پاورپوینت کامل مناسبت ها; روز جهانی کودک ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مناسبت ها; روز جهانی کودک ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مناسبت ها; روز جهانی کودک ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مناسبت ها; روز جهانی کودک ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

۲۹

بزرگ ترین نعمت

فرزند شایسته، بزرگ ترین نعمت است و این به دست نمی آید، مگر در پرتو تربیت صحیح. در غیر این صورت،
این بزرگ ترین نعمت، به بدترین مخلوق خداوند تبدیل می شود. بنابراین، تعلیم و تربیت برای کودک، لازم و
ضروری است. کودک، استوارترین اثرپذیری ذهنی خود را در مرتبه ی نخست از مادر، سپس از پدر و دیگر
اعضای خانواده، کسب می کند. پس باید دانش لازم برای رشد و پرورش شایسته ی او را آموخت و به کار بست.

کردار، برترین وسیله ی تربیتی

«دو صد گفته چون نیم کردار نیست». این کلام زیبا که از نظر تربیتی، بزرگ ترین راهنما است، به پدر و مادرانی
خطاب می کند که انبانی از پند و اندرز و فرمان دارند و به هر بهانه ای، در انبان را می گشایند و مشتی سخنان زیبا
را نثار کودک خود می کنند. آنان باید بدانند که نیم کردار آنان، از انبوه سخنان زیبا و نصایح زرین شان، کار سازتر و
مؤثرتر است.

عیب بیشتر کودکان در ندانستن نیست؛ زیرا بزرگ ترها راه صحیح را بارها یادآور شده اند. اشکال در عمل نکردن
است و این که رفتار صحیح در آنان، نهادینه نشده است.

تربیت فرزند از دیدگاه ویل دورانت

ویل دورانت درباره ی تربیت کودکان چنین می گوید: «نخست باید خود را تربیت کنیم. سپس به تربیت کودکان
خویش بپردازیم. وی در جای دیگر چنین بیان می کند: کودکانت را به من بنما تا بگویم چه کاره هستی. برای
بنای خوی کودک شاید بهتر آن باشد که ستایش را جایگزین نکوهش سازیم. سرزنش و خرده گیری، روح را فلج
می کند، ولی تشویق به سلول ها نیرو می دهد، اعضا را تقویت می کند و دشوارترین کارها را به
پیروزی می رساند».

هدیه ی والدین به کودکان

بهترین چیزی که می توانیم به کودکان هدیه کنیم، یک دوران کودکی پر از شادمانی است، دورانی که تنها یک بار
به روی صحنه می آید. اگر پدر و مادر با دل سوزی، علاقه و عطوفت به سخنان کودکان، گوش دهند و اعتماد
داشته باشند، دیگر عقده های روانی در ذهن کودکان ایجاد نخواهد شد و آنان را به کژراهه های خطرناک
نخواهد کشاند. اگر بچه ها احساس کنند که وجودشان در خانه، با اهمیت، دوست داشتنی و با ارزش است،
دیگر از برخورد با مسایل و آزمون های دشوار زندگی نمی هراسند.

کودک و تقلید

کودکان، رفتار مادر و اطرافیان را یکی پس از دیگری، تقلید می کنند. البته تقلید در کودک تنها کپی کردن از رفتار
اطرافیان نیست، بلکه او می کوشد در این تقلید، شخصیت خود را نیز نشان دهد. هم چنین، تقلید او را به
رفتارهای حقیقی رهبری می کند؛ زیرا تقلید در ابتدا یک نوع صورت سازی است که از دوران دو سالگی به بعد،
برای کودکان، فکر و شخصیت ایجاد می کند. او از راه تقلید، به تصویر و پس از آن مرحله با حس کنجکاوی، به
حقیقت اشیا دست می یابد.

رشد فکری در پرتو محبت

کودکانی که همواره از پرتو مهر خانواده برخوردارند، سالم تر و باهوش تر از کودکانی هستند که دور از خانواده به
سر می برند. یکی از عوامل مهم عقب افتادگی کودکان، دوری از محیط و کانون گرم خانواده است؛ زیرا ثابت
شده است که محیط خانواده در رشد عقل و عواطف کودکان، تأثیر بسزایی دارد. آیین مقدس اسلام، پدران
ومادران را موظف می سازد که با اطفال خود در کمال مهر و محبت رفتار کنند. هم چنان که پیامبر عالی قدر اسلام
فرمود: «کودکان را دوست بدارید و به آنان رحم کنید و هر گاه به آنان وعده دادید، به وعده ی خود وفا کنید».

کودک و بازی

یکی از ویژگی های کودکان، علاقه ی آنان به بازی است. علاقه ی کودک به بازی، بهترین راه برای شاد زیستن
اوست و نوعی کار نیز به شمار می آید. کودک، در بازی، خود را می سازد و به اندیشه اش شکل می دهد. در
حقیقت، بازی کوششی است برای تفسیر و درک جهان. هرچه کودک در بازی، آزادی بیشتری داشته باشد،
غرور بیشتری، احساس می کند و از لحظه های عمر خود لذت می برد. یکی از دستورهای تربیتی آیین سعادت
آفرین اسلام، بازی است. امام صادق علیه السلام می فرمایند: بگذارید فرزند شما بازی کند. به یقین، اخلاق فردی و
اجتماعی طفلی که همواره بازی می کند، از کودکی که پیوسته گوشه ی انزوا می گزیند، بهتر است. بازی، اراده ی
کودک را تقویت و جسم او را تندرست می کند. روان شناسان بر این باورند که بازی برای کودک، مانند نفس
کشیدن یک امر طبیعی است و برای رشد وی ضرورت دارد. مربیانی که کودکان را به سکون و خاموشی دعوت
می کنند، خطای بزرگی مرتکب می شوند.

کودک و هم بازی

بچه ها به شیوه های گوناگون در برابر امور، واکنش نشان می دهند. برای مثال، دوستان خیالی برای خود انتخاب
می کنند و با آن ها مشغول بازی می شوند؛ زیرا دوستان واقعی ندارند. بنابراین، برای حفظ شادابی و پیشرفت
استعدادهای آنان، باید بکوشیم که هم بازی مناسب برای شان درنظر بگیریم. شوق کودک به بازی با هم سن و
سالش، نشان دهنده ی نیاز شدید او به داشتن دوست است. دوستی از عوامل ضروری زندگی کودک به شمار
می آید. آنان در بازی، انرژی فراوان خود را به کار می برند و نیروی ابتکارشان را باور می کنند. بدین ترتیب، به
مبادله ی فکر ساده و خام خود می پردازند و از نظر جسمی و فکری، رشد می کنند.

ترس در کودک

در واقع، ترس شیوه ای است که طبیعت به وسیله ی آن، ما را در حالتی قرار می دهد که در برابر خطر، واکنش
مناسب از خود نشان دهیم و ما را برای رویایی با تهدیدها آماده می سازد. چون توانایی و درک کودک محدود
است و پندار او نسبت به هر چیز، خام و بچه گانه است، او معمولاً واقعیت ها را پیچیده تر و بزرگ تر از آن چه
هستند، می بیند یا حس می کند. بچه ها بیشتر اوقات، خطری را حس می کنند که در واقع، وجود خارجی ندارد.
معمولاً ترس از یک چیز خاص در بین بچه ها مشترک نیست. مانند ترس از تاریکی، رعدوبرق، لوازم برقی پر سر
و صدا و…

ترس مشترک

با پژوهش های انجام شده بر روی کودکان کمتر از ۶ سال، مشاهده شده است که بیشتر بچه ها از این می ترسند
که والدین از حمایت یا تحسین آنان دست بردارند. آنان از این که تنها و بدون پدر و مادر بمانند، سخت واهمه
دارند. در وضع عادی نیز چنان چه والدین به آن ها توجه نداشته باشند، احساس ترس می کنند. تغییراتی که در
خانه و خانواده صورت می گیرد ممکن است کودک را به این فکر بیاندازد که از پشتیبانی والدین محروم شده
است. تولد کودکی جدید، بیماری والدین یا مسؤولیت های جدیدی که وقت پدر یا مادر را بگیرد، از جمله
رویدادهایی هستند که ممکن است این تصور را در طفل برانگیزاند و سبب شود که او مانند گذشته به پشتیبانی
والدین دل نبندد.

ایجاد ترس برای برقراری انظباط

زمانی که والدین، ایجاد ترس را وسیله ی برقراری انظباط قرار دهند، فرزندان آن ها گرفتار نوعی وحشت بی مورد
خواهند شد، مانند: تهدید به سوزن زدن، تقلید کردن صدای حیوانات و ترساندن از موجود ساختگی و خیالی
به نام لولو خُرخره…

استقلال مالی کودکان

شیوه ی برخورد ما با کودکان، دنیای ذهنی آنان را می سازد. اگر روش تربیتی ما بر پایه ی دادن رشوه به کودکان
قرار گیرد؛ یعنی در برابر کارهای مفید، به آنان جایزه ی مادی بدهیم، ندانسته یک نوع رابطه ی تجاری را در ذهن
کودک برقرار کرده ایم. در این صورت، کودکان نیز هر عمل نیکی را با ارزش پولی و معیارهای مادی آن
می سنجند.

تأثیر وسواس و نگرانی والدین در کودکان

پدر و مادرهای همیشه نگران که با وسواس، حرکت و رفتار فرزندان خود را زیر نظر دارند، با یادآوری های
پیوسته درباره ی سلامتی و مراقبت از خود، آنان را با روحیه ای ناسالم بار می آورند. این والدین با بزرگ نمودن
عیب های فرزندان خود بی اعتمادی و «همیشه در انتظار شکست بودن» را در ژرفای روح آنان به وجود
می آورند و علاقه ی کودکان خود را در کارها از بین می برند. اثر نامطلوب این وضعیت به گونه ای است که
کودکان، توانایی های خود را از یاد می برند و پیوسته در تشویش و اضطراب زندگی می کنند.

برخورد والدین با خطاهای کودکان

کودکان، کوچک ترین خاطره را در ناخودآگاه شان نگاه می دارند. تجربه ها، خاطره ها