل و اراده معطوف به شناخت بحران ها و دردهای جامعه و برای گشودن گره های زندگی اجتماعی، ارتباط محکمی دارد؛

۴. رشد سینمای مستند در هر جامعه، شاخص فرهنگی آشکاری دالّ بر رشد تحمّل و نقدپذیری، رشد روحیه ی خردگرا و رشد آزادی و مدنیت مدرن است؛

۵. سینمای مستند به مثابه آینه واقعیت ما عمل می کند. و هم چنین اقوام و قشرهای گوناگون را نسبت به هم آگاه می کند؛

۶. حمایت از سینمای مستند، سبب پرورش و رشد نیروهای خلاّق و استعدادهای سینمایی وسیع می شود؛

۷. با توجه به فرایند جهانی شدن،سینمای مستند وسیله معرفت یا بی علل ازهم وحافظ اسناد مهم تصویری دوران ماست.

البته فواید و امتیازهای این سینما – که مایه ی درک ضرورت های آن است – گسترده است وبرای شروع بحث، به این وجوه اکتفا می کنیم. در همه ی انواع سینمای مستند، یک یا چند مشخصه از مشخصات وفواید فوق الذکر مندرج است که دارای تنوع و گونه های بسیاری است که پاره ای از آن گونه ها عبارتند از:

۱. سینمای واقعه نگار، که به واقعیات روزمره ی زندگی ما می پردازد و تصویر مستندی از رویدادهارا ارایه می دهد؛

۲. سینمای سیاحتگر، سینمایی است متمرکز به سیر و سفر اکتشافی، و بیان ویژگی های محیط جغرافیایی ایران و معرفی آن؛

۳. سینمای گزارشگر، که به طور بیطرفانه رویدادها و واقعیت های زنده را گزارش می دهدوبه «سینما- حقیقت» موسوم است؛

۴. مستند اجتماعی، که هدفش آگاه ساختن تماشاگران نسبت به معضلات اجتماعی است؛

۵. مستند شاعرانه، که تصاویر خلاق و شاعرانه ای از واقعیت را عرضه و احساسات سازنده ی فیلم رابه ما منتقل می سازد.

۶. مستند تاریخ نگار، این دسته آثاری از تصاویر مستند تاریخی، رویدادها، نهضت ها، اقوام، شهرها، وجنبش های مختلف فرهنگی، هنری، سیاسی، اجتماعی و علمی را ارایه می دهند؛

۷. مستند قوم نگار، که به ضبط سنّت ها، نژادها، آئین ها، هنرها و ویژگی های جمعیت های قومی ایران می پردازد؛

۸. مستند حقیقت جو، که نشان دهنده ی تأثیر فیلمساز، و ذهنیت و فهم او از حقیقت است؛

۹. مستند مکاشفه گر، که می توان از آن به عنوان مستند پرسشگر نام برد که خودِ فیلمساز در موضع پرسش گری و جست وجو قراردارد.

«قطار ساعت ۵/۸» یک فیلم مستندی است که با دوربین دیجیتالی و بوسیله ی خداویسی ساخته شد. ازساختار این فیلم کاملاً آشکار است که بدون دوربین دیجیتالی و تحرک و ویژگی ها و امکانات آن، و بدون حضور زنده و بی واسطه این فیلم هرگز ساخته نمی شد.

اما اهمیت این فیلم در چیست؟ موضوع فیلم، روایت یک کشمکش در قطار تهران – یزد است. مسئولان قطار به رفاه حال مسافران بی اعتنا بوده و قطار فاقد رستورانی بوده که مسافران بتوانند نیازهای خود را برطرف کنند عده ای دانشجو از مسافران قطار. امضاء جمع می کنند؛ مأموران قطار مانع این کار می شوند و کشمکش شکل می گیرد و چشم شاهد، یک دوربین کوچک که – نیاز به نورپردازی و صدابرداری نداشته – همه ی صحنه ها را ضبط می کند. این یک فیلم مستند و مکاشفه گر است.

حال این فیلم مستند، برای ما دستاویزی است تا به بهانه ی آن کمی درباره ی سینمای مستند، نقش آن در رشد آگاهی اجتماعی و اصلاحات سخن بگوییم. به ویژه در اوضاع کنونی کشور ما، که در حال گذار و دچار رشد چالش های جدی و بحران های متعدد آن است. اوضاعی که در حوزه های مختلف، نیاز به اصلاح دارد و تصویر مستند، قادر است مارا از بی خبری و غفلت رهاکند. فقدان یک متولی جدی برای سینمای مستند و عدم پشتیبانی (سیما) برای خرید و نمایش این نوع آثار، تابه امروز صدمات جبران ناپذیری به رشد سینمای مستند ایران وارد آورده است. هر چند نهادهایی هم چون کانون پرورش فکری و سینمای جوان، کم وبیش به این نوع سینما توجه داشته اند، اما سطح فعالیت از پویایی و انرژی لازم متمرکز در این قلمرو هنوز فاصله دارد و به خصوص مسأله ی خریداری این آثار از تولید کنندگان فیلم، با مشکل روبه رو است. در این راستا مشکل اقتصادی می تواند سینمای مستند را فلج کند.

مستند سازی در سینمای ایران عمری طولانی دارد. شروع فیلم و سینما در ایران با مستندسازی بود و فیلم سفر مظفرالدین شاه که به وسیله ی عکاسباشی در سفر اروپایی او به ادستاند بلژیک ساخته شد، اولین فیلم مستند سینمای ایران است که در سال ۱۲۷۹ ق ساخته شد و شاه را در جشن گل نشان می دهد. در واقع نخستین فیلم سینمای ایران، اثری مستند بوده و آثار بعدی عکاسباشی از دستجات قمه زنی، قصر دوشان تپه، گار ماشین، بازار تکیه دولت و شاه عبدالعظیم، همگی مستند بودند.

متأسفانه نقش مستبدانه ی حکومت مرکزی، سبب شد تا مدتهای طولانی سینمای مستند، ابزار تبلیغ اقدامات دولت باشد. هم چنین «روسی خان» و «خان بابا معتضدی» نیز به کار مستند پرداختند. سینمای ایران در تمام طول سال ۱۳۰۴ به مستند خبری و گزارشی بسنده می کند. در سال ۱۳۰۴ «مریان سی کوپر» کارگردان و «ارنست شود ساک» فیلمبردار یک اثر مستند قوم نگار به نام «علفزار» می شود که کوچ بختیاری ها را ثبت می کند. فیلمی که نشان دهنده ی مبارزه انسان با طبیعت برای حفظ بقا است. سینمای مستند در ایران – به سبب نظام دیکتاتوری پهلوی ها – مدتهای طولانی رشدی نداشت و در خدمت انواع گزارش های رسمی بود که به «تشریف فرمایی ها» مراسم رسمی و جشن ها اختصاص داشت؛ فیلم «کوپر» ممنوع اعلام می گردد.

در دهه ی سی، نقش بسیار مهم ابراهیم گلستان و تشکیلات فیلم سازی شرکت ملی نفت، تعدادی از آثار بزرگ و مهم مستندِ حیثیت آور تولید کرد که هنوز هم به یاد ماندنی است؛ از جمله: «یک آتش»، «آب و گرما»، «تپه های مارلیک» و «موج مرجان خارا» از این دست آثار است.

استودیو گلستان نقش پیشتازی در تولید آثار مهم هنری داشت که یکی «خانه سیاه» است و فروغ فرخزاد محصول این استودیو است که شاعرانه ترین اثر مستند سینمای ایران است. مؤسسه ی مرکز سینمایی اداره کل هنرهای زیبای کشور، با دخالت گروه امریکایی و دوستی «سیر اکیوز» در سال ۱۳۳۵ راه اندازی شد و یک دهه ی پرجنب و جوش را پشت سرنهاد. همزمان با فیلم های خبری سفارشی، به ساختن آثاری در زمینه ابنیه تاریخی و فعالیت های فرهنگی پرداخت.

در دهه چهل سینمای مستند ایران با حضور کسانی هم چون «فاروقی قاجار، هژیر داریوش، شفتی، فریدون رهنما، کامران شیردل، طیاب، کیمیاوی، کیارستمی، شهید ثالث، خسرو سینایی، فریدون ری پور،