پاورپوینت کامل آداب زیارت در نخستین رساله عملیه فارسی ۵۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آداب زیارت در نخستین رساله عملیه فارسی ۵۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آداب زیارت در نخستین رساله عملیه فارسی ۵۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آداب زیارت در نخستین رساله عملیه فارسی ۵۲ اسلاید در PowerPoint :

در میان رساله های موجود فقهی، کتاب گرانسنگ جامع عباسی دارای امتیازات خاصی است که در برداشتن بحث «زیارت» آن را ممتاز ساخته است. به بهانه طرح آداب زیارت، ضمن معرفی این کتاب، به نویسنده این بخش از متن نیز اشاره می شود؛ بدیهی است مراجعه به کتاب، حلاوت و جذبه خاص خود را داراست.

رساله جامع عباسی

جامع عباسی، یک رساله فقهی به زبان فارسی است که به ابتکار شیخ بهایی، طراحی و تدوین شد.

این اثر، یک دوره کامل فقه شیعی، از طهارت تا دیات است و اضافه بر آن مسائل امر به معروف و نهی از منکر و مباحثی در باب زیارت را در بردارد. این متن جامع را می توان یک کتاب فتوایی برشمرد که دیدگاه فقهی مصنف در آن ارائه شده است و از این رو آن را می توان نخستین رساله عملیه به زبان فارسی برشمرد که احکام شرعی مورد نیاز مردم، با قلمی ساده و روان، تبیین و ترسیم شده است [۱] بدان حد که جامع عباسی، نقطه عطفی در سیر نگارش متون فقهی فارسی به شمار می آید؛ [۲] حرکتی که در سده های بعد، به تدوین رساله های توضیح المسائل منتهی شد.

جامع عباسی، مرجعی مطمئن برای عامه مردم و اثری مقبول برای فقهیان دوره های بعد بود؛ اقبال فقها به این اثر را می توان به حاشیه های آنان بر این کتاب جستجو کرد، به گونه ای که بسیاری از فقها برای بیان دیدگاه فقهی خود، به جای تالیف کتابی مستقل، تنها به حاشیه زدن و تعلیقه نوشتن بر متن جامع عباسی اکتفا نمودند. محمدبن علی عامِلی معروف به ابن خاتون(متوفی ۱۰۵۷)، مولی حسینعلی اصفهانی(متوفی ۱۲۸۶) و ملا عبداللّه مامقانی (متوفی ۱۳۵۱) بر این کتاب حاشیه نوشته اند؛[۳]

همچنین می توان به جامع عباسی با حاشیه چهار مجتهد نامی؛ ملا عبداللّه مازندرانی (متوفی ۱۳۳۰)، محمدکاظم طباطبائی یزدی (متوفی ۱۳۳۸)، سیداسماعیل صدر (متوفی ۱۳۳۸) و ابوالقاسم دهکردی اصفهانی (متوفی ۱۳۵۳)، اشاره کرد که در سال ۱۳۲۸ق. منتشر گردید.

رساله ای با دو مولف

شیخ بهایی، کتاب جامع عباسی را در بیست باب طرح ریزی کرد و خود نیز پنج باب نخست آن را نوشت، اما با درگذشت آن فقیه در ۱۰۳۱ ق. شاگرد او، نظام الدین ساوجی، پانزده باب باقیمانده کتاب را مطابق طرح استادش به پایان رساند؛ [۴] از این رو جامع عباسی را می توان رساله ای با دو مولف دانست.

شیخ بهایی درباره علت تدوین کتاب چنین می نویسد:

«اراده خاطر اقدس (کلب آستان علی بن ابی طالب شاه عبّاس الحسینی الموسوی الصّفوی) آنست که جمیع خلایق و شیعیان و غلامان حضرت امیر المؤمنین علیه السلام عارف به مسائل دین مبین و واقف بر احکام حضرات ائمّه معصومین صلوات اللّه علیهم اجمعین باشند لهذا امر اشرف اقدس عزّ صدور یافت که این بنده دعا گوی بهاء الدّین محمّد عاملی کتابی ترتیب نماید که مشتمل باشد بر مسائل ضروری دین مثلا وضو و غسل و تیمّم و نماز و زکاه و حجّ و جهاد و زیارت حضرت رسالت پناه و حضرت امیر المؤمنین و باقی حضرت ائمّه معصومین و ایام مولود و وفات ایشان و مسائلی که اغلب اوقات بآن واقع می شود احتیاج مثل مسائل وقف و تصدّق و بیع و نکاح و طلاق و نذر و کفّاره دادن و بنده آزاد کردن و مقدار خونبهای قتل آدمی و مقدار خونبهای قطع اعضای او و زخمهای که شخصی بر شخصی زند و آدابی که از حضرات ائمّه معصومین صلوات اللّه و سلامه علیهم اجمعین نقل شده در باب طعام خوردن و آب نوشیدن و رخت پوشیدن و شکار کردن و امثال آن امتثالا لأمر الاشرف الارفع این کتاب سمت تحریر یافت و مسائل آن را به عبارات واضح نزدیک به فهم مؤدی ساخت تا جمیع خلایق از خواصّ و عوام از مطالعه آن نفع یابند و بهره مند گردند.»[۵]

شیخ بهایی در آغاز، به ابواب بیست گانه کتاب نیز اشاره می کند که مع الاسف تنها شش باب ذیل را تدوین می نماید؛

باب اوّل، طهارت.

باب دوّم، نمازهای واجبی و سنّتی.

باب سوم، زکاه و خمس واجبی و سنّتی.

باب چهارم، روزه واجبی و سنّتی.

باب پنجم، حجّ گذاردن.

با درگذشت شیخ بهایی، شیخ نظام ساوجی، به دستور شاه عباس صفوی، تکمیل ابواب باقی مانده کتاب را عهده دار می شود و با محوریت طرح ترسیمی استاد خویش، باب های باقی مانده کتاب را تدوین می نماید:

«استاد بنده اعنی حضرت خاتم المجتهدین و خلاصه المتقدّمین و زبده المتأخّرین بهاء الملّه و الشّریعه و الحقیقه و الدّین محمّد العاملی رحمه اللّه را مأمور ساخته بودند به تصنیف کردن کتابی که مشتمل باشد به مسایل وضو و غسل و تیمّم و نماز و زکاه و روزه و حجّ و جهاد و زیارت حضرت رسالت پناهی صلی الله علیه و آله و حضرات ائمّه معصومین صلوات اللّه علیهم اجمعین و ایام مولود ایشان و مسایل ضروری که بیشتر اوقات بآن احتیاج واقع می شود چون بیع و توابع آن و نکاح و طلاق و غیر آن و حضرت خاتم المجتهدین امتثالا لأمره الاشرف شروع در تالیف آن کتاب نموده آن را موسوم به جامع عبّاسی ساخت مشتمل بر بیست باب و چون بعد از اتمام پنج باب آن در دوازدهم ماه شوّال سنه هزار و سی و یک هجری به جوار رحمت ایزدی پیوست در ثانی الحال امر اشرف اعلی عزّ صدور یافت که پانزده باب تتمّه آن کتاب سمت اتمام و صورت اختتام پذیرد و داعی دولت قاهره نظام بن حسین ساوجی امتثالا لأمره الأشرف المطاع لا زال نافذا فی الأقطار و الأرباع، شروع در اتمام آن نموده و اللّه الموفّق للإتمام و المیسّر للاختتام..»[۶]

نظام الدین ساوجی

نظام الدین محمد بن حسین قرشی ساوجی، از علمای امامیه و از شاگردان و پروردگان شیخ بهائی است. او در دربار شاه عباس اول صفوی حرمتی خاص داشت و پس از کناررفتن ملا خلیل قزوینی، از مدرسی بقعه حضرت عبدالعظیم علیه السلام، عهده دار تدریس در آنجا شد و اندکی پس از درگذشت شاه عباس (۱۰۳۸ ق)، در سن چهل سالگی در شهرری درگذشت. [۷] به جز تکمیل جامع عباسی، آثار ذیل از تصانیف اوست:

تحفه عباسی، در فضائل و مناقب؛[۸]
نظام الاقوال فی احوال الرجال؛ [۹]
زینه المجالس(همانند کشکول شیخ بهایی)؛[۱۰]
الصحیح العباسی؛[۱۱]
رساله فی صلاه الجمعه؛[۱۲]
رساله فی ترجمه سلطان العلماء السید حسین الحسینی المشهور بخلیفه سلطان وزیر الشاه عباس.[۱۳]

ساوجی در سال ۱۰۳۳ ق سفری به عتبات عالیات نمود، او روزشمار سفر خود را مکتوب کرد و در آن حوادث فتح بغداد و حوادث پیرامونی آن و هم چنین تعداد تشرف خود به حرم ائمه اطهار علیه السلام در عتبات را مرقوم کرده است.[۱۴]

ارزش و اهمیت زیارت

شیخ نظام ساوجی، باب هفتم کتاب را به زیارت معصومان علیه السلام اختصاص داده است و در فصل نخست آن، به تفکیک، از ثواب زیارت پیامبر اکرم(ص) و خاندان طاهرینش یاد می کند؛ او در وصف ثواب زیارت امیرمومنان علیه السلام و امام حسین علیه السلام احادیث ذیل را ارائه می دهد:

وقتی حضرت امام حسن علیه السلام از رسول اکرم (ص) سئوال نمود که یا رسول اللّه کسی که زیارت ما کند چه ثواب دارد؟ آن حضرت فرمودند:

هر کس که مرا یا پدر ترا یا برادر ترا یا ترا در حیات و ممات زیارت کند هر آینه بر من واجب می شود که او را روز قیامت از آتش دوزخ نگاهدارم.

از حضرت امام بحق ناطق جعفر ابن محمّد الصّادق علیه السلام منقولست که:

کسی که حضرت امیر المؤمنین علی علیه السلام را زیارت کند و عارف بحقّ او باشد یعنی یقین داند که امام مفترض الطّاعه است خدای تعالی جهت او حجّ مقبولی و عمره مبروری بنویسد و به خدا قسم آتش دوزخ نمی چشد پای هایی که خاک آلوده شده باشد در زیارت او خواه در سواری و خواه در پیادکی.

و نیز از آن حضرت منقولست که فرمودند:

هر کس یکی از ما را زیارت کند چنانست که حضرت پیغمبر را زیارت کرده باشد.

و نیز از آن حضرت منقولست در ثواب زیارت حضرت امام حسین علیه السلام فرموده که:

هر کس که در مشهد آن حضرت حاضر شود و زیارت او کند و دو رکعت نماز بگذارد در دیوان اعمال او حجّ مبروری نوشته می شود و اگر چهار رکعت نماز بگزارند حجّ و عمره نوشته می شود و هم چنین است ثواب زیارت کردن هر امامی که اطاعت او واجب باشد.

و در بعضی روایات وارد شده که:

زیارت آن حضرت در روز عرفه با عارف بودن بحقّ او مقابل هزار حجّ مقبولست و هزار هزار جهاد است در راه خدای تعالی