پاورپوینت کامل معنای تأویل ۳۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل معنای تأویل ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل معنای تأویل ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل معنای تأویل ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

۸

آنچه می‎خوانید، خلاصه‎ای از جلسه تفسیر قرآن حضرت آیت ا… باقری کنی در جمع
دانش‎آموختگان دانشگاه است .این متن ادامه بحث محکم و متشابه در قرآن، مندرج در
مجله شماره ۳۸ پیام صادق می‎باشد. متن حاضر را دکتر عباس نقیئی دانش آموخته و عضو
هیأت علمی دانشکده الهیات ، معارف اسلامی و ارشاد، نگارش و باز نویسی کرده است.

بسم الله الرحمن الرحیم

«هو الذی انزل علیک الکتاب منه آیات محکمات هن ام الکتاب و أُخر متشابهات فامأ
الذین فی قلوبهم زیغ فیتبعون ما تشابه منه ابتغاء الفتنه و ابتغاء تأویله و ما یعلم
تأویله الا الله و الراسخون فی العلم یقولون آمنا به کل من عند ربنا و ما یذّکّر
الا اولواالالباب» (آل عمران ۷)

آیه فوق ضمن آنکه قرآن را به دو قسمت کرده، برای هر قسم حکمی بیان نموده و آثاری بر
آن مترتب کرده است. این دو قسم عبارت است از محکمات و متشابهات. محکم به آیه‎ای
گفته می‎شود که کاملاً قابل فهم است و در دریافت مراد آن اشتباهی رخ نمی‎دهد. چند
پهلو و دارای معانی متعدد هم عرض یا در طول یکدیگر نیست. ملاحظه فرمایید: گاهی
کلمه‎ای به کار می‎بریم ولی معنای مطابقی آن مورد نظر نیست، بلکه لازم معنا را
اراده می‎کنیم. می‎گوییم خورشید اما قصدمان نور خورشید است. گاهی هم معنای کنایی
مورد نظر است. مثلاً می‎گوییم فلانی دست و دل باز است یعنی کریم و بخشنده است.
اینجا واژگان دست، دل و باز بودن به معنی مطابقی خود به کار نرفته است. مثال قرآنی
آن کریمه(یدالله فوق ایدیهم) است که کنایه از قدرت خداوند است. در این گزاره،
واژگان به کار رفته معنای مطابقی ندارند تا تصور نشود خدای متعال نیز همچون سایر
مخلوقات خصوصیات مادی دارد. آیات محکم چنین نیست و شبهه‎ای را به دنبال ندارد.
بنابر این، محکمات، نقش مرجع و میزان را دارند و به تعبیر خود قرآن، ام الکتاب‎اند.
ام به معنای مرجع بودن است. در زبان عرب مادر را«ام» می‎گویند زیرا کودک به او پناه
می‎برد؛ مرکز و پایتخت را ام القری گویند چون بقیه شهرها تابع آن هستند. عبارت«و
اخر متشابهات» معرف بخش دوم یعنی آیات متشابه است. تشابه از ماده شبه و شبه و شَبیه
است یعنی آیه‎ای که انسان را به اشتباه می‎اندازد. ممکن است شنونده از یک کلمه چند
معنا برداشت کند. این تشابه یا به این علت است که اساساً سطح مطلب بالا است و الفاظ
بیش از این کشش ندارد یا گوینده مصلحت دانسته سربسته و چند پهلو سخن بگوید. قرآن
می‎فرماید: افراد فرصت طلب و مریض القلب برای رسیدن به مقاصد خود به این قبیل کلمات
استناد می‎کنند. کج اندیشان در مواجهه با قرآن نیز به متشابهات آن توجه دارند؛ آن
هم نه به قصد فهمیدن قرآن، بلکه برای گمراه کردن دیگران و فتنه‎انگیزی دست به چنین
کاری می‎زنند و چون از راه محکمات به مقصود خود نمی‎رسند، دست به دامان متشابهات
می‎شوند.

در آیه مورد بحث سخن از تأویل به میان آمده است. لازم است دو چیز را بدانیم. اول
اینکه تأویل چیست و دوم چه کسی عالم به تأویل است؟ در آیه ۷ سوره آل عمران به روشنی
اشاره شده است که خدای متعال عالم به تأویل است اما آیا غیر از خدا، کسان دیگری هم
تأویل را می‎دانند یانه، موضوعی است که مورد بحث و مناقشه زیادی قرار گرفته است.
قول مشهور بین شیعه آن است که حرف(واو) در عبارت: «الا الله و الراسخون فی
العلم» حرف عاطفه است و لذا علم به تأویل منحصر به خدا نیست. قول مشهور در میان
اهل سنت و نظر تعداد کمی از علمای شیعه این است که(واو) را استینافیه می‎دانند.
البته هر دو قول شواهدی نیز در روایات دارد اما اگر تدبر کنیم معنای دوم قوی‎تر
است. باید توجه داشت اگر گفتیم، راسخون، تأویل نمی‎دانند به این معنی نیست که محال
است بدانند بلکه این آیه دلالت نمی‎کند که آنان تأویل را می‎دانند. اگر از مدارک
دیگر از جمله آیات دیگر چنین به دست آید که راسخان نیز عالم به تأویل هستند منافاتی
با این آیه ندارد زیرا ممکن است کسی چیزی را ذاتاً نداشته باشد اما دراختیار او
قرار دهند. قدر متیقن آن است که خدای متعال ذاتاً واجد است و غیر او ذاتاً فاقد و
این امر با تفویض علم تأویل به غیر خدا منافاتی ندارد. غیر خدا، اگر بخواهد بداند
باید به مدد الهی بداند. نظیر علم غیب که غیر خدا فاقد آن است اما امکان تفویض آن
وجود دارد؛ چنانچه قرآن نیز از آن خبر می‎دهد. مثال عینی‎تر مسأله (احیاء اموات)
است که غیر خدا بالاصاله چنین قدرتی ندارد اما ممکن است خدای متعال این قدرت را به
کسی بدهد؛ چه اینکه در اختیار حضرت عیسی علیه السلام قرار گرفت:

«تحیی الموتی باذنی»

اگر قول به عطف را بپذیریم طبعاً (راسخون فی العلم) معطوف است و عالم به تأویل و در
این صورت جمله(یقولون) حال است یعنی(قائلین) چه می‎گویند؟ می‎گویند همه قرآن از نزد
پروردگار است. اگر دقت کنیم متوجه خواهیم شد که در عبارت(آمنا به کل من عند ربنا)
یک نوع قیاس مشتمل بر مقدم و تالی است که تقدم و تأخری در آنها صورت گرفته، به این
معنی که (آمنا) حکمی است که بر(کل من عند ربنا) مترتب می‎شود و لذا نظم صناعی آن