پاورپوینت کامل دین تلویزیونی و تلویزیون دینی ۶۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دین تلویزیونی و تلویزیون دینی ۶۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دین تلویزیونی و تلویزیون دینی ۶۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دین تلویزیونی و تلویزیون دینی ۶۳ اسلاید در PowerPoint :

واژه ی «آقازاده» برخلاف گذشته که بار مثبت معنایی داشت و هرگاه می خواستند کسی را به خاطر فضل، علم و شخصیت والای پدرش بستایند و تکریم کنند، با این واژه مورد خطاب قرار می دادند، امروزه گرفتار یک استحاله ی مفهومی شده است. مجموعه ی فعل و انفعالات سیاسی در حاشیه ی زندگی و مسئولیت برخی از بزرگان و نخبگان سیاسی کشور که اغلب از اهل فضل و علم نیز هستند، موجب شده که امروز این واژه را به کسی اطلاق کنند یا نسبت دهند که به خاطر جایگاه و موقعیت شغلی و اجتماعی پدرش، توانسته است آلاف و الوفی به هم بزند و مرتبت دارایی و تمکن خود را با استفاده از رانت های دولتی ارتقا بخشیده و منزلت خود را با استفاده از این ابزارها بالاتر ببرد.

در حقیقت واژه ی «آقازاده» امروزه بار انتقادی و منفی دارد و دیگر از آن بار کرامت و تکریم سابق برخوردار نیست، اگرچه این تلقی هم نمی تواند به طور صددرصد عمومیت داشته باشد. آیا واقعا فکر کردن به آقازاده هایی با شرح و حال فوق – که کم هم نیستند – می تواند تمام ذهن و فکر ما را درگیر خود کند و دیگر آقازاده هایی از سنخ سابق را از دایره ی اذهان به بیرون پرتاب کند؟ البته که این طور نیست و هنوز هم از همان آقازاده های سنخ قدیم را می توان در جامعه سراغ گرفت که در پی تحکیم جایگاه و مرتبت علمی و ارزشی خود و خانواده ی خود هستند و… .

برای نمونه در حالی که چند روز بیشتر از آخرین جلسه ی محاکمه ی «شهرام جزایری» و چند متهم ردیف سی و چندمین یا چهل و چندمین این پرونده – که تحت عنوان «آقازاده» در افکار عمومی و رسانه ها معرفی می شوند – نمی گذشت و هنوز طعنه و کنایه قاضی دادگاه که بی تقصیری و بی گناهی پدران این آقازاده ها را متذکر می شد، از یاد نرفته بود که بر حسب اتفاق در جلسه ی دفاعیه ی دانشجویی دعوت شدم که بنا داشت از رساله ی دکترای خود دفاع کند.

جالب این است که این جلسه درست یک ماه قبل از سال روز شهادت پدر او برگزار می شد. تصور مردی که دو دهه پیش تر هدف ترور قرار گرفت و یادآوری دیدگاه ها و افکارش غالبا حول محور تربیت انسان های باارزش و فرهیخته می چرخید و تصور روزی که فرزندش از رساله ی دکترای خود با عنوانی مرتبط با تربیت انسان های مذهبی و پرورش یافته از طریق یک رسانه ی ارتباط جمعی دفاع می کند، بسیاری از خاطره های تلخ و شیرین را با هم تلفیق می کرد.

به هرحال، در حداقل تصور این قابل انکار نیست که یکی از همین آقازاده هایی که پدرش مسیری به طول عضویت در شورای انقلاب تا وزارت در کابینه ی دولت و در نهایت نخست وزیری دولت جمهوری اسلامی را طی کرده و به لحاظ این که پدرش جانش را نیز در راه انقلاب هدیه کرده است، بالطبع بسیار هم مورد تکریم و احترام جامعه ی خود می باشد، از موقعیت های همسانی که برخی دیگر گرفتار آن شده اند (و امروز هم مشغول دفاع از اتهامات و به تبع آن دفاع از حیثیت «آقا»های خود بوده و درصدد هستند که بی گناهی خود را اثبات نمایند)، چشم پوشی کرده و در موقعیتی متمایز و متفاوت از آن ها از رساله ی دکترای خود دفاع می کند.

فرق بین این دو سنخ «آقازاده»ها و این دو سنخ «دفاعیه»ها به خوبی روشن است و این همان چیزی است که در این فضای سیاه به وجود آمده، روزنه ی امیدی برای امید به آینده محسوب می شود!

مهم تر این که دغدغه ها را چقدر متفاوت می توان دید. دغدغه هایی که به مال اندوزی و ثروت اندوزی مفرط منحصر شد و دغدغه هایی که به فرهنگ و دین هم وطنان و شهروندان مربوط است!

حال جلسه آغاز شده است. با این که تصور جلسه ی دادگاه جزایری از روزها پیش فضای ذهنم را به خود مشغول کرده، اما جو حاکم بر این جلسه آرام آرام تصاویری جدید را در خاطره ثبت می کند و فضایی مثبت و روشن تر نسبت به آن فضای سابق در ذهن ایجاد می کند. از این رو با آرامش بیشتری به گزارش این دانشجو گوش می سپارم که مهم ترین سؤال های رساله و پژوهش خود را این گونه مطرح می کند:

۱. دیدگاه نظری مطلوب برای تبیین فرایند ارتباطات دینی در عصر نوگرایی چیست؟

۲. تلویزیون جمهوری اسلامی ایران در میان رسانه های سنتی و مدرن دینی کشور از چه جایگاه ارتباطی برخوردار است؟

۳. امکان آموزش دینی مطلوب از وسایل ارتباط جمعی نوین (با تأکید بر تلویزیون جمهوری اسلامی ایران) با چه اصولی تبیین می شود؟

وی سپس به تعریف عملیاتی واژه های مورد استفاده در پژوهش خود پرداخته و برخی از این واژه ها را این گونه تعریف می کند:

– وسایل ارتباط جمعی نوین: منظور کتاب و نشریات چاپی، فیلم و سینما، رادیو و تلویزیون، و اینترنت و شبکه های رایانه ای است.

– آموزش: فرایند ارتباطی هدفمندی است که نوعی تفاهم و اشتراک اطلاعات و نگرش ها یا تعامل میان آموزش دهنده و آموزش گیرنده را در پی دارد.

– رسانه های سنتی دینی (به عبارت بهتر رسانه های سنتی اسلامی): آن دسته از وسایل ارتباط جمعی است که با اتکا بر ارتباطات چهره به چهره، پیام های دینی را به عنوان کارکرد اصلی خود به مخاطبان عرضه می کند و قدمتی بیشتر از رسانه های مدرن دارد.

– کارکردها (با توجه به چهار کارکرد تعریف شده در فرهنگ نامه ی صداوسیما):

الف. کارکرد آموزشی: به معنای کمک به رشد و توسعه ی نظام آموزش و پرورش دینی کشور و گسترش علوم و هنرهای اسلامی در راستای ارتقای سطح معلومات و فرهنگ دینی است.

ب. کارکرد اطلاعاتی: نظارت بر رویدادهای دینی ایران و دیگر کشورهای جهان به منظور ارتقای آگاهی های اطلاعاتی و خبری در حوزه ی دینی با ویژگی تقید به زمان است.

ج. کارکرد سرگرمی: پر کردن اوقات فراغت مردم با استفاده از برنامه های سرگرم کننده ی دینی و منطبق با ضوابط اسلامی و جنبه های سازنده و بالنده، به منظور ایجاد انبساط خاطر و ادخال سرور و شادابی به دور از هرگونه لغو و بیهودگی در مخاطب.

د. کارکرد ارشادی: تبلیغ و انتشار پیام های نظام آموزشی اسلام به منظور انگیزش احساسات معنوی پیام گیران و ترغیب آن ها به رفتار بر مبنای باورها و اعتقادات اسلامی از طریق طرح، حفظ و تحکیم ضرورت ها.

وی پس از آن، با این توضیح که موضوع پژوهش در قالب ادبیات نوگرایی بررسی می شود، سه نظریه ی مورد استناد خود را معرفی کرده؛ نظریه ی نوسازی «دانیل لرنر» که منطبق بر رابطه ی علت و معلولی و سیستم لیبرالی و سرمایه داری است، نظریه ی همگرایی «دکتر حمید مولانا» استاد ایرانی دانشگاه های امریکا که منطبق با سودگرایی با تأکید بر رابطه ی سود و هزینه است و نیز نظریه ی مک لوهان که ساختارگرا و مبتنی بر فرهنگ و ساختار سیاسی به عنوان زیرساخت های نظام ارتباطی است.

این سه نظریه و سه نگرش به عبارتی مهم ترین و برجسته ترین نگرش های موجود از دهه ی ۱۹۵۰ تاکنون در ادبیات نوگرایی ارتباطات و رسانه ها می باشد که نگرش اول در ادبیات مدرنیته و الگوی ارتدوکسی جای می گیرد، نگرش دوم در ادبیات نقاد مدرنیته ی غربی جای می گیرد و محورهای اصلی آن تأکید بر فرایند توزیع و کنترل به جای تولید پیام است. درواقع یک نگرش ساختاری در حوزه ی فرهنگ و ارتباطات است که نیم نگاهی نیز به مشروعیت حکومت ها در ایران داشته و بر همگرایی کانال های ارتباطی جدید به عنوان لازمه ی مشروعیت هر نظام حکومتی تأکید دارد. از دیدگاه این نظریه، انقلاب اسلامی ایران، اوج همگرایی ارتباطات سنتی و مدرن محسوب می شود.

نظریه ی ساختارگرای اخیر نیز در همان حوزه ی ادبیات مدرنیته تحلیل می شود. با این ویژگی که توجه زیادی به تکنولوژی و تنوع فرهنگی رسانه ها در جوامع دارد.

موضوع بعدی گزارش این رساله که «بررسی امکان آموزش دینی از طریق وسایل ارتباط جمعی ترین» نام گرفته است، تحلیل محتوای رسانه های سنتی در ایران است. وی در توضیح و توصیف علمی این بخش می گوید:

«رسانه های سنتی در ایران از مؤلفه های ایرانی و اسلامی تأثیر می گیرد. ارتباط گران اصلی آن علما و خطبا بوده اند که خود از نخبگان جامعه بوده اند و بعد به طور نسبی هنرمندان و پس از پیروزی انقلاب نظامیان و فرهنگیان نیز در آن نقش داشته اند. شکل ارایه ی آن اغلب به صورت سخنرانی و به صورت چهره به چهره بوده و در برخی موارد اشکال متنوع و جذابی هم از آن وجود داشته است. کارکرد اصلی آن کارکرد ارشادی است. این مسأله به علل مختلفی است که شاید تقدم تزکیه بر تعلیم مهم ترین دلیل آن باشد. کارکرد دیگر این رسانه ها اطلاع رسانی است که معلول عوامل اجتماعی است».

وی سپس یافته ها و نتایجی را مطرح می کند که از بررسی و تحلیل محتوای چند برنامه ی تلویزیونی حاصل آمده است. تحلیل کلی محتوای این برنامه ها که شامل برنامه ی هفتگی درس هایی از قرآن (آقای قرائتی)، سریال امام علی(ع)، سخنرانی های آقای الهی قمشه ای و برنامه ی مسلمانان (تولدی دوباره) می باشد، این گونه ارایه می شود:

«در حوزه ی پیام آفرینان تنوع خوبی وجود دارد، اما اقشار مختلف اجتماعی با هم کار نمی کنند. مقوله های محتوایی در برنامه های دینی تعادل مطلوب ندارد، اما از تعادل نسبی برخوردار است. مشکل برنامه ای آن ها اغلب سخنرانی است که البته بعضا هم از فرم های دیگر استفاده شده است. کلام عنصر غالب این برنامه ها است.

روش های اتخاذشده در این برنامه ها غیرفعال و بدون مشارکت مخاطب است. به عبارت دیگر، روش های اتخاذشده ی تلویزیون، سنتی و کارکردهای اصلی آن ارشادی است، بنابراین می توان گفت که ما دین تلویزیونی داریم، نه تلویزیون دینی. آمارهایی که در این پژوهش به دست آمده حاکی از آن است که ۹۰ درصد مردم تلویزیون را تماشا می کنند و مهم ترین دلیل تماشای آن سرگرمی و اطلاع رسانی بوده است. دوسوم از این میزان به موضوعات دینی علاقه ی خوبی دارند و یک سوم از این میزان نیز نسبت به این موضوعات بی علاقه نیستند. از این رو رابطه ی معناداری میان علاقه مندی به