پاورپوینت کامل نگاه دینی در لایه های اثر سینمایی ۳۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نگاه دینی در لایه های اثر سینمایی ۳۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نگاه دینی در لایه های اثر سینمایی ۳۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نگاه دینی در لایه های اثر سینمایی ۳۲ اسلاید در PowerPoint :

در فلسفه ی مدرن، دیدن و نگاه، نکته هایی مرکزی هستند. تصور و تصویر ما شکلی از محدود کردن گستره ی وجودی دنیاست. آیا ما با تصور و تصویر، ساحت بیکران وجودی هر هیأت و موجودی را از بین می بریم؟ یعنی با به تصور درآوردن به ساحت زمانمند و در دسترس تبدیل می کنیم؟

در واقع تصویر در وهله ی نخست به نظر می رسد که کرانمند کردن جهان است. افق بیکران جهان آن گونه که در خود مستقل است و بیکران، در حدود تصویر نمی گنجد. ما با تصویر جهان را دیدنی و محدود می کنیم و از آن می کاهیم. با بخشیدن دلالت هستی شناسانه به نگاه، ما فقط منش ویژه ی دیدن را مطرح می کنیم. دیدن، هر چیزی را که در دیدرس است، به گونه ای آشکار همچون چیزی در خود در نظر می گیرد. تصویر جهان آنگاه که در بنیانش دانسته شود، به معنای تصویری از جهان نیست، بل جهان است که همچون تصویر شناخته می شود. تمایز جهان آن سان که خود را به ما می نمایاند و آن سان که در خود هست در کنش دیدن، این سویه به پدیدارشناسی متعالی تعلق می گیرد. درست در همین جا شالوده های نگاه دینی و متعالی در لایه های روایی و بصری و در ساختارهای کلامی و تصویری فیلم پی ریزی می شود، نه در دیدن جهان آن سان که خود را به ما می نمایاند، بلکه در تلاش برای دیدن جهان آن سان که در خود هست و سعی همراه و همپای آن برای خود را دیدن.

اما نگاه دینی چگونه در لایه های روایی و در لایه های شکلی و در لایه ی دلالت های ضمنی و… می تواند متجلی باشد؟ به این صورت که نگاه دینی در کدهای فرهنگی یک اثر سینمایی جای می گیرد. رمزهای معناشناسانه این کدها در پیکره ی معناشناسی فیلم جا دارد. کدهای وابسته به روایت؛ کدهای وابسته به حالت روانشناسانه ی چهره و غیره می تواند حاوی یک نگاه دینی باشد. درواقع کدهای فرهنگی در متن یک فیلم باز تولید می شود. اما جای اصلی آن در زمینه ی زندگی و بیرون از فیلم است. برای همین آدم هایی که درون یک فرهنگ جای می گیرند، کشف نگاه دینی و کدهای فرهنگی مربوط به آن آسان تر است.

در فیلم ژاندارک درایر و برسون کدهای فرهنگی الهام مسیحی، فیض و نگاه متحجر دینی در متن فیلم، کاملاً قابل دستیابی است. «ازو» با آفرینش حقایق سنتی هنر ذن در یک متن معاصر به نحو دیگری ما را با کدهای فرهنگی که دارای دلالت روایی در حوزه و لایه ی دینی است، روبرو می کند. در «اوایل بهار»، «برنج»، «شفق توکیو» این کدهای فرهنگی مربوط به تجربه ی دینی مردم ژاپن در لایه ی روایی قابل دستیابی است. پل شرایدر در «سبک استعلایی در سینما» به تفصیل آن را بررسیده است. همین کدهای فرهنگی که در لایه ی روایی، نگاه دینی را منتقل می سازد در آثار مهم سینمایی ایران، چشمه آوانسیان، سفیر صالح، روز واقعه اسدی، مریم مقدس بحرانی، دیده بان، مهاجر، از کرخه تا راین حاتمی کیا، توبه نصوح، استعاذه، دو چشم بی سو و دستفروش مخملباف و بسیاری از آثار دیگر نظیر آثار مجیدی و راعی به ویژه تولد یک پروانه و باران، به ما منتقل می شود. آشکار است که این لایه ی روایی، وقتی حاوی نگاه دینی است، هنوز نمی تواند بازگوید که اثر از منظر ارزش های هنری – سینمایی ارزشمند است یا نه؟ واقعا آیا «سرشت» برسرن و هم «توبه نصوح» مخملباف با وجود اشتراک در «نگاه دینی»، در لایه ی روایی از یک ارزش برخوردارند؟ آیا استعاذه و مریم مقدس با عیسی بن مریم زفیرلی و آینه تارکوفسکی از یک حیثیت سینمایی سود می برند؟ پس نگاه دینی در لایه ی روایی، موضوع و کدهای فرهنگی هنوز تعیین کننده ی ارزش واقعی تر نیست.

نگاه دینی در کدهای تخصصی

در سینما تدوین، زاویه دوربین، حرکت دوربین، تقطیع نماها، نظم سکانس، نقطه گذاری ها، نیت درونی عناصر شنیداری و دیداری، رمزگان تخصصی هستند که ساختار اثر را می سازند و یک عنصر سبکی به شمار می آیند. در این لایه می تواند نگاه دینی پروبال گیرد و تأثیر دینی از طریق ساختار و نحوه ی سازماندهی به ما منتقل شود. کدهای شگردشناسانه در این حوزه جای دارد. قبلاً در اوزو، فیلمساز مشهور ژاپنی استفاده از فرم نقاشی ذن، قرار دادن شیئی در گوشه ی کادر و رها کردن صفحه ی خالی، تماشاگر را با یک حس خلأ که دلالتی معنوی در ذن است، مواجه می سازد.

کدهای شخصی

کدهای شخصی، در حوزه ی فرم و نشانه شناسی لایه ای را در فیلم می سازد که می تواند مایه ی انتقال یک نگاه دینی باشد. گفته می شود که کدهای مشخصی در آثار یک مؤلف تکرار می شود و برای کشف دلالت هایش باید آثار مؤلف را شناخت. مؤلف دارای روحیه ماوراءالطبیعی، آثارش را در حوزه ی شکلی و تصویری و دلالت های ضمنی، از این کدها می آکند و اگر ما با نظام نشانه ای آن سینماگر آشنا باشیم، به خوبی با این کدها، در معرض انتقال یک نگاه دینی قرار می گیریم. قطره های بارانی که در اتاق می بارند، رمز شخصی تارکوفسکی در حوزه ی یک حس دینی است که در سولاریس، استاکر، نوستالیکا و آینه تکرار شده است. کد «نمای نزدیک» در برگمن، کد «دست ها» در آثار برسون، کد «چارچوب» در آثار جان خورد، نسبت «دو» ب