پاورپوینت کامل بازگردانیدن سر مقدس به کربلا ۷۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازگردانیدن سر مقدس به کربلا ۷۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازگردانیدن سر مقدس به کربلا ۷۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازگردانیدن سر مقدس به کربلا ۷۰ اسلاید در PowerPoint :

از مسائلی که در مورد حضرت سیدالشهدا، امام حسین علیه السلام مطرح گردیده، محلّ دفن سرِ مقدس آن بزرگوار است. مورخان پنج جا و مکان را به عنوان مدفن سرِ مطهّر آن حضرت مطرح کرده­اند:

ـ کربلای معلا،

ـ نجف اشرف،

ـ بقیع الغرقد،

ـ شام (درباغ، دارالاماره ـ کاخ خضرا ـ مقبره، باب الفرادیس، مسجد دقه،

ـ مصر.

در این میان، آنچه که قابل اعتماد است و مشهور میان علمای شیعه می­باشد، همچنین برخی از عالمان اهل سنت بدان تصریح کرده­اند، بازگرداندن سر مطهّر به بدن و دفن در کربلا است.

علامه مجلسی می نویسد: مشهور بین علمای امامیه آن است که: سر، همراه بدن دفن گردیده و علی بن حسین علیه السلام آن را باز گردانید است.[i]

پیش از او، سید محمد بن ابی طالب نوشته است: «روایت کرده­اند که سر امام حسین علیه السلام به کربلا بازگردانده شد و با جسد شریف دفن گردید و این مطلب مورد قبول طایفه شیعه قرار گرفته است.»[ii]

توضیح این مطلبِ تاریخی، بیان مستندات تاریخی و اقوال عالمان و مورخان در باره محل دفن سر مطهّر را می طلبد:

۱. کربلای معلاّ

بسیاری از دانشمندان ما تصریح کرده­اند که سر مطهر به کربلا باز گردانده شد و این سخن میان عالمان شیعه به حد شهرت رسیده است و حتّی برخی ادعای اجماع دارند و گروهی از دانشمندان اهل سنت نیز بدان تصریح کرده­اند. روایاتی هم در این زمینه وارد شده است؛ از جمله، روایتی است که شیخ صدوق، از فاطمه بنت علی۷ آورده است که علی بن الحسین سر حسین علیه السلام را به کربلا آورد؛ «إِلَی أَنْ خَرَجَ عَلِی بْنُ الْحُسَینِ بِالنِّسْوَهِ وَ رَدَّ رَأْسَ الْحُسَینِ علیه السلام إِلَی کرْبَلاَءَ».[iii]

در پرسشی که به سید مرتضی عرضه شده، آمده است: «آیا آنچه در باره سر مولای شهید، حضرت ابو عبدالله علیه السلام به شام وارد شده، صحیح است؟ وجه آن چیست؟»

ایشان در پاسخ می نویسند: «این مطلب را تمام راویان و مصنّفان واقعه طف آورده اند و بر آن اجماع دارند و نوشته­اندکه سر پس از بردن به آنجا باز گردانیده شد و به همراه جسد در طف (کربلا) دفن گردید.»[iv]

شیخ طبرسی می نویسد: «سید اجل مرتضی در برخی از مسائل خود آورده است: سر حسین بن علی علیه السلام به بدنش ملحق گردید و از شام به کربلا باز گردانده شد.»[v]

ابن نما حلّی پس از بیان اقوال در باره محلّ دفن سر می نویسد: «آنچه قابل اعتماد و تکیه می­باشد آن است که سر به جسد ملحق گردید و پس از آنکه در بلاد گرداندند، به کربلا آوردند و به همراه جسد دفن کردند.»[vi]

سید ابن طاووس می نویسد: «روایت شده است که سر حسین علیه السلام باز گردانیده شد و در کربلا، کنار جسد شریف دفن گردید و این مورد عمل شیعیان است.»[vii]

ابو ریحان بیرونی (متوفای ۴۴۰) می نویسد: «در روز بیستم صفر، سر حسین علیه السلام به بدنش ملحق شد و دفن گردید.»[viii]

قرطبی (متوفای ۶۷۱) می نویسد: «امامیه گفته­اند: سر حسین علیه السلام به بدنش ملحق گردید و چهل روز پس از شهادتش در کربلا دفن گردید و این روز نزد ایشان به نام روز «زیارت اربعین» معروف است.»[ix]

زکریا بن محمد قزوینی (متوفای ۶۸۲) می نویسد: «روز اول صفر، عید بنی امیه است. در آن روز سر حسین وارد دمشق گردید و روز بیستم به بدنش باز گردانیده شد.»[x]

مناوی (متوفای ۱۰۳۱) می نویسد: «امامیه می گویند: سر حسین علیه السلام به بدنش باز گردانده شد و چهل روز پس از شهادتش در کربلا دفن گردید.»[xi]

علاّمه مجلسی (متوفای ۱۱۱۱) در باره علت استحباب زیارت امام حسین علیه السلام در روز اربعین می نویسد: «مشهور میان اصحاب آن است که درآن روز بازگشت اهل بیت حسین علیه السلام به کربلا ـ به هنگام بازگشت از شام ـ واقع شد. در آن روز علی بن الحسین سرها را به بدن­ها ملحق کرد.»[xii]

شبراوی می نویسد: «گفته­اندکه سر حسین، چهل روز پس از شهادت، به بدنش ملحق و در کربلا مدفون گردید.»[xiii]

شبلنجی (متوفای ۱۳۲۲) نوشته است: امامیه می­گویند سر به بدن باز گردانده شد و چهل روز پس از شهادتش در کربلا دفن گردید.»[xiv]

سپهر نیز در تاریخ التواریخ الحاق سر مقدس به بدن و دفن در کربلا را آورده است.[xv]

۲. نجف اشرف

علامه مجلسی نوشته است: «اخبار بسیاری رسیده است که سرِ امام حسین علیه السلام کنار قبر امیر مؤمنان علیه السلام مدفون است.»[xvi]

گویا سخن ایشان ناظر بر روایات وراده در باب زیارت امیر المؤمنین علیه السلام است؛ از آن جمله است روایت کلینی که به نقل از یزید بن عمر بن طلحه گوید: «ابو عبدالله علیه السلام، در حیره از من­ پرسید: آنچه را به تو وعده کردم نمی خواهی؟ گفتم: می­خواهم؛ یعنی رفتن به قبر امیر مؤمنان علیه السلام. گوید: حضرت و پسرش اسماعیل سوار مرکب شدند، من نیز با آن دو سوار شدم تا آن­که از الثویه (محلی نزدیک کوفه) گذشتیم. میان حیره و نجف کنار ذکوات، زمین بایری بود. حضرت فرود آمد، اسماعیل هم فرود آمد و من نیز با آن دو فرود آمدم. او نماز گزارد. اسماعیل نماز گزارد و من هم نماز گزاردم. پس به اسماعیل فرمود: برخیز و بر جدّت حسین سلام کن. گفتم: فدایت شوم! مگر قبر حسین علیه السلام در کربلا نیست؟ فرمود: در کربلاست، اما هنگامی که سرش را به شام بردند، یکی از موالیان ما آن را دزدید و در کنار امیر المؤمنین علیه السلام دفن کرد.»[xvii]

ابان بن تغلب گوید: «با ابا عبدالله علیه السلام همراه بودم، چون از پشت کوفه گذر کرد، فرود آمد و دو رکعت نماز گزارد. کمی پیش رفت و دو رکعت نیز نماز گزارد. پس کمی حرکت کرد و فرود آمد و دو رکعت دیگر نماز گزارد. آن گاه فرمود: اینجا محل قبر امیرمؤمنان علیه السلام است. گفتم: فدایت شوم! آن دو جایی که در آن نماز گزاردی کجا بود؟ فرمود: جایگاه سر حسین علیه السلام و جایگاه فرود آمدن قائم علیه السلام. »[xviii]

ابن قولویه نقل می کند: «ابو عبدالله علیه السلام فرمود: چون به «غری» رسیدی دو قبر می بینی؛ قبری کوچک و قبری بزرگ. اما قبر بزرگ از آنِ امیرمؤمنان و آن قبر کوچک سر حسین بن علی علیه السلام است.»[xix]

شیخ طوسی به نقل از مفضّل بن عمر آورده است: «امام صادق علیه السلام بر برجی مایل در راه غری گذر کرد. آن گاه دو رکعت نماز در کنارش خواند. پرسیدند: این چه نمازی بود؟ فرمود: اینجا محلّ سر جدّم حسین بن علی علیه السلام است که آن را در اینجا گذاشتند.»[xx]

شیخ عبد الکریم بن طاووس گوید: «محمد بن مشهدی در کتاب مزارش مطلبی آورده که صورت آن چنین است: «محمّد بن خالد طیالسی به نقل از سیف بن عمیره گوید: پس از ورود ابوعبدالله علیه السلام، همراه صفوان بن مهران جمّال و گروهی از اصحابمان به غری رفتیم و امیر مؤمنان علیه السلام را زیارت کردیم. چون از زیارت فراغت یافتیم، صفوان صورتش را به سوی حرم اباعبدالله علیه السلام برگرداند و گفت: ما حسین بن علی علیه السلام را از این مکان و از کنار سر امیرمؤمنان علیه السلام زیارت می کنیم. صفوان گوید: و همراه مولایم امام صادق علیه السلام زیارت کردم و او نیز چنین کرد.»[xxi]

سپس شیخ حرّ عاملی گوید: این شامل قصد زیارت از دور و شامل قصد زیارت سر حسین علیه السلام می شود.[xxii]

به هر صورت، این جا از مکان های مقدّسی است که شایسته است مؤمن عارف اظهار ادب کند و به زیارت مولایش بپردازد و می بینیم که شیخ حرّ عاملی در کتاب «وسائل الشیعه» بابی را با عنوان «باب استحباب زیارت سر حسین علیه السلام (کنار قبر امیر مؤمنان علیه السلام) و استحباب خواندن دو رکعت نماز برای زیارت هر یک از آن دو» باز می کند.

۳. مدینه (بقیع)

بقیع از مکان­هایی است که گفته می شود سر شریف در آن دفن گردید.

ابن سعد گوید: «…عمرو بن سعید فرمان داد سر حسین علیه السلام را کفن کرده، در بقیع و در کنار قبر مادرش دفن کنند.»[xxiii]

ابن نما گوید: «مردم در باره اما سر شریف اختلاف کرده­اند؛ گروهی گفته اند: عمر و بن سعید آن را در مدینه دفن کرد»، آن گاه پس از نقل دیگر اقوال، قول دفن در کربلا را اختیار می کند و می گوید: «این قول مورد اعتماد است.»[xxiv]

خوارزمی به نقل از حافظ ابو العلا می گوید: «یزید سر حسین علیه السلام را نزد عمرو بن سعید بن عاص فرستاد که در آن هنگام کارگزارش در مدینه بود. پس عمرو گفت: دوست داشتم که آن را پیش من نمی فرستاد. آن گاه فرمان داد که آن را در بقیع، نزد قبر مادرش فاطمه دفن کردند.»[xxv]

باعونی گوید: «مشهور میان مورّخان و سیره نویسان این است که سر حسین علیه السلام را زیاد بن ابیه فاسق نزد یزید بن معاویه برد و یزید آن را عمروبن سعید اشدق فرستاد که آن هنگام در مدینه بود. پس آن را مهیا ساخته در نزد قبر مادرش در بقیع دفن کرد.» [xxvi]

در «شذرات الذهب» آمده است: «درست این است که سر محترم در بقیع، کنار مادرش، فاطمه۳ دفن شد. به این صورت که یزید آن را نزد کارگزار خود در مدینه، عمر و بن سعید اشدق فرستاد و او آن را کفن کرده، دفن نمود.»[xxvii]

شبلنجی نوشته است: «گویند در بقیع کنار قبر مادر و برادرش حسن علیه السلام دفن گردید. این قول ابن بکار، علامه همدانی و دیگران است.»[xxviii]

به هر حال این احتمال ناشی از فرستادن سر شریف به مدینه است؛ چنانکه ابن حجر می گوید:

«یزید سرش را به همراه باقی­مانده فرزندانش به مدینه فرستاد.»[xxix]

پاسخ باید همان باشدکه علامه مجلسی داده است. اما فرستادن سر به مدینه دلیل بر دفن در آنجا نیست؛ زیرا ممکن است این جریان در دوران حضور اهل بیت: در شام رخ داده باشد و سخن یزید هم­که به امام سجاد علیه السلام گفت: چهره پدرت را هرگز نخواهی دید[xxx] بر همین مطلب حمل می شود. هیچ منعی ندارد که پس از بازگرداندن سر مطهّر از مدینه به شام رأی او عوض شده و آن را به امام سجاد علیه السلام تسلیم نماید.

اما سخن ابن حجر که گفت: «یزید سر و خانواده حسین علیه السلام را به مدینه فرستاد، با گذشتن آن­ها از کربلا و دفن سر در آنجا و سپس رفتن آنان به مدینه منافاتی ندارد.»

۴. شام

بلاذری نوشته است: «کلبی گفت: یزید سر حسین بن علی علیه السلام را به مدینه فرستاد. پس آن را بر چوبی نصب کردند و سپس به دمشق باز گرداندند و در آنجا در باغی دفن گردید و به قولی در دارالاماره و به قولی در گورستان مدفون شد.[xxxi] منظور از دارالاماره، قصر الخضرا (کاخ سبز) است که در کنار مسجد اموی و در سوی جنوب آن واقع شده بود.»[xxxii]

و گفته اند: «سر حسین علیه السلام در دیواری در دمشق دفن گردید؛ دیوار قصر یا دیواری دیگر. گروهی گفته اند: در قصر گودالی عمیق کندند و آن را دفن کردند.»[xxxiii]

ابن عساکر به نقل از ریان می نویسد: «سر در انبارهای سلاح ماند تا آن­که سلیمان بن عبد الملک به حکومت رسید. او به دنبال آن فرستاد و چون نزد وی آوردند، خشک شده بود و استخوانی سفید باقی مانده بود. سپس آن را درون سبدی نهاد و خوشبو کرد و رویش پارچه انداخت و در قبرستان مسلمانان دفن کرد. چون عمر بن عبدالعزیز به حکومت رسید، دنبال انباردار ـ انباردار اسلحه خانه ـ فرستاد که سر حسین علیه السلام را نزد