پاورپوینت کامل نقدی بر یک سخنرانی جنجالی ۴۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نقدی بر یک سخنرانی جنجالی ۴۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نقدی بر یک سخنرانی جنجالی ۴۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نقدی بر یک سخنرانی جنجالی ۴۶ اسلاید در PowerPoint :

قسمت پایانی

آقای آغاجری، در بخشی ازسخنرانی خود می گوید: «ما به عنوان یک روشنفکر، اگر دغدغه تحول در جامعه خودمان را داریم، اگر می خواهیم جامعه خودمان را از عقب ماندگی نجات دهیم، باید خوب این جامعه را بشناسیم و ببینیم که آن عاملی که اگر دچار انحطاط باشد جامعه را به انحطاط می کشاند، و اگر رو به ترقی برود، جامعه را مترقی خواهد کرد، چیست؟»

«جامعه ما جامعه درحال انحطاط بود… این انحطاط در مرکزش دین قرار دارد، دین منحط تا این دین منحط تغییر پیدا نکند و اصلاحی نشود، امیدی به هیچ اصلاح نیست. به همین دلیل دکتر شریعتی تمام رساله ها و برنامه ها و چارچوب های حرکتی اش را خلاصه کرد در یک پروژه پروتستانتیزم اسلامی.»

«این پروژه البته دقیقاً در همه ویژگی ها با پروژه پروتستانتیزم مسیحی یکسان نبود؛ ولی ویژگی های خاص خودش را دارد. اما درعین حال اعتراض بود به مذهب رسمی، و شریعتی تمام تلاشش را مصروف این کرد که اولاً این دین انحطاط را نقادی کند؛ ثانیاً عناصری را که در دین حقیقی وجود دارد، بازسازی کند، یعنی ساختار شکنی از دین سنتی و نقادی و نفی آن و بازسازی دین نو، دینی که تراز انسان ترقی خواه و اصلاح طلب و نوگرایی عصر حاضر باشد.»(۲)

نقد و بررسی

استاد مرتضی مطهری – قدس سره – در ۲۴ سال پیش در رساله «نهضت های اسلامی در صد سال اخیر» در توضیح دیدگاه پروتستانتیزم اسلامی، از قول یکی از تئوریسین های آن می گوید: «جامعه امروز ایران، جامعه ای است مذهبی. ایران امروز از نظر زمان اجتماعی، مانند اروپای قرن پانزدهم وشانزدهم است که در فضای مذهبی تنفس می کرد وتنها با شعارهای مذهبی به هیجان آمد…»

آغاجری: روشنفکر ایرانی باید از این منبع عظیم حرکت و انرژی برای نجات مردم خود بهره گیری نماید. و البته شروطی دارد. اولین شرط این است که از متولیان و پاسداران فعلی مذهب خلع ید نماید.»(۳)

استاد در نقد این ایده و نظر می نویسد: «در پاسخ این روشنفکر محترم باید عرض کنیم اولاً اسلام در ذات خود یک «حقیقت» است نه یک «مصلحت» یک «هدف»است و نه یک «وسیله» و تنها افرادی می توانند از این منبع انرژی اجتماعی بهره گیری نمایند که به اسلام به چشم «حقیقت» و «هدف» بنگرند، نه به چشم «مصلحت» و «وسیله». اسلام یک ابزار نیست که در مقتضیات قرن ۱۶ مورد استفاده قرار گیرد و در مقتضیات قرن بیستم به تاریخ سپرده شود. ثانیاً اگر اسلام به عنوان یک وسیله و ابزار، کارآمد باشد، قطعاً اسلام راستین و اسلام واقعی است؛ نه هر چه به نام اسلام قالب زده شود. چگونه است که بهره گیری از هر ابزار و وسیله ای تخصص می خواهد و بهره گیری از این وسیله تخصص نمی خواهد؟!

خیال کرده اید هرمدعی روشنفکری که چند صباح با فلان پروفسور صبحانه صرف کرده است، قادر خواهد بود اسلام راستین را از اسلام دروغین بازشناسد و به سود جامعه از آن استفاده نماید؟!

ثالثاً متاسفانه باید عرض کنم که این روشنفکران محترم کمی دیر از خواب برخاسته اند؛ زیرا متولیان قدیمی این منبع عظیم حرکت و انرژی نشان دادند که خود طرز بهره برداری از این منبع عظیم را خوب می دانند. بنابراین فرصت خلع ید به کسی نخواهند داد.بهتر است که این روشنفکران عزیز که هر روز صبح به امید «انتقال» از خواب بر می خیزند و هرشب خلع ید، خواب می بینند، فکر کار و خدمت دیگری به عالم انسانیت بفرمایند. بگذارند اسلام و فرهنگ اسلامی و منابع انرژی روانی اسلامی در اختیار همان متولیان باقی بماند که در همان فضا پرورش یافته وهمان رنگ و بو را یافته اند و مردم هم با آهنگ و صدای آن ها آشنا هستند.» (۴)

اسلام ذاتی و اسلام تاریخی

این سخن آغاجری که «تمام آموزه های دینی که دستگاه رسمی و سنتی مذهب [یعنی روحانیون و علماء] ارائه می کرد، آموزه های گرد گرفته یا تاریک یا عتیقه [بود]»، چه معنی و مفهومی جز بی اعتباری تمام معارف الهی و تعالیم اسلامی موجود می تواند در بر داشته باشد؟

آیا گوینده این سخن، به عنوان یک مسلمان و متدین، می تواند به آثار و لوازم این کلام ملتزم و متعهد بماند؟ آیا به توالی فاسد این کلام چه مقدار اندیشیده است.

چو پرده دار به شمشیر می زند همه را

کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

ثانیا اگر اسلام شناسان خبره و عالمان دین باوری همانند امام خمینی، علامه طباطبایی، استاد مرتضی مطهری، محمد تقی جعفری، شهید سید محمد باقر صدر و… با آن همه بضاعت علمی و صلاحیت علمی و اخلاقی نتوانند اسلام اصیل و ناب را از اسلام تاریخی بازشناسند، در این صورت چه کسی یا چه کسانی و با چه بضاعت و سرمایه ای می توانند از عهده این مهم بر آیند؟

طبقه روحانی

آغاجری در این باره می گوید: «ما در اسلام طبقه روحانی نداشته ایم. طبقه روحانی، طبقه جدیدی است در تاریخ ما. بسیاری از این عناوین، آن چنان تازه است که گاه عمرش از ۵۰ سال یا ۶۰ سال این ورتر است….»(۶)

بحث و بررسی در اصل وجود طبقه روحانی (عالم دینی) را از بحث عنوان و عناوین آن باید جدا و تفکیک کرد؛ چرا که اگر در موضوع اسم و عنوان این طبقه همانند آخوند، ملا، شیخ الاسلام، ثقه السلام و یا حجت الاسلام و آیت الله… به یک پاسخ مستدل و روشن نرسیم، لااقل در موضوع مسمّا و محتوا و ماهیت روحانیت یا عالمان دین، مسئله روشن و قابل دسترسی است.

توضیح این که از بدو پیدایش اسلام و گسترش آن به اطراف و اکناف مدینه النبی و سپس به اطراف جزیره العرب، جمعی از نخبگان امت در سایه تربیت و تعلیم ویژه پیامبر اکرم (ص) به عنوان معلم قرآن و راوی و محدث به تعلیم تشنگان معرفت وحیانی و شیفتگان شریعت نبوی پرداختند.

بعد از وفات پیامبر خاتم (ص) به علت توسعه حوزه جغرافیایی عالم اسلام از جزیره العرب به عراق و ایران و افغانستان و ماوراءالنهر در شرق و شام و مصر و سودان و لیبی و تونس و مراکش در غرب، جمعی از صحابه و تابعین تحت تعلیم خاص امامان معصوم شیعه (ع) قرار گرفتند تا به عنوان زبان گویا و بازوان توانای آنان در اقطار و اکناف امپراطوری وسیع اسلام به تعلیم اسلام و تفسیر معارف الهی بپردازند.

«از اول که زمان پیغمبر بوده است و دنبالش زمان ائمه(ع) این علمای شیعه بودند که جمع می شدند دور ائمه(ع) و احکام را از آن ها اخذ می کردند.» (۷)

خداوند حکیم در قرآن کریم بدین گونه به این حقیقت تصریح می فرماید: فلولا نفرمن کل فرقه منهم طائفه لیتفقهوا فی الدین و لینذرو قومهم اذا رجعوا الیهم لعلهم یحذرون؛ «پس چرا هر فرقه ای، گروهی کوچ نمی کنند تا در دین تفقه و دانش کافی پیدا کنند و چون به سوی قوم خود باز گشتند. آن ها را هشدار دهند.» این آیه کریمه صریحا دستور می دهد که گروهی از مسلمین می بایست در دین تفقه کنند و دیگران را از تفقه خود بهره مند سازند. تفقه از ماده «فقه» است. معنای فقه مطلق فهم نیست، بلکه فهم عمیق و بصیرت کامل به حقیقت یک چیز را فقه می گویند. «راغب» در «مفردات» می گوید: «الفقه هو التوصل الی علم غائب بعلم شاهد.» فقه این است که از یک امر ظاهر و آشکار به یک حقیقت مخفی و پنهان پی برده شود.

در تعریف فقه می گویند: «تفقّه اذا طلبه فتخصّص به.» یعنی طلب کرد چیزی را و در آ