پاورپوینت کامل معرفی طرح «جامی و جامعه» ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل معرفی طرح «جامی و جامعه» ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل معرفی طرح «جامی و جامعه» ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل معرفی طرح «جامی و جامعه» ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

۴۵

جامی، متفکّر و عارف قرن نهم هجری قمری از جمله شاعرانی است که به رغم دوستی با دربار تیموری و مدیحه سرایی و ثروت عظیمی که بخشی از آن را از همین راه حاصل کرده بود، به سائقه حس انسان دوستی و حساسیت شاعرانه، در اشعار خود بر بیداد ستمگران می شورد و با قشرهای ضعیف جامعه همدردی، و حتی از آنان حمایت می کند. وی در نامه ها و منشآت، به بسیاری از مسائل دیوانی و اداری، مشکلات نظامِ مالیاتیِ عهدِ تیموری، انواع مالیات در آن دوران و انعکاس آن در جامعه اشاره می کند؛ نیز پاره ای از آداب و رسوم و اخلاقیات آن دوره را باز می تاباند.

نام نشان و آثار

نورالدین عبدالرحمان جامی در ۸۱۷ ق. در خانواده ای با اهلیت فقه و قضا در خرگردِ (خرجرد) جام به دنیا آمد. دوران کودکی (تا پنج سالگی) و تحصیلات ابتدایی را در همان شهر سپری کرد. پس از آن برای ادامه تحصیل به هرات و سپس به سمرقند رفت.

در اندک زمانی علوم عصر را فراگرفت و سرآمد همگان شد. پس از چندی به صوفیان نقشبندی گروید و به خدمت شیخ سعدالدین کاشغری درآمد. پس از وی نیز به شیخ با نفوذ نقشبندی، خواجه عبیدالله احرار، پیوست.

جامی دارای آثار بسیار است. نگارش نخستین اثر خود، حلیله الحلل، را در سی ونه سالگی (۸۵۶ ق) آغاز کرد. آثار ادبی وی به شرح زیر است:

سه دیوان شعر: فاتحه الشباب، واسطه العقد، و خاتمه الحیات، که به ترتیب در دوره های جوانی، میان سالی و پیری سروده است؛ و هفت منظومه (هفت اورنگ)، شامل: سلامان وابسال، تحفه الاحرار، سبحه الابرار، یوسف و زلیخا، لیلی و مجنون، و خردنامه اسکندری با مضمون هایی صوفیانه عاشقانه و پندآمیز. دو اثر منثور وی: بهارستان و نامه ها (منشآت) نیز ضمن بیان مفاهیم صوفیانه و حکمت آموز، دربرگیرنده نکته های اجتماعی فرهنگی است.

نگاهی به شرایط زیستی و اوضاع و احوالِ پیرامون جامی، در تحلیل درست و دقیق اندیشه ها و آثار و نحوه عملکرد وی در این دوران، به عنوان شاعر و عارف واسطه بین حکومت و مردم، تأثیر به سزا دارد.

اوضاع سیاسی و اجتماعی در عصر جامی

جامی، معاصر تیموریان، سپید گوسپندان (آق قویونلوها) و سیاه گوسپندان (قراقویونلوها) بود، اما بیشترین روابط را با جانشینان تیمور، به ویژه سلطان حسین بایقرا، داشت. دوران کودکی، نوجوانی و جوانی وی با حکومت شاهرخ مصادف بود که هر چند مانند دیگر شاهان تیموری پیوسته با معارضان خود در جنگ بود، عهد او را عهد ثبات سیاسی و اجتماعی و رونق صنعت و هنر دانسته اند. پس از مرگ شاهرخ، هر گوشه از این ملک، عرصه نزاع تیمورزادگان بر سر مرده ریگ سلطنت شد. خراسان نیز از این آشفتگی برکنار نماند. سرانجام پس از ابوالقاسم بابر و ابوسعید گورکان، که در زمان وی مردم خراسان یکی از سخت ترین دوران های خود را می گذراندند ، سلطان حسین بر تخت نشست. در دوران او ستیز و کشتار و نبرد با مدعیان سلطنت ادامه داشت و افزونی نهضت های مردمی و شورش هایی که در نقاط مختلف دیده می شد بیانگر وخامت وضع اقتصادی و اجتماعی بود. شورش های حروفیه، نقطویه، صفویه، و اعتراض های پیاپی دیگر سلسله های صوفیِ مخالف حکومت را که غالباً تکیه گاه عامه و رهبر نهضت های ضد حکومت بوده اند می بایست براین همه افزود .

باآنکه تیمور و تیموریان برای وجیه جلوه دادنِ چهره خود در نزد عامه به هواداری از صوفیان پرداخته و بسیاری از آنان به مشایخ صوفیه دست ارادت داده بودند، از قدرت معنوی و نفوذ اینان در میان مردم بیمناک بودند؛ چنانکه شاهرخ به سبب کثرت مریدان شاه خلیل الله، فرزند شاه نعمت الله، به وی بدبین بود، تا آنجا که وی برای آرامش خاطرِ پادشاه، ماهان را به عزم دکن ترک گفت؛ نیز پس از واقعه سوء قصد احمدلر (از هواداران حروفیه) به شاهرخ، هم او و هم دیگر حکام تیموری به صوفیان با نظر سوءظن می نگریستند و بعضی از صوفیان نعمت الهیه، نوربخشیه و حروفیه، همچون شاه قاسم انوار، سید محمد نوربخش و صاین الدین ترکه به غضب این ترک زادگان گرفتار آمدند و ناخواسته باعث تصفیه حساب های خونین شاهرخ و بایسنقر با بقایای حروفیه و مخالفان خود شدند. در این میان، صوفیان فرقه نقشبندیه از دیگر فرقه ها ممتاز بودند. اینان که از پیروان بهاء الدین محمد نقشبند و عبدالخالق نخجوانی به شمار می آمدند، اندک اندک نفوذ و اقبالی در میان مردم یافتند. برخی از خواجگان این فرقه، از محمد پارسا تا عبیدالله احرار، در تقویت مشرب وحدت وجود این عربی کوشیدند. جامی نیز از سران این مشرب به شمار می رفت و در آرای صوفیانه وی تأثیر آرای ابن عربی و مکتب او پیدا است. نیز، بعضی از اینان، همچون عبیدالله احرار و جامی از ثروتمندان و زمین داران بزرگ عصر به شمار می رفتند هرچند، ظاهراً گذران زندگی آنان تفاوتی با گذران مردم عادی و حتی ضعیف حال نداشت؛ به همین سبب، هیچ گاه پیرامون آنها از مردم ستمدیده و تهیدست خالی نبود، و همین امر یکی از علل گرایش شاهزادگان تیموری به آنها بود؛ چنانکه سلطان ابوسعید به خواجه احرار ارادت بسیار داشت و از توصیه های او در امور سیاسی و اجتماعی برخوردار می شد و سلطان حسین بایقرا و مشاور وی امیرعلی شیرنوایی از نفوذ و اعتبار جامی در بین خاص و عام استفاده می کردند، تا آنجا که وی، به قول استاد مایل هروی، در مرکز قدرت معنوی و دیوانی قرار داشت و واسطه مردم حاجتمند و حکومتیان بود و در حل و فصل مشکلات آنان به شاه و وزیر نامه می نوشت.

اوضاع فرهنگی در عصر جامی

در این دوران، تیموریان، با تأثیرپذیری از هنر ایرانی، به تأسیس بناهای ارزشمند هنری پرداختند. هرات به سبب آرامشِ نسبی خود به یکی از کانون های بزرگ علمی، هنری آن روزگان تبدیل شد. بسیاری از شاعران و هنرمندان به این شهر کوچیدند. به فرمان شاهرخ، راه ها، بازارهای بسیار آباد، قصرها و باغ ها، مدرسه ها، مسجدها، خانقاه ها و کتابخانه های بی شمار تأسیس شد. در هنر نقاشی، تذهیب، خوشنویسی، معرّق کاری، کاشی کاری، و معماری نیز شاهکارهایی پدید آمد. شعر و موسیقی و منشات نویسی، شرح حال نویسی و حاشیه نویسی نیز رونق گرفت؛ در علوم عقلی و ریاضیات نیز دانشمندانی برجسته به ظهور رسیدند، همچون غیاث الدین محمود کاشانی و قاضی زاده رومی؛ نیز میرزا الغ بیگ، خود یکی از ریاضی دانان و ستاره شناسان مشهور عصر بود و رصدخانه او در عالم مشهور است. با تمام این اوصاف، ادیبان و عالمان بزرگ این دوره در مقایسه با آفرینندگان هنر و ادب و عالمان دوران های پیشین، به جز انگشت شماری، همچون کمال الدین بهزاد، خلاقیت چندانی نداشتند و بیشتر در نگاهداشت سنت های علمی و ادبی و پیشگیری از اضمحلال و فنای قطعی آنها می کوشیدند و این خود بیانگر زوال اندیشه های متعالی و رکود علم و فرهنگ است، چنانکه غالب اشعار شاعران این دور