پاورپوینت کامل انقلاب و هنر ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انقلاب و هنر ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انقلاب و هنر ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انقلاب و هنر ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

هنر و اندیشه

هیچ اندیشه ای بی هنر ماندنی و آفریننده نیست. هنرمندان اندیشه می سازند. و متفکران اندیشه می کنند. اگر تاریخ را مطالعه کنیم. خواهیم دانست، کسانی که در زمینه های علوم تجربی صاحب نظر و مکتب بوده اند و کشفیات و نوآوری داشته اند، دانش مند معمولی نبوده اند، بلکه بسیار بالاتر از آن و صاحب ذوق هنرمندانه و عارفانه بوده اند. باید گفت که پیشوای همه افراد، پیامبران الهی هستند که به درستی بزرگ ترین هنرمندان تاریخ بشرند؛ هم در عرصه هنر اندیشه و هم در هنر تربیت انسان های برتر و هم در ایجاد حرکت در تاریخ.[۱]

ویژگی زبان هنر

هنر وسیله کشف و شهود و بررسی کننده مسأله های بشر است. پیام هنر، معمولاً چیزی نیست که به وسیله ابزار و وسایل دیگر بتواند گفته شود. به عبارت دیگر، بخشی از واقعیت ها و یا ابعادی از حقیقت موجود در جهان هستی، فقط می تواند زبان هنری گویای آن باشد.

تأثیرگذاری هنر

مقام معظم رهبری، درباره تأثیر شگرف هنر، بر روح و روان انسان تأکید کرده اند و چنین می فرمایند:

هنر این خصوصیت مهم را دارد که به خاطر ملایمت با طبع انسان، بی شک در طبع او اثر می کند، هر هنری در طبع انسان اثر می گذارد، اگر چه آن کسی که مورد اثر قرار گرفته باشد، نتواند آن هنر را تحلیل کند، هنر اثر خود را می گذارد؛ یعنی دل را منقلب می کند و اثری در روح باقی می گذارد. هر چه مایه هنری کمتر باشد این اثر هم کمتر می شود.[۲]

پیشینه هنر، در کلام رهبر انقلاب

رهبر معظم انقلاب، درباره چگونگی هنر، در پیش از انقلاب اسلامی چنین می فرمایند:

هنر در نظام قدیم، مظلوم بود، چون از ارزش ها و آرمان های انسانی جدایش کرده بودند. آن ها که به زور و زر تکیه داشتند، ابزاری برای استوار ماندن تخت و قدرت خود می خواستند. هنر محکوم بود که در خدمت هدف های زورگویان و زر اندوزان درآید، هر جا لازم شد توجیه گر راه و کار آن ها و هرگاه نیاز افتاد، حربه ای بر ضد ارزش های اصیل و در همه حال مُخَدّر و گم راه کننده باشد.[۳]

انتقادهای امام رحمه الله به هنر در رژیم سابق

انتقادهای امام خمینی رحمه الله به سینما، تئاتر و دیگر هنرهای پیش از انقلاب، به دلیل درون مایه فاسد و اغراض آلوده و به پیرو آثار زیان بار اخلاقی و اجتماعی آن ها بوده است. امام رحمه الله می کوشید تا این هنرها از «ابتذال»، به «تعهّد» و از «غفلت آفرینی»، به «بیدارگری» دگرگونی یابد و چندین بار، در مصاحبه های پیش از انقلاب، درباره سینما و هنر و… تأکید می کردند که ما با هنر و سینما مخالف نیستیم، بلکه با فساد مخالفیم.[۴] این به درستی خط تعهّد در هنر را ترسیم می کند.

الگوی هنر

هنر در جامعه ما، پس از انقلاب اسلامی، تجلّی یافته از ایمان، اعتقاد و آگاهی ملّتی است که هنر را چونان سلاحی بُرنده در پایداری و پاسداری از آرمان هایشان پذیرفته اند. ارزش های والای اسلامی، در باروری درخت تناور و همیشه بهار هنر اسلامی تأثیری اساسی دارد.[۵]

هنر برای هدایت ملت ها

هنرمندان متعهد، با شناخت جایگاه والای خویش و به پشتوانه معارف غنی اسلامی، می توانند هنر را تواناترین و زیباترین وسیله هدایت ملت ها، به سوی عدالت خواهی و آزادی و خداجویی برگزینند. نمایش زیبایی های آفرینش و آثار روح نواز و بدیع، جامعه های بشری را به سوی معبود حقیقی ره می نماید و جوشش، حرکت و تکاپو را به ملت های می بخشد.

هنر وسیله رشد و هدایت

اثر هنری، باید در چشمه حقیقت غوطه خورده باشد. بدین سان، به مقتضیات زندگی پاسخ می گوید و بدان توجه و عنایت می شود. اثری که صادق است و تلخ و شیرین زندگی را با مردم در میان می گذارد، صمیمانه می تواند با آنان ارتباط برقرار کند و زمینه های رشد و هدایت آنان را پا بر جا نماید. باید گفت، هنری که قدرت ایجاد چنین ارتباطی را ندارد، نه تنها به مخاطب چیزی نمی افزاید که از او چیزی هم می کاهد.[۶]

هنر در دو نظام

درون مایه هنر پیش از انقلاب اسلامی، بیشتر پوچ گرا بود و می شود گفت، بیشتر هنرمندان آن عصر، هنر را وسیله ای برای هنر به کار می بردند. خودشان به هنر، اصالتی می بخشیدند که در پس آن هیچ جایی نبود. برعکس، در نظام مقدس اسلامی، هنرمندانی می بینیم که هنر را ابزاری برای پی بردن به معانی والا و پیوستن با حقیقت برتر به کار می برند. بدین وسیله، زمینه را برای رشد و پویایی جامعه آماده و مهیا می سازند.[۷]