پاورپوینت کامل پرواز در زنجیر(شهادت امام موسی کاظم علیه السلام) ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرواز در زنجیر(شهادت امام موسی کاظم علیه السلام) ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرواز در زنجیر(شهادت امام موسی کاظم علیه السلام) ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرواز در زنجیر(شهادت امام موسی کاظم علیه السلام) ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint :

۱۳۳

کاظم آل محمد صلی الله علیه و آله

آن چه پیشوایان الاهی را از دیگران ممتاز ساخته، گستره وجودی و جامعیت ارزش های انسانی
آنان است. یک بار آن بزرگواران را در هاله ای از عشق دلدار و دلی بی تاب از حب یار می بینی که
زمزمه های روح نوازشان، طبیعت را میهمان ملکوت و همنوای خلوت انس ساخته است و دیگر
بار آن ها را مبارزی خستگی ناپذیر می یابی که فریادشان ملتی را حیات و زندگی بخشیده و
نامردمی ها را به تحقیر کشانده است، و این جملگی در حالی است که دستان پر مهر و عاطفه شان،
جهانی از شکوفه های امید و رحمت را به درماندگان و بیچارگان هدیه می کند و خود
زاهدانه ترین زندگی را برای خویش برمی گزینند.

کاظم آل محمد صلی الله علیه و آله ، ستاره ای از این منظومه است که درخشش وجودی اش، انعکاس
فضیلت های همه نیک سیرتان تاریخ به شمار می آید وسجده های طولانی و چشمان بارانی اش،
از عشقی پایدار و ایمانی عمیق به ساحت قدس ربوبی حکایت می کند.

خاندان و تبار

عترت رسول اللّه صلی الله علیه و آله ، از اصیل ترین و شناخته ترین نَسَب ها و دودمان، واز نسل پیامبران پیشین
هستند. پدر امام کاظم علیه السلام ، حضرت امام جعفر صادق علیه السلام ، مؤسس دانشگاه جعفری و نشردهنده
فقه اصیل اسلام و احیاکننده دین بود؛ همان کسی که مظهر علم و فضیلت، زهد و تقوا و صاحب
مقامات معنوی شگفت انگیزی به شمار می آمد. او خون حسین علیه السلام را در رگ ها داشت و از همه
فرصت ها و امکانات زمان بهره گرفت تا فقه جعفری مدوّن گشت.

مادر

مادر امام هفتم علیه السلام ، حُمَیده اندلسی است؛ کنیزی که برخی او را رومی الاصل دانسته اند. او زنی
پاک، مومن و پاکدامن بود. در شأن او همین بس که با وجود آن همه زنان آزاد و آن همه دختران از
خانواده های اشراف، حتی از خاندان هاشمی و علوی، امام باقر علیه السلام به وی روی آورد و او را به
همسری امام بعد از خود برگزید. در توصیف او روایت شده که در دوران بردگی، فرشتگان خدا
از او حراست می کردند. حمیده بعدها به درجه ای ارزش مند و تعالی رسید که او را فقیه و عالمه
خوانده اند. امام صادق علیه السلام درباره وی فرمودند: «حمیده، مانند طلای ناب از آلودگی ها پاک بود.
ملائک خداوند از او حراست می کردند تا به همسری من درآمد و این به علت احترام من و امام
بعد از من در نزد خدا بود».

فلسفه نام موسی علیه السلام

امام هفتم علیه السلام را موسی نام نهادند؛ نامی که از پیش در لوح فاطمه علیهاالسلام آمده و در تداوم معرفی امامان
و خلفای پس از رسول اللّه صلی الله علیه و آله مطرح شده بود. امام صادق علیه السلام در اجرا و رعایت حکم خدا در
تداوم امامت بعد از خود، این نام را برای آن حضرت برگزید.

در خاندان رسول اللّه صلی الله علیه و آله ، نام موسی بی سابقه و برای اولین بار بود. شاید این نام یادآوری
خاطره حضرت موسی علیه السلام و مجاهدت های آن حضرت در مبارزه با فرعون و بت شکنی هایش در
عصر طاغوت زمان باشد. شاید خدامی خواست در نسل رسول گرامی اسلام نیز نمادی از
مقاومت موسای پیامبررا عرضه کند؛ که او با فرعون مصر در افتاد و این با فرعون بنی عباس، یعنی
هارون.

القاب حضرت موسی بن جعفر علیه السلام

امام هفتم علیه السلام را القاب متعددی است که هر کدام به ویژگی ای از آن حضرت اشاره دارد. در این جا
به ذکر چند نمونه از آن ها بسنده می کنیم.

۱. کاظم: او را کاظم علیه السلام خوانده اند، به دلیل فروخوردن خشمش، به خاطر توفانی بودن و در عین
حال دم برنیاوردنش، به سبب تحمل آزارش در راه رضای خدا.

۲. باب الحوائج: او باب الحوائج است؛ یعنی دروازه و مرجع حاجات و برآورنده حاجات یا
واسطه آن ها. باور مردم این بوده و هست که اگر مردی را حاجت ونیازی باشد و به درگاه او روی
آورد و اورا واسطه قرار دهد، خدا به احترام او حاجتش را برمی آورد و رفع درماندگی اش می کند.

۳. عالم: به معنای آگاه و دانا، که درباره علم او سخن های بسیاری بوده و هست.

۴. صابر: به معنای پایدار و مقاوم در برابر سختی ها و فشارها.

زمامداران عصر حضرت کاظم علیه السلام

حضرت موسی بن جعفر علیه السلام ، پس از پدر ۳۵ سال بر مردم امامت نمود و این دوره، با زمامداری
غاصبانه چهار تن از بنی عباس مصادف بود: ده سال اول دوران امامت آن حضرت در عصر
منصور گذشت. او عصبی ترین دشمنان خاندان علی علیه السلام و در کینه و حسادت به آن بزرگواران
بی مانند بود. ده سال دیگر را در عصر مهدی گذراند. سخت گیری های مهدی چون منصور
موذیانه نبود، ولی در عین حال اهانت هایی به حضرت روا می داشت. یک سال را در عصر هادی
گذراند و درآن دوره برای امام، زندانی اندک و محدودی پیش آمد و بعد حضرت آزاد شد.
چهارده سال را هم در عصر هارون سپری کرد که دوره ای بسیار سخت و جانکاه بود و اغلب در
زجر و حبس و شکنجه، آن هم در موقعیتی بسیار دشوار بود و سرانجام هم در زندان هارون،
مسموم گشت وبه شهادت رسید.

منصور کیست؟

منصور دوانیقی فردی جنایتکار، عُقده ای، کینه جو و فوق العاده حسود بود که نمی توانست کسی
را بالاتر از خود ببیند. او حیله گری زیرک بود و برای این که خود را فردی محبوب جابزند، نذر
می کرد با پای برهنه به زیارت خانه خدا برود، در حالی که از ریختن خون مسلمانان باک نداشت.
سال های نخست امامت امام هفتم علیه السلام ، منصور هنوز در دغدغه شهات امام صادق علیه السلام بود و به
همین دلیل درباره فرزندش امام کاظم علیه السلام ، راه مدارا را در پیش گرفت و در سال های اول امامت،
متعرض او نشد و امام کاظم توانست حوزه درسی پدر را سر و سامان دهد و به درس و بحث
بپردازد. هر مقدار که از شهادت امام صادق علیه السلام فاصله بیش تر می شد، فشار منصور بر امام و
علوی ها نیز بیش تر می گشت. او در صدد طراحی قتل امام کاظم علیه السلام بود که اجل مهلتش نداد و به
جهنم رفت.

پاسدار دانشگاه جعفری علیه السلام

بررسی اوضاع و احوال نشان می داد که هرگونه اقدام حادّ و برنامه ای که حکومت منصور از آغاز
روی آن حساسیت نشان بدهد، صلاح نیست. از این رو، امام کاظم علیه السلام ، دنباله برنامه علمی پدر را
گرفت و حوزه ای تشکیل داد و به تربیت شاگردان بزرگ و مردان علم و فضیلت پرداخت. سید بن
طاووس می نویسد: گروه زیادی از یاران و شیعیان خاص امام کاظم علیه السلام و رجال خاندان هاشمی
در محضر آن حضرت گرد می آمدند و سخنان گهربار و پاسخ های آن حضرت را به پرسش های
حاضران یادداشت می نمودند و هر حکمی که در مورد هر پیش آمدی صادر می نمود، ضبط
می کردند.

یکی از تاریخ نگاران می نویسد: در سال ۱۴۸ ق، امام صادق علیه السلام در شهر مدینه درگذشت، ولی
خوشبختانه مکتب علمی او تعطیل نشد؛ بلکه به رهبری جانشین و فرزندش موسی کاظم علیه السلام
شکوفایی خود را حفظ کرد.

مهدی عباسی کیست؟

پس از منصور، فرزندش محمد، مشهور به مهدی روی کار آمد. زمامداری مهدی از ابتدا با
استقبال گرم عمومی رو به رو گردید؛ زیرا وی نخست چراغ سبز به مردم نشان داد و با اعلان
فرمان عفو عمومی، تمام زندانیان سیاسی، اعم از بنی هاشم و دیگران را آزاد ساخت و به کشتار و
شکنجه و آزار مردم خاتمه بخشید. مهدی هم چنین تمام اموالی را که پدرش مصادره و ضبط
کرده بود، به صاحبان آن ها برگرداند و مقدار زیادی از موجودی خزانه بیت المال را در میان مردم
تقسیم کرد.

این آزادی و امنیت و رفاه اقتصادی، موجبات رضایت گروه های مختلف اجتماع را فراهم
آورد ولی طولی نکشید که برنامه عوض شد و خلیفه جدید، چهره اصلی خود را آشکار ساخت و
برنامه های ضد اسلامی خلفای پیشین از نو آغاز گردید.

کانون عیاشی و فساد

مهدی عباسی در آغاز خلافت، از خوشگذرانی و مجالس عیش و نوش دوری جست، ولی بیش
از یک سال نگذشته بود که تغییر روش داد و بساط خوشگذرانی و عیاشی را دایر کرد و ندیمان را
مورد توجه فوق العاده قرار داد و هر چه خیراندیشان و رجال بی طرف، عواقب ناگوار این کار را
گوشزد کردند، ترتیب اثر نداد و گفت: آن دم خوش است که در بزم بگذرد و زندگی بدون
ندیمان، در کام من گوارا نیست.

خلیفه که سرگرم خوشگذرانی های خود بود، از آگاهی به وضع مردم دور ماند و در نتیجه،
فساد و رشوه خواری رواج یافت و مأموران مالیات، عرصه را بر مردم تنگ گرفتند. خود مهدی
نیز بنای سختگیری گذاشت و نخستین بار، مالیات هایی بر بازار بغداد بست و زندگی کشاورزان
فوق العاده پریشان گشت و از شدت فشار و سختی به ستوه آمدند.

احضار و زندان موسی بن جعفر علیه السلام

بنی عباس از دوستی با اهل بیت دم می زدند و از همین طریق هم به مقاماتی دست یافتند، ولی از قدرت
معنوی آن بزرگواران در هراس بوده و به اعمال فشار و سخت گیری در مورد آنان می پرداختند.

مهدی عباسی نیز پس از استقرار در حکومت، امام موسی علیه السلام را به بغداد آورد و به زندانش
افکند و حتی در پی قتل امام بود، اما زود به خود آمد و آن حضرت را آزاد کرد. در تاریخ در مورد
تغییر رویّه اش راجع به امام و آزاد کردن آن حضرت از محبس نوشته اند که شبی امیرمومنان
علی علیه السلام را در خواب دید که به او فرموده بود: «اگر قدرت را به دست آورید، در زمین فساد کرده و قطع
رَحِم می کنید». مهدی از شدت وحشت بیدار شد و همان شب فرمان آزادی امام را صادر کرد و به امام
پیشنهاد نمود که «اگر می خواهی پیش ما بمان و اگر می خواهی به مدینه برگرد» و امام به مدینه بازگشت.

کار امام هفتم علیه السلام در زمان مهدی عباسی

مهدی عباسی در آغاز حکومت، کاری به کار امام نداشت و ظاهرا برضد آن حضرت اقدام نکرد،
اما بعدها متوجه شد آوازه امام در همه سرزمین های اسلامی پیچیده است و مردم قلبا متوجه او
شده اند. بدین سبب نتوانست خشم خود را به امام پنهان دارد و از این زمان سختگیری هایش در
مورد امام شروع شد.

امام کاظم علیه السلام در دوران فراغت، سرگرم درس و بحث و نقل حدیث بود. آن حضرت
می کوشید تلاش و برنامه ریزی پدر را زنده بدارد و خط علمی او را تعقیب کند. چه بسیار مردم
که از نقاط مختلف جهان به مدینه آمده و پنهانی از محضرش استفاده می کردند و عطش معنوی
خود را فرو می نشاندند. وقتی خبر این آمد و شدها به مهدی رسید، وحشت عظیمی بر او چیره
شد و بر میزان اضطرابش افزوده گشت، در نتیجه به کنترل امام و جلسات درسش پرداخت و این
امر هم چنان ادامه داشت تا مهدی از دنیا رفت.

هادی عباسی کیست؟

در تاریخ اسلام، سال ۱۶۹ ه ، سالی تاریک، بحرانی و غم انگیز بود؛ زیرا در این سال پس از مرگ
مهدی عباسی، فرزندش هادی که جوانی خوشگذران، مغرور و ناپخته بود، به خلافت رسید و
حکومت وی سرچشمه حوادث تلخی گردید که برای جامعه اسلامی بسیار گران تمام شد. البته
نشستن هادی به جای پدر، مسأله تازه ای نبود، زیرا مدت ها بود که حکومت اسلامی به وسیله
خلفای ستمگر، به صورتی رژیم موروثی درآمده بود. چیزی که تازگی داشت، سپرده شدن
سرنوشت مسلمانان به دست جوانی ناپخته، فاقد صلاحیت، بوالهوس و خوشگذرانی مثل هادی
بود؛ زیرا هنگامی که بر مسند خلافت تکیه زد، هنوز ۲۵ سال تمام نداشت. او جوانی میگسار،
سبکسر، بی بندوبار، سنگدل، بدخو، سختگیر و کج رفتار بود.

بزم های ننگین

هادی عباسی، فردی آلوده وشرابخوار، و از نخستین زمامدارانی است که به شرابخواری علنی
پرداخته است. او در زمان خلافت پدر، همراه برادرش هارون، جمعی از خوانندگان را به بزم
اشرافی خود که با بیت المال اسلام برگزار می شد، دعوت می نمود و به عیش و طرب می پرداخت.
او آن چنان در این کار افراط می کرد که گاهی پدرش، مهدی، آن را تحمل نکرده، ندیمان و آوازه
خوانان مورد علاقه او را تنبیه می کرد. اما همین که هادی به خلافت رسید، آزادانه به عیاشی
پرداخت و اموال عمومی مسلمانان را صرف بزم های شبانه و شب نشینی های آلوده خود کرد. به طوری
که یک روز مبلغ پرداختی او به یکی از آوازخوانان، به یکصد و پنجاه هزار دینار بالغ گردید!

نارضایتی مردم از خلیفه عیاش

پیدا بود که هادی عباسی با عیاشی های آشکارش و حیف و میل بیت المال از عهده مسؤولیت
سنگین اداره امور جامعه اسلامی بر نخواهد آمد. به همین دلیل در دوران خلافت او، کشور
اسلامی که در آغاز به نسبت آرام بود، بر اثر رفتار زننده و اَعمال زشت هادی، دستخوش
اضطراب گردید و از هر سو موج نارضایتی عمومی پدیدار گشت. البته علت های مختلفی
موجب پیدایش این وضع شد، ولی عاملی که بیش از هر چیز به خشم مردم دامن زد، سختگیری
هادی درباره بنی هاشم و فرزندان علی علیه السلام بود او حتی حق آن ها را که از زمان خلافت مهدی از
بیت المال پرداخت می شد، قطع کرد و با تعقیب مداوم آنان، رعب و وحشت شدیدی در میان این
گروه به وجود آورد.

فاجعه خونین سرزمین فخ

فشارهای هادی عباسی بر شیعیان، مردان آزاده و دلیر بنی هاشم را به ستوه آورده، آن ها را به
مقاومت در برابریورش های پی در پی و خشونت آمیز حکومت ستمگر عباسی واداشت. در اثر
همین بیدادگری ها، کم کم یک نهضت مقاومت در برابر حکومت عباسی به رهبری یکی از
نوادگان امام حسن مجتبی علیه السلام به نام «حسین صاحب فخّ» آغاز گردید. البته این نهضت هنوز شکل
نگرفته و موعد آن که موسم حج بود، فرا نرسیده بود، ولی سخت گیری های طاقت فرسای
فرماندار وقت مدینه، باعث شد که آتش این نهضت زودتر شعله ور گردد.

سخت گیری فرماندار مدینه

فرماندار مدینه که از مخالفان خاندان پیامبر صلی الله علیه و آله بود، برای خوش خدمتی به دستگاه خلافت، و
گویا به منظور اثبات لیاقت خود، هر روز به بهانه ای، رجال و شخصیت های بزرگ هاشمی را
اذیت می کرد. از جمله، آن ها را مجبور می ساخت هر روز در فرمانداری حاضر شده، خود را
معرفی نمایند. او به این هم اکتفا نکرده، آن ها را ضامن حضور یکدیگر قرار می داد و یکی را به
علت غیبت دیگری مؤاخذه و بازداشت می نمود. یک روز حسین صاحب فخ و یحیی بن عبداللّه
را به خاطر غیبت یکی از بزرگان بنی هاشم سخت مواخذه کرد وبه عنوان گروگان بازداشت نمود.
همین امر، مثل جرقّه ای که به انبار باروت برسد، موجب انفجار و انزجار هاشمیان گردیده،
نهضت آن ها را پیش انداخت و آتش جنگ در مدینه شعله ور گردید.

شهید فخ کیست؟

رهبری نهضت فخ را که در پاسخ به بیدادگری های خلفای عباسی رخ داد، حسین، مشهور به
شهید فخ، نواده حضرت مجتبی علیه السلام به عهده داشت. او یکی از مردان برجسته، با فضیلت و عالی
قدر هاشمی بود. شهید فخ مردی وارسته و بخشنده و بزرگوار بود و از نظر صفات عالی انسانی،
یک چهره معروف و ممتاز به شمار می رفت. پس از شهادت او، هنگامی که سربریده اش را به
مدینه آوردند، پیشوای هفتم، امام موسی کاظم علیه السلام از مشاهده آن سخت افسرده شد وبا تأثر و
اندوه عمیق فرمود: «به خدا سوگند او یک مسلمان نیکوکار بود. او بسیار روزه می گرفت، فراوان
نماز می خواند و با فساد و آلودگی مبارزه می نمود. او در میان خاندان خود بی نظیر بود».

فاجعه غم انگیز

پدر، دایی، جد، عموی مادری و عده ای دیگر از خویشان و نزدیکان شهید فخ، به وسیله
منصور دوانیقی به شهادت رسیده بودند. او که پیش تر احساساتش جریحه دار شده بود،
بیدادگری های هادی و به ویژه حاکم مدینه، کاسه صبرش را لبریز نموده، او را به سوی قیام
بر ضد حکومت هادی پیش برد. به محض آن که حسین قیام کرد، عده زیادی از هاشمیان و
مردم مدینه با او بیعت کرده و با نیروهای هادی به نبرد پرداختند و پس از آن که نیروهای
هادی را مجبور به عقب نشینی کردند، به فاصله چند روز، تجهیز قوا نموده به سوی مکه
رفتند با استفاده از اجتماع مسلمانان در ایام حج، شهر مکه را پایگاه قرار داده، دامنه نهضت
را توسعه بخشند.

واکنش حکومت در برابر قیام فخّ

گزارش قیام شهید فخ، به هادی رسید و او سپاهی را به جنگ با آنان فرستاد. دو سپاه در سرزمین
فخ به هم رسیدندو جنگ سختی درگرفت. درجریان جنگ، حسین و عده ای دیگر از رجال و
بزرگان هاشمی به شهادت رسیدند و بقیه سپاه او پراکنده شدند و عده ای نیز اسیر شده و پس از
انتقال به بغداد، به قتل رسیدند. این فاجعه به قدری دلخراش بود که سال ها بعد، امام جواد علیه السلام
می فرمود: «