پاورپوینت کامل بَدْر ذی حجّه; تولد حضرت امام هادی علیه السلام ۶۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بَدْر ذی حجّه; تولد حضرت امام هادی علیه السلام ۶۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بَدْر ذی حجّه; تولد حضرت امام هادی علیه السلام ۶۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بَدْر ذی حجّه; تولد حضرت امام هادی علیه السلام ۶۰ اسلاید در PowerPoint :

۱۵۲

اشاره

نیمه ماه ذی حجّه، آن هنگام که بَدْر زیبایش، بر عرصه آسمان، حکم فرمایی و جلوه گری می کرد،
بدری دیگر در مدینه درخشید که پرتو نورش، همه را واله و حیران کرد و معشوقان مجازی را، از
خودنمایی باز داشت.

امام هادی علیه السلام آمد، مدینه روشن شد و دل های دوست داران روشن تر. شادی، مهمان دل ها
شد و تبسم، همراه لب ها. مقدمش مبارک!

شاد باش

ماه حج، ماه نزدیک تر شدن به خدای کعبه، به نیمه خود رسیده بود که نوری دیگر، در آسمان پرتو
افشانی کرد. سومین «علی»، در میان ستارگان درخشان دیگر، نام گذاری شد و نسیمی از امید و
مهر، بر دل های حاجیان و دیگر مسلمانان وزید. زاد روز دهمین پیشوای عاشقان، هدایت گر
مردمان، حامی محرومان و همدم دل های مهربان را به همگان شاد باش می گوییم.

تولد

درباره تاریخ تولد حضرت امام هادی علیه السلام بیش تر تاریخ نگاران، اتفاق نظر دارند که ایشان در سال
۲۱۲ ق به دنیا آمده است، اما درباره ماه و روز ولادت، با هم اختلاف دارند، برخی آن را در ۱۵ و
۲۷ ذی حجه و برخی دیگر در سیزدهم و سوم رجب ذکر کرده اند.

محل تولد آن حضرت در «بصریا» ـ روستایی که امام موسی کاظم علیه السلام در نزدیکی مدینه به
وجود آورده بود ـ است. هم چنین آن حضرت، نخستین فرزند امام جواد علیه السلام اسلام می باشند که از
بانویی به نام «سَمانه» متولد شد. عمر شریف آن حضرت، ۴۱ سال و چند ماه بوده است.

نام گذاری

حضرت امام جواد علیه السلام ، پس از تولد امام هادی علیه السلام ، نام نیاکان پاکش را بر او نهاد و ایشان را هم نامِ
سه امام بزرگ وار؛ امام علی علیه السلام امام علی بن الحسین علیه السلام و امام علی بن موسی الرضا علیه السلام گردانید.
این نام گذاری، بسیار به جا بود و امام دهم، به حکم وراثت، ویژگی های نیاکان پاکش را درخود
داشت و در صفات نیک، سرآمد روزگار بود.

لقب های مبارک

لقب های گوناگونی برای امام هادی علیه السلام نقل شده که هر کدام، گویای دریچه ای از شخصیت تابناک
آن بزرگ وار است؛ لقب هایی چون «ناصح»، «مرتضی»، «فقیه»، «عالم»، «امین»، «طیب»، «رشید»،
«مُوَضّح»؛ «روشن کننده احکام»، «خالِص؛ پاک از هر عیب»، «وفی»، «شهید»، «فتاح؛ گره گشا»،
«تقی»، «نجیب» و «متوکل» ـ که آن حضرت، از لقب آخر، به دلیل مشاهبت با لقب خلیفه وقت،
بی زار بوده و دوست نداشتند به آن لقب خوانده شوند.

فرزندان

حضرت امام هادی علیه السلام ، دارای چهار فرزند پسر به نام های ابومحمد حسن عسکری علیه السلام ، حسین،
محمد و جعفر و یک دختر به نام عایشه (یا عِلیّه) بودند. از میان فرزندان ایشان، حسین و محمد،
در زمان حیات امام هادی علیه السلام درگذشتند و پسر دیگر ایشان به نام جعفر، بعد از شهادت برادرش،
امام حسن عسکری علیه السلام ، ادعای امامت کرد و به جعفر کذاب معروف شد.

راهنمای گمراهان

امام هادی علیه السلام ، همان گونه که از نام مبارک ایشان برمی آید ـ که به معنای راهنما و هدایت گر است ـ ،
در راه نجات گمراهان و رهنمون شدن آن ها به بزرگْ راه سعادت و خوشبختی، تلاش فراوانی
داشتند. از جمله هدایت یافته گان، فردی به نام «ابوالحسن بصری» است که مذهب واقفی داشت
و پس از امام هفتم علیه السلام ، امامت هیچ یک از فرزندان حضرت را نپذیرفته بود. روزی امام علی
النقی علیه السلام او را دیدند و فرمودند: «این خواب غفلت تا کی؟ آیا زمان آن نرسیده که به خود آیی…».
نفَس قدسی حضرت، آن چنان گرم و اثرگذار بود که همین دو جمله، او را دگرگون ساخته و به راه
اصلاح باز آورد و به امامت حضرت هادی علیه السلام اعتراف کرد.

گره گشایی

تاریخ نویسان، نام افراد زیادی را که برای حل مشکل و رفع گرفتاری خود به پیشوای دهم
مراجعه کرده و از محضرآن امام، با خشنودی بازگشته اند را به ثبت رسانده اند. یکی از این
نمونه ها، مراجعه فردی است که از بدهی سنگین خود، به ایشان پناه برد و امام علیه السلام به او راهی
آموخت تابتواند پول مورد نیاز را از خلیفه وقت بگیرد؛ حضرت به ایشان فرمود: در شهر، دستْ
خطی را که من به تو می دهم، در حضور مردم به من عرضه کن ومبلغی که در آن نوشته شده است
را ازمن درخواست کن. آن مرد به دستور امام علیه السلام عمل کرد و در سامرا، در حالی که برخی از
اطرافیان خلیفه ومردم در محضر آن حضرت نشسته بودند، وارد شد و با نشان دادن نوشته، از
حضرت، مبلغ آن را تقاضا کرد. امام علیه السلام از شخص مهلت خواست، اماآن فرد اصرار ورزید. وقتی
جریان به گوش خلیفه رسید، دستور داد تا مبلغ زیادی ـ که سه برابر بدهی شخص بود ـ را به امام
بدهند. امام علیه السلام پول ها را گرفت و همه را به آن مرد عرب داد و گره از کار او باز کرد.

گذشت

«بُرَیحه عباسی»، که از سوی خلیفه به امامت جماعت مکه و مدینه منصوب شده بود، از امام
هادی علیه السلام نزد متوکل، بدگویی کرد و برایش نوشت: «اگر نیاز به مکه و مدینه داری، علی بن محمد
را از این دو شهر بیرون کن؛ زیرا او مردم را به سوی خود خوانده و گروه زیادی از او پیروی کرده اند».

بر اثر بدگویی های پی در پی بریحه، متوکل، امام علیه السلام را از مدینه به سامرا تبعید کرد. در مسیر
انتقال حضرت به سامرا، بریحه نیز ایشان را همراهی کرد و با گستاخی تمام، به امام گفت: تو خود
می دانی که عامل تبعید تو من بودم، اکنون اگر نزد متوکل از من شکایت کنی، به اموالت در مدینه
آسیب رسانده و دوست دارانت را می کشم…». امام نگاهی به او کرد و فرمود: «نزدیک ترین راه
برای شکایت از تو این بود که شب گذشته شکایتت را نزد خدا بردم و چنین شکایتی را نزد غیر او
از بندگانش نخواهم برد». بریحه با شنیدن این سخن به وحشت افتاد و با التماس و زاری، از امام
تقاضای بخشش کرد. امام علیه السلام با وجود رنج هایی که به سبب بدگویی های او متحمل می شد، از او
گذشتند و وی را بخشیدند.

خوشه چینان معرفت

شناسایی و جذب افراد با استعداد و تربیت آنان بر اساس اصول اسلامی و مجهزساختن آن ها به
انواع دانش های مورد نیاز جامعه، از رسالت های مهم امامان معصوم علیهم السلام بود و محدودیت های
اعمال شده از سوی حکومت های وقت، هرچند انجام این رسالت را در حد مطلوب، با
مشکلاتی مواجه ساخت و بسیاری را از دست یابی به این سرچشمه های زلال دانش و معرفت،
محروم کرد، ولی موجب تعطیل شدن آن نشد. بر اساس نوشته شیخ طوسی،تعداد دست
پروردگان پیشوای دهم و کسانی که از آن حضرت، در زمینه های مختلف علوم اسلامی، روایت
نقل کرده اند، بیش از ۱۸۵ نفر می باشد که در میان آنان، می توان چهره های برجسته علمی و فقهی
چون «ایوب بن نوح»، «حسن بن علی ناصر»، «عبدالعظیم حسنی» و «عثمان بن سعید» را نام برد.

آماده سازی مردم برای دوران غیبت

«تقدیر الهی این بود که امام هادی علیه السلام ، نوه گران مایه خویش را نبیند، چرا که ولادت حضرت
مهدی علیه السلام ، حدود یک سال بعد از شهادت حضرت هادی علیه السلام رخ داد؛ اما آن حضرت، به دلیل
آگاهی از نزدیک شدن وعده خدا درباره ولادت امام مهدی علیه السلام ، جوّ فکری، فرهنگی و اجتماعی
جامعه خویش را برای میلاد نور آماده و مقدمات آن را فراهم می ساخت. از این رو، امام
هادی علیه السلام ، به تدریج، از حضورش در میان مردم می کاهد تا مردم را رفته رفته برای دوران غیبت
امام علیه السلام ، آماده سازد و به همین دلیل است که حضرت، در بغداد و مرکز کشور پهناور اسلامی،
برای خویش نمایندگانی برگزید تا واسطه پیوند میان امام علیه السلام و دوست داران اهل بیت علیهم السلام باشند».

بشارت ظهور مهدی علیه السلام

امام هادی علیه السلام ، با بیان سخنانی خیلی روشن، امامان بعداز خود را ذکر کرده و فرمودند: «امامِ پس از
من، فرزندم حسن علیه السلام و پس از او، پسرش قائم(عج) است؛ همو که زمین را از عدل و داد لبریز
می سازد، همان گونه که در آستانه ظهورش، از ستم و بیداد لبریز است». و با این بیان، هرگونه
شبهه و تردیدی را از دل های حق جویان زدودند.

دانشگاه امام شناسی

یکی از یادگارهای امام هادی علیه السلام ، «زیارت جامعه» است. امام علیه السلام دراین زیارت، به توصیف
جایگاه امام و در واقع، به امام شناسی برای تمامی دوست داران اهل بیت علیهم السلام پرداخته و آن ها را با
مقام آن بزرگ واران آشنا می سازد. یکی از ویژگی های این زیارت نامه، عمومی بودن آن است؛
بدین معنا که می توان آن را در تمامی زیارت های مربوط به دوازده امام خواند و بهره مند شد. در
فرازی از این زیارت پرمحتوا می خوانیم: «هر انسان شریفی، در برابر شرافت شما، سر فرود
آورد و هر گردنْ فرازی، به فرمان شما درآید و فروتن گردد… نام شما در ردیف نام های دیگران
است و پیکرتان با سایر پیکرها،… چه شیرین است نام های شما و چه گرامی است جان های تان و
چه بزرگ و والاست مقام شما…».

تنها خدا

یکی از یاران امام هادی علیه السلام ، که به سبب ارادت به ایشان، از سوی متوکل، خلیفه وقت، مورد
بی مهری واقع شده و حقوق و مزایای او را قطع کرده بودند، نزد امام علیه السلام رفت و از وضع معیشتی
خود، به امام علیه السلام شکایت کرد و از حضرت خواست تا نزد خلیفه، وساطت وی را بکند. امام علیه السلام به
او فرمود: «اگر خدا بخواهد، بی نیاز خواهی شد». همان شب، فرستادگان متوکل به سراغ او آمده و
از وی خواستند تا نزد خلیفه برود. پس از ورود این مرد به کاخ خلیفه، متوکل با رویی گشاده او را
مورد