پاورپوینت کامل عباس بن علی یا قمر بنی هاشم ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عباس بن علی یا قمر بنی هاشم ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عباس بن علی یا قمر بنی هاشم ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عباس بن علی یا قمر بنی هاشم ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

در قله های رفیع ایمان و شجاعت و وفا، مردی بزرگ و بی بدیل ایستاده است، به نام عباس، فرزند رشید امیرالمؤمنین (ع) که در فتوت و رادمردی، الگویی برجسته است. ما پیوسته دین باوری و باطل ستیزی و جان بازی را از او آموخته ایم و نسل الله اکبرِ امروز، وام دار مکتب جهاد و شهادتی است که اباالفضل (ع) علم دار آن است.

ما برای رسیدن به سرچشمه یقین و کوثر ایمان، نیازمند راهنماییم. اولیای دین می توانند راه را نشانمان دهند و از زمزم گوارایی که در اختیارشان است سیرابمان سازند.

اگر در امتداد «اسوه ها» به عباس بن علی (ع) می رسیم، برای روشنی چراغی است که پیش پای انسان ها افروخته است. او الگو و سرمشق است؛ نه تنها در شجاعت و رزم آوری، بلکه در ایمان و معنویت، مقاومت و استواری، عبادت و شب زنده داری، حماسه و سلحشوری، اخلاص و آگاهی و معرفت و وفا.

آن چه می خوانید، گوشه ای از شخصیت حضرت اباالفضل (ع) را ترسیم می کند؛ باشد که نام و زندگی آن سردار رشید، چراغ یقین ایمان را در ذهن و زندگی مان روشن سازد.

تبار پاک

سال ها از شهادت جان گداز حضرت زهرا (رحمه الله) می گذشت. حضرت علی (ع) پس از فاطمه با امامه (دخترزاده پیامبر اکرم) ازدواج کرده بود؛ اما با گذشت بیش از ده سال از آن داغ جان سوز، هنوز هم غم فراق زهرا در دل علی بود. آن گاه که علی (ع) در اندیشه همسر دیگری بود، عاشورا در برابر دیدگانش بود. پس برادرش «عقیل» را طلبید و از او خواست تا برایش همسری شایسته بیابد؛ از قبیله ای که اجدادش از شجاعان باشند تا بانویی این چنین، فرزندی شجاع و رشید آورد.[۱]

عقیل، زنی از طایفه «بنی کلاب» را به امیرالمؤمنین (ع) معرفی کرد که نامش «فاطمه»، دختر حزام بن خالد بود و نیاکانش همه از دلیرمردان بودند. از طرف مادر نیز دارای نجابت خانوادگی و اصالت و عظمت بود و او را «فاطمه کلابیه» می خواندند و بعدها به «ام البنین» شهرت یافت.

حضرت علی (ع) با آن زن شریف ازدواج کرد و از او چهار پسر به نام های: عباس، عبدالله، جعفر و عثمان زاده شد، که هر چهار تن سال ها بعد در حادثه کربلا به شهادت رسیدند. عباس، نخستین ثمره این ازدواج پربرکت و بزرگ ترین پسر ام البنین بود. او فرزند چنین بانوی بامعرفتی بود و پدری چون علی بن ابی طالب (ع) داشت و دست تقدیر آینده ای آمیخته با عطر وفا و گوهر ایمان برایش رقم زده بود.

ولادت او در روز چهارم شعبان سال ۲ هجری در مدینه بود.[۲] تولد عباس، خانه علی را روشن و سرشار از امید ساخت. وقتی به دنیا آمد، آن حضرت در گوشش اذان و اقامه گفت و او را عباس نام نهاد.

عباس در خانه علی (ع) و در دامان مادرِ باایمان و وفادارش و در کنار حسن و حسین (ع) رشد کرد و از این دودمان پاک و عترت رسول، درس های بزرگ انسانیت و اخلاق را فراگرفت. استعداد ذاتی و تربیت خانوادگی او سبب شد که در کمالات اخلاقی و معنوی، پابه پای رشد جسمی پیش برود و جوانی کامل، ممتاز و شایسته گردد. او نه تنها در قامت، رشید بود، بلکه در جلوه های انسانی هم رشید بود.

دوران جوانی

از روزی که عباس چشم به جهان گشود، امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین (علیهم السلام) را در کنار خود دید و از سایه مهر و عطوفت و چشمه دانش و فضیلتشان برخوردار و سیراب شد. چهارده سال از عمر عباس در کنار علی (ع) گذشت. گفته اند: او در برخی از جنگ های پدرش شرکت داشت؛ در حالی که نوجوانی در حدود دوازده ساله بود.[۳]

در یکی از روزهای نبرد صفین، نوجوانی از سپاه علی (ع) بیرون آمد که نقاب بر چهره داشت و از حرکات او نشانه های شجاعت و هیبت، هویدا بود. از سپاه شام کسی جرأت نکرد به میدان بیاید. معاویه به «ابن شعثا» که جنگ جویی دلیر بود، به جنگ با آن جوان دستور داد. ابن شعثا گفت: ای امیر! مردم مرا با ده هزار نفر برابر می دانند؛ چگونه فرمان می دهی که به جنگ این نوجوان بروم؟ معاویه گفت: پس چه کنیم؟ ابن شعثا گفت: من هفت پسر دارم؛ یکی از آنان را می فرستم تا او را بکشد. معاویه پذیرفت. اما همه پسران ابن شعثا یک به یک در برابر این شیر سپاه علی (ع) بر خاک افتادند.

در نهایت، ابن شعثا خود به میدان آمد؛ در حالی که می گفت: ای جوان! همه پسرانم را کشتی؛ به خدا پدر و مادرت را به عزایت خواهم نشاند. نبرد آغاز شد و ضرباتی میان آنان رد و بدل گشت. با یک ضربت کاری جوان، ابن شعثا بر خاک افتاد و به پسرانش پیوست. همه حاضران شگفت زده شدند. امیرالمؤمنین او را نزد خود فرا خواند. نقاب از چهره اش کنار زد و پیشانی او را بوسید. او قمر بنی هاشم، عباس بن علی (ع) بود.[۴]

در سال چهلم هجری، وقتی علی (ع) به شهادت رسید، عباس چهارده ساله بود و با اندوه فراوان تدفین شبانه پدرش را به چشم دید. پس از پدر، تکیه گاهی چون حسنین (ع) داشت و در سایه عزت و شکوت آنان بود. ده سال تلخ را هم پشت سرگذاشت. سال هایی که امام حسن مجتبی (ع) به امامت رسید، اما حیله گری های معاویه، آن حضرت را به پذیرش صلح تحمیلی واداشت.

حضرت اباالفضل (ع) شاهد این روزهای جان فرسا بود تا آن که امام حسن (ع) نیز به شهادت رسید. عباس در این زمان ۲ سال داشت که باز هم غمی دیگر بر جانش نشست و داغ دار برادر شهیدش شد.

تشکیل خانواده

عباس بن علی (ع) زیر سایه سیدالشهدا (ع) و در کنار جوانان دیگری از عترت پیامبر خدا می زیست و شاهد فراز و نشیب های روزگار بود. آن سردار رشید چند سال پس از شهادت پدر، در سن هجده سالگی با لبابه، دختر ابن عباس ازدواج کرد. از این ازدواج، دو فرزند به نام های «عبیدالله» و «فضل» پدید آمد[۵] که هر دو بعدها از عالمان بزرگ دین و مروجان قرآن گشتند. عباس همراه برادرش حسین (ع) بود و میان جوانان بنی هاشم شکوه و عزتی داشت و این جمع حدوداً سی نفری، در خدمت و رکاب امام حسن و امام حسین (ع) همواره آماده دفاع بودند و در مجالس و محافل، از شکوه این جوانان، به ویژه از صولت و غیرت و غیرت و حمیت عباس سخن بود.

سیمای ماه گون

عباس هم چهره زیبایی داشت و هم اخلاق و منشی نیکو. ظاهرش آیینه باطنش بود. سیمای تابنده اش او را همچون ماه، درخشان نشان می داد و در میان بنی هاشم، اباالفضل همچون ماه بود؛ از این رو او را «قمر بنی هاشم» می گفتند. زیبایی صورت و سیرت در او جمع بود. قامتی رشید و برافراشته، بازوانی توانا و چهره ای نمکین و محبوب داشت. شجاعت و سلحشوری را از پدر به ارث برده بود و در کرامت و بزرگواری و عزت نفس و جاذبه سیما و رفتار، یادگاری از همه عظمت ها و جاذبه های بنی هاشم بود. علامت سجود در پیشانی اش، از تهجد و عبادت او در برابر «الله» حکایت می کرد. بصیرت و شناخت عمیق و پای بندی استوار به حق و ولایت و راه خدا، از ویژگی های آن حضرت بود. امام صادق (ع) بر این اوصاف او تصریح فرموده و از آن به ارزش های متبلور در وجود عباس یاد کرده است: «عموی ما عباس، دارای بصیرتی نافذ و ایمانی استوار بود. همراه اباعبدالله جهاد کرد و آزمایش خوبی داد و به شهادت رسید»[۶]

افتخار بزرگ عباس این بود که در همه عمر، در خدمت امامت و ولایت و اهل بیت عصمت (علیهم السلام) بود؛ به خصوص نسبت به اباعبدالله الحسین (ع) نقش حمایتی ویژه ای داشت و در واقع نسبت به وی همان جایگاهی را داشت که حضرت امیر (ع) نسبت به پیامبر خدا (ص) داشت.

القاب اباالفضل العباس (ع)

القاب زیبای حضرت عباس را همچون آیینه ای می یابیم که هر کدام، جلوه ای از روح زیبا و فضایل او را نشان می دهد:

نامش «عباس» بود؛ شیرآسا حمله می کرد و دلیر بود و در میدان های نبرد، ترس در دل دشمن می ریخت و فریادهای حماسی اش، لرزه بر اندام حریفان می افکند.

کنیه اش «ابوالفضل» بود؛ پدر فضل؛ هم به این دلیل که فضل، نام پسرش بود و هم به این دلیل که در واقع، فضل و نیکی، زاده او و پرورده دست کریمش بود.

او را «ابوالقربه» (پدر مشک) هم می گفتند؛ به دلیل مشک آبی که بر دوش می گرفت و از کودکی میان بنی هاشم سقایی می کرد.[۷]

«سقا» لقب دیگر این بزرگمرد بود؛ به خصوص در سفر کربلا، ساقی کاروانیان و لب تشنگان خیمه های اباعبدالله (ع) بود.

لقب دیگرش «قمر بنی هاشم» بود؛ چون در میان بنی هاشم مانند ماه می درخشید.

به «باب الحوائج» هم مشهور است؛ زیرا که آستان رفیعش قبله گاه حاجات است و توسل به آن حضرت، برآورنده نیاز محتاجان. هم در حال حیات، درِ رحمت و باب حاجت بود و مردم حتی اگر با حسین (ع) کاری داشتند، از راه عباس وارد می شدند، و هم پس از شهادت، به کسانی که به نام مبارکش متوسل شوند، عنایت خاص دارد و خداوند به پاس ایثار و شهادت او، حاجت حاجت مندان را برآورده می کند.

او به «علم دار» و «سپه دار» هم معروف است. وی فرمانده نظامی نیروهای حق در رکاب امام حسین (ع) بود و خود سیدالشهدا (ع) او را با عنوان «صاحب لوا» خطاب کرد که نشان علم داری اوست.

«عبد صالح» لقب دیگری است که در زیارت نامه ایشان وارد شده است.

«مواسی» از لقب های دیگر اوست و به مواسات و از خودگذشتگی اش در راه برادرش امام حسین (ع) اشاره دارد.[۸]

برای عباس بن علی (ع) شانزده لقب شمرده اند[۹] که هریک، جلوه ای از روح بلند و عظمت او را نشان می دهد.

مظهر شجاعت و وفا

عباس از طرف مادر، از قبیله رزم آوران بود و از طرف پدر هم روح علی (ع