پاورپوینت کامل گل خوشبوی محمد صلی الله علیه و آله (ولادت امام حسین علیه السلام) ۹۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گل خوشبوی محمد صلی الله علیه و آله (ولادت امام حسین علیه السلام) ۹۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گل خوشبوی محمد صلی الله علیه و آله (ولادت امام حسین علیه السلام) ۹۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل گل خوشبوی محمد صلی الله علیه و آله (ولادت امام حسین علیه السلام) ۹۸ اسلاید در PowerPoint :

۵۳

چراغ هدایت

حسین جان، میلادت رؤیای عاشقانه فرشتگان بود؛ فرشتگانی که به یمن آمدنت، بال های
خویش را در زمین گسترانیدند تا با رایحه دل انگیز وجودت، عطر و بویی تازه یابند. آن گاه که
گل های سپید و ارغوانی به پاس آمدنت، رنگ و بویی شادمانه به خود گرفتند و آن زمان که قنداقه
سپیدت در آغوش رسول اللّه جای گرفت، مدینه زیباترین لحظه ها را سپری می کرد و
شادمانه ترین روز را می گذراند. ای چراغ هدایت و ای کشتی نجات! خوش آمدی.

امام حسین علیه السلام در کلام پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله

هدیه بهشتی

منزل امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام با ولادت دومین فرزند آن حضرت و پنجمین عضو اصحاب
کساء روشن شده است. همه غرق در شادی و سرورند. هزاران فرشته درگاه خداوند، همراه با
جبرئیل امین به محضر رسول اکرم می آیند و تبریک می گویند. همراهشان لباس های بهشتی نیز
با خود آورده اند. ام سلمه همسر با وفای پیامبر صلی الله علیه و آله می گوید: «پیغمبر لباس ها را به حسین علیه السلام
پوشانید و فرمود: «این لباس، هدیه ای است که خداوند به حسین بخشیده است. آن را به حسین
می پوشانم و او را به این لباس می آرایم؛ زیرا بسیار دوستش دارم».

هم کلام فرشتگان

امام حسین علیه السلام در محضر خداوند متعال آن قدر احترام دارد که فرشته ای هم چون جبرئیل باید در
خدمت او باشد. روزی جبرئیل به خانه حضرت زهرای اطهر علیهاالسلام رفت و دید
آن حضرت در خواب است و حسین در گهواره گریه می کند. دراین هنگام، گهواره را به حرکت
درآورد و برای آرام کردن نوزاد، با او سخن گفت. ناگهان حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام بیدار شد و
صدایی شنید و هر چه به اطراف نگریست، کسی را ندید. بعدها پیامبر به او خبر داد که صاحب
صدا جبرئیل بوده است.

سرور بهشتیان

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله ، محبت عمیقی به امام حسین علیه السلام داشت و به مناسبت های مختلف در میان
اصحاب خود از او یاد می کرد؛ از جمله فرمود:«حسن و حسین، دو سید و سرور جوانان اهل
بهشت اند.» به گفته برخی بزرگان، این روایت از احادیث متواتر و مسلم بوده و در میان
مسلمانان، معروف و مشهور است و بیشتر صحابه همچون ابن مسعود، حذیفه، جابربن
عبداللّه انصاری، ابی سعید خدری، اسامه و انَس بن مالک آن را از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل کرده اند.
این روایت غیر از کتاب های شیعه، در بسیاری از کتاب های اهل سنت نیز آمده است.

محرم راز

امام حسین علیه السلام تنها کسی بود که می توانست حتی به جلسات خصوصی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وارد شود.
انس بن مالک می گوید: «حاکم قطر» اجازه گرفت به محضر پیامبر صلی الله علیه و آله بیاید. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز به
او اجازه داد. آن روز حضرت در خانه امّ سلمه بود و به او فرمود: «در را ببند، کسی وارد نشود.» در
لحظه ای که امّ سلمه می خواست در را ببندد، حسین علیه السلام در را گشود و وارد شد و به آغوش رسول
خدا صلی الله علیه و آله پرید. پیغمبر نیز او را بویید و بوسید. حاکم قطر به آن حضرت عرض کرد: آیا این کودک
را دوست داری؟ پیامبر فرمود: آری.

دوستدار دوست حسین علیه السلام

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله همراه گروهی از یارانش در راهی می رفتند و عده ای از کودکان را
مشغول بازی دیدند. آن حضرت صلی الله علیه و آله یکی از بچه ها را گرفت و روی دامانش گذاشت و چند بار
بوسید و به او بسیار محبت کرد. برخی از همراهان پرسیدند: یا رسول اللّه ! علّت چیست که به این
کودک این همه محبت فرمودید؟ پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «روزی این کودک را دیدم که با حسین بازی
می کند. من این کودک را به خاطرعلاقه ای که به فرزندم حسین دارد، دوست دارم و جبرئیل به من
خبر داد که این کودک در آینده جزو یاران او خواهد بود».

استمرار نسل

«بنت الشاطی» بانوی دانشمند اهل سنت مصری، درباره محبت پیامبر صلی الله علیه و آله به امام حسن و
حسین علیهماالسلام می نگارد: «نام حسن و حسین، برای او آهنگ خوش و صدای دلنوازی بود که پیغمبر
از تکرار آن خسته نمی شد و آنها را پسران خود می خواند. خداوند، زهرا علیهاالسلام را به نعمتی بسیار
بزرگ برگزید که ذریّه پیغمبر خود را منحصرا در فرزندان او قرار داد و علی علیه السلام را به این کرامت،
مخصوص گردانید که نسل خاتم الانبیاء از طریق او ادامه یابد. زهرا علیهاالسلام از میان تمام دختران پیغمبر
باقی ماند تا پیغمبر فرزندی داشته باشد که او را پدر صدا بزند و فرزندان زهرا علیهاالسلام باقی ماندند تا
پیغمبر از تکرار اسم شیرین و لفظ گوارای «پسرهایم» لذت ببرد».

بازی کودکانه

دل و جان پیامبر صلی الله علیه و آله لبریز لطف و مهربانی فرزندش حسین علیه السلام بود. یکی از یاران پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
نقل می کند: چشم هایم دید و گوش هایم شنید که پیغمبر هر دو دست حسین را گرفته بود و پاهای
حسین روی پاهای پیغمبر بود و آن حضرت فرمود: بالا بیا و حسین از پاهای پیغمبر بالا رفت تا
پاهای خود را بر سینه پیغمبر گذاشت. در آن هنگام آن حضرت، او را گرفت و بوسید و سپس
فرمود: «خدایا! او را دوست بدار؛ زیرا من او را دوست می دارم».

انتظار سخت

آیینه جان پیغمبر صلی الله علیه و آله تجلی محبت و عطوفت پدرانه به امام حسین و حسن علیهماالسلام بود. مهربانی آن
حضرت صلی الله علیه و آله تا بدان جا بود که آن دو را به دوش می گرفت و با آنان بازی می کرد؛ به طوری
که آن دو زینت دوش نبی بودند و در حال نماز و حالت های دیگر بر کتف پیامبر صلی الله علیه و آله می نشستند.
روزی پیامبر صلی الله علیه و آله منتظر آن دو بود که بیایند، همین که آنان را دید، جلوشان برخاست و از
دیرآمدنشان پرسید. سپس آن دو را بر دوش خود گذاشت و فرمود: «چه خوب مرکبی است
مرکب شما و شما هم چه خوب سوارهایی هستید.»

محبت واجب

احادیث بسیاری از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله درباره وجوب دوستی امام حسین علیه السلام نقل شده است که
نمونه ای از آن چنین است: روزی امام حسن و حسین علیهماالسلام از دور به سوی پیامبر صلی الله علیه و آله می دویدند،
در حالی که از یکدیگر در رسیدن به محضر جد بزرگوار خویش پیشی می گرفتند. یکی از آن دو
زودتر از دیگری رسید. پیامبر صلی الله علیه و آله دست خود را به گردن او انداخت و او را به سینه خود چسباند و
بوسید. سپس دیگری را بوسید، آن گاه به اطرافیان خود فرمود: «من این دو را دوست دارم، شما نیز
آنها را دوست بدارید.» در روایتی دیگر هم از آن حضرت نقل شده که فرمود: «هرکس مرا دوست
بدارد، باید این دو را نیز دوست داشته باشد».

هم نشین پیغمبر صلی الله علیه و آله

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله ، بسیاری از زمان ها به امام حسن و امام حسین علیهماالسلام ابراز محبت می کرد
و لزوم دوستی آنان را به یاران و مسلمانان یادآور می شد. یکی از یاران آن حضرت نقل می کند:
روزی پیغمبر صلی الله علیه و آله از منزل خود بیرون آمد، در حالی که حسن را بر یک دوش و حسین را بر دوش
دیگر نهاده بود. یک بار حسین را می بوسید و بار دیگر حسن را، تا اینکه پیش ما رسید و فرمود:
«هر کس اینها را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هر کس آن ها را دشمن بدارد، مرا دشمن
دانسته است.» آن حضرت در روایتی دیگر فرمود: «هر کس مرا و این دو کودک و پدر و مادر این
دو را دوست بدارد، در روز قیامت همراه من و در درجه من خواهد بود».

مردی از بهشت

امامان، مظهر پاکی و تجلی اسمای الهی در زمینند. آنان با علوم اولین و آخرین خویش، بیان کننده
دین خدا و حجت خداوندگاری هستند و تقدس و احترام والایی در پیشگاه باری تعالی دارند.
پیامبر صلی الله علیه و آله در عظمت شأن امام حسین علیه السلام ، او را سرور جوانان اهل بهشت معرفی می کند.
جابربن عبداللّه انصاری، صحابی بزرگ رسول خدا صلی الله علیه و آله می گوید: خودم از پیامبر شنیدم که فرمود:
«هرکس دوست می دارد یا شادمان می شود که به مردی از اهل بهشت یا سید و سرور جوانان اهل
بهشت بنگرد، به حسین بن علی علیه السلام نگاه کند».

میوه درخت نبوت

جابر بن عبداللّه انصاری می گوید: پیغمبر صلی الله علیه و آله در عرفات بود. به من و علی علیه السلام اشاره کرد، ما هم
خدمت ایشان رفتیم. آن حضرت به علی علیه السلام فرمود: نزدیک من بیا. امام علی علیه السلام نزدیک رفت و
پیغمبر فرمود: دستت را در دست من بگذار، سپس فرمود: «ای علی! من و تو از یک درختیم. من
اصل و ریشه، تو ساقه و حسن و حسین علیهماالسلام شاخه های آن هستند. هر کس به یکی از شاخه های
آن آویزان گردد، خدا او را وارد بهشت می نماید.» در روایتی دیگر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ، امام
حسین علیه السلام را میوه درخت نبوت معرفی می کند و می فرماید: «من ریشه و اصل درخت] نبوت]،
علی ساقه آن، حسن و حسین علیهماالسلام میوه و ثمر آن و شیعیان برگ های آن درخت هستند».

مظهر تجلی حق

سلمان فارسی رحمه الله ضمن حدیثی ارزشمند، از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل می کند که آن حضرت فرمود:
«خداوند برای ما نام هایی از اسمای خودش مشتق ساخته است. خداوند محمود است و من
محمد؛ خداوند اعلی است و برادرم علی است؛ خداوند فاطر است و دخترم فاطمه؛ خداوند
محسن است و دو پسرم حسن و حسین هستند».

برنامه هدایت

هنگام بیماری رسول خدا صلی الله علیه و آله و نزدیک رحلت آن بزرگوار، حضرت زهرا علیهاالسلام دو فرزند خود،
حسن و حسین علیهماالسلام را به نزد ایشان آورد و عرض کرد: یا رسول اللّه ! این دو پسران تو هستند. آنها
را ببخش و عطایی مخصوص فرما. پیغمبر فرمود: «به حسن، عظمت و بزرگواری و به
حسین جود و مهربانی می بخشم». آن حضرت در روایت دیگری فرمود: «هیبت و آقایی من
برای حسن است، و جود و جرأت و شجاعت من برای حسین می باشد». این تعبیرات، به
روش خاص امام حسن و امام حسین علیهماالسلام و چگونگی رهبری آن دو اشاره دارد وگرنه هر دو
روش، از سیره پیامبر جدا نیست و هردو بزرگوار، جامع تمام کمالات اخلاقی هستند.

جان رسول صلی الله علیه و آله

روایات و تاریخ گویای این حقیقتند که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله ، حضرت علی علیه السلام ، فاطمه علیهاالسلام و حسن و
حسین علیهماالسلام را از تمام مردم و نزدیکان خویش بیشتر دوست می داشت و دوستی آنان، فقط دوستی
ساده پدر به فرزند نبود؛ بلکه ریشه آن بر مبانی عمیق و یگانگی روحی استواری داشت و رمز یک
اتحاد و اتصال ناگسستنی معنوی و توافق کامل فکری بود. از این جهت است که آن حضرت
فرمودند: «حسین از من است و من از حسین.» یا در روایتی دیگر فرمودند: «هر کس با اینان در
صلح و سازش باشد، من نیز در صلح و سازشم و با هر کس که در جنگ و نبرد باشند، من نیز در
نبردم».

گل خوشبوی پیامبر

بسیاری از محدثان نامدار اهل سنت، از اصحاب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت کرده اند که پیامبر فرمود:
«حسن و حسین، دو ریحانه و گل خوشبوی من در دنیا هستند.» از اختلاف کلمات حدیث
معلوم می شود که آن حضرت، این مضمون را فراوان و با جمله های مختلف
فرموده اند. از جمله سعید بن راشد می گوید: حسن و حسین به سوی پیغمبر می دویدند. پیامبر
آن ها را در آغوش گرفت و فرمود: «حسن و حسین دو ریحانه و گل خوشبوی من از دنیا هستند.
هر کس مرا دوست می دارد، باید آن ها را نیز دوست داشته باشد».

مولود مبارک

امامان معصوم علیهم السلام ، حجت خدا در زمین هستند و به واسطه وجود ایشان است که چرخه هستی
می چرخد و جهان پایدار است. آنان هستند که قلبشان مالامال از معارف الهی و سینه شان آکنده از
حقایق هستی است. خداوند در حدیثی قدسی، در مدح امام حسین علیه السلام می فرماید: «مبارک باد
مولودی که صلوات و رحمت من بر اوست». نیز در جای دیگری، امام حسین علیه السلام را نور اولیا،
حجت خدا بر خلق، و خزانه دار علم الهی معرفی می نماید.

زیور هستی

پیامبر صلی الله علیه و آله ، امام حسین علیه السلام را با صفات شگفتی مدح کرده است. از جمله روزی فرمود: «مرحبا بر
تو ای زینت آسمان و زمین.» ابی بن کعب عرض کرد: آیا غیر از تو کسی زینت آسمان و زمین
است؟ فرمود:«قسم به خداوندی که مرا به راستی به رسالت فرستاده، حسین بن علی در نزد اهل
آسمان ها، بزرگ تر است از آنچه در زمین است. به درستی که خداوند بر طرف راست عرش
نوشته حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است». رسول خدا صلی الله علیه و آله دست امام حسین علیه السلام را
می گرفت و می فرمود: «این حسین بن علی است. او در بهشت است و دوستان او و دوستان
دوستان او نیز در بهشت خواهند بود».

جلوه ای از حقیقت

همه امامان معصوم علیهم السلام صاحب کرامت بودند و آنجا که برای اثبات امامت و هدایت برخی
اشخاص به بروز آن نیاز می شد، جلوه ای از علم خدادادی و کرامت های خود را نشان می دادند.
امام سجاد علیه السلام در این باره فرمودند: یکی از اعراب اطراف مدینه که قدرت امام
حسین علیه السلام به گوشش رسیده بود، برای یقین کردن به این امر وارد مدینه شد و به خدمت آن
حضرت آمد. همین که امام حسین علیه السلام او را دید فرمود: «آیا حیا نمی کنی که ناپاک پیش امام خود
می آیی؟» آن مرد به مقصود خود رسید و از حضور ایشان بیرون رفت و خود را تطهیر نمود و
سپس برگشت و پرسش هایی که در دل داشت، از آن حضرت پرسید.

کرامات

شیخ حر عاملی، یکی از محدثان بزرگ شیعه، در کتاب اثبات الهداه، ۸۶ کرامت از امام حسین علیه السلام
نقل کرده است. عبداللّه بن عباس از مفسران هم عصر آن حضرت نقل می کند: نزد حسین بن
علی علیه السلام نشسته بودم. یک نفر عرب روستایی آمد و به ایشان گفت: شتری داشتم که گم شده و من
شتر دیگری ندارم. تو پسر پیغمبری، مرا در یافتن آن راهنمایی کن. امام حسین علیه السلام محل شتر را به
او گفت و آن مرد رفت و شترش را پیدا کرد.

در محضر امام حسین علیه السلام

بهره گیری از عمر

امام حسین علیه السلام درباره غنیمت شمردن روزگار و سپری شدن عمر آدمی می فرماید: «ای فرزند
آدم! تو مانند روزگاری، پس هر روز که از عمر تو بگذرد، قسمتی از وجود تو کاسته شده و رفته
است».

گهر وقت بدین خیرگی از دست مده

آخر این درّ گران مایه بهایی دارد

پروین اعتصامی

سخنان ماندگار

امام حسین علیه السلام در سخنانی به ابن عباس، چنین فرمود: «درباره چیزی که برای تو اهمیت ندارد،
سخن مگو ؛ زیرا می ترسم که در اثر سخن بیهوده، به گناه آلوده شوی، نیز بی مورد سخن مگو،
مگر آن که بدانی سخن گفتن به جاست. هرگز با دو کس به گفت وگو و مشاجره و
مجادله نپرداز، یکی با افراد بردبار و دیگری با افراد نادان؛ زیرا افراد بردبار با صبر خود بر تو
پیروز می شوند، و افراد نادان اذیت و آزارت خواهند رساند. در غیاب برادر مؤمنت پشت سرش
سخنی بگو که دوست داری او پشت سر تو بگوید. مانند کسی رفتار کن که می داند در برابر جرم و
گناهش کیفر می شود و در برابر نیکی هایش پاداش نیک خواهد دید».

نگاه اهل معرفت

امام حسین علیه السلام درباره اولیای خدا و نظر آنان به دنیا می فرماید: «آنچه در روی کره زمین آفتاب بر
آن می تابد، از غرب تا شرق، از دریا تا صحرا، از کوه تا جلگه، همه و همه در نظر فردی که اهل
معرفت است و از اولیای خداست، همچون سایه ای زود