پاورپوینت کامل زیارت در نگاه زیدیه ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زیارت در نگاه زیدیه ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زیارت در نگاه زیدیه ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زیارت در نگاه زیدیه ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۵۱

درباره زیدیه

فرقه زیدیه بیش از آن که یک نظام اعتقادی باشد، یک اندیشه سیاسی است که بر محور امامت مجتهدین عادل از اهل بیت نبوی استوار است. [۱] این فرقه نام خود را از زید بن علی بن الحسین (علیهم السلام) گرفته است که در جریان یک قیام نافرجام علیه هشام بن عبدالملک در سال ۱۲۲ هجری در کوفه به شهادت رسید. [۲] زیدیان معتقدند پس از امامت علی، حسن بن علی، حسین بن علی و زید بن علی (علیهم السلام)، امامت به هر فاطمی نسبی (فرزندان حضرت زهرا (س)) که عادل، عالم و شجاع بوده و نیز با شمشیر در راه خدا و برای امر به معروف و نهی از منکر قیام کرده و همگان را به خود دعوت کند، می رسد. [۳]

مبحث امامت، یکی از وجوه ممیزه زیدیه از امامیه است. زیدیان معتقدند وقتی ثابت شد که یک نفر تمام ویژگی های امام را داراست، به حکم خدا، امامت او واجب و اطاعت او نیز واجب می شود[۴] و هر کس در این باره با وجود توانایی، کوتاهی کند، کافر است. [۵]

این فرقه در نخستین انشقاق به سه فرقه جارودیه، سلیمانیه و صالحیه تقسیم گردید[۶] و در قرن سوم و چهارم، در شمال ایران و یمن، سه فرقه قاسمیه، هادویه و ناصریه از آن منشعب شد. زیدیان در طول تاریخ قیام های متعددی در عراق، حجاز، مغرب، یمن و ایران علیه حکومت های جور داشتند که در تعدادی از آنها شکست خوردند و در مواردی به توفیقاتی دست یافتند. از جمله قیام های نافرجام زیدیان می توان به قیام زید بن علی (ع) در کوفه، یحیی بن زید در خراسان [۷]، نفس زکیه در مدینه، ابراهیم بن عبدالله در بصره، شهید فخّ در اطراف مکه و ابن طباطبا در کوفه اشاره کرد. دعبل خزاعی شاعر اهل بیت (علیهم السلام) در قرن سوم هجری اشاره لطیفی به قیام های سادات حسنی و حسینی دارد:

مدارسُ آیاتٍ خَلَت من تلاوه

ومنزلُ وحی مُقفِر العَرَصاتِ

لآلِ رسولِ الله بالخیفِ من مِنی

وبالرکن والتعریف والجمَراتِ

قبورٌ بکوفان وأخری بطیبهٍ

وأخری بفَخٍّ نالَها صَلَواتی

وأخری بأرضِ الجَوزَجانِ مَحِلُّهُ

وقبر یبا خَمْری لدی الغُرباتِ

وقبر ببغدادٍ لنفسٍ زکیهٍ

تَضمّنها الرحمنُ فی الغُرُفاتِ

در مقابل این تحرکات نافرجام اما، تعدادی از قیام های زیدیان به پیروزی منجر شد و دولت هایی نیز در پی آن تشکیل شد؛ از جمله تحرکات آرام ادریس بن عبدالله در شمال آفریقا و در کشور مغرب (مراکش) استقبال مردم آن منطقه را در پی داشت و وی توانست حکومتی کوچک در سال ۱۷۲ ق تشکیل دهد. حسن بن زید (م ۲۷۰ ق) علوی در طبرستان با غلبه بر طاهریان در سال ۲۵۰ ق موفق به تشکیل اولین حکومت شیعی در ایران گردید[۸]. الهادی الی الحق (م ۲۹۸ ق) در ۲۸۴ هجری اولین حکومت زیدی در یمن را تأسیس کرد و ناصر اطروش (م ۳۰۴ ق) در ۳۰۱ هجری توانست باری دیگر و پس از دوره فترت، حکومت علویان را در شمال ایران احیا کند.

بنابراین وسعت تاریخ زیدیه را می توان در جغرافیای تاریخی قیام زیدیان در کشورهای مختلف جست وجو کرد. حکومت زیدیه نهایتاً در کشور یمن استمرار یافت و تا قرن چهاردهم هجری با فراز و فرودهایی همراه شد و همواره به عنوان یکی از مدعیان حکومت در یمن به شمار می رفت. اما در سال ۱۳۸۲ ق و با کودتای عبدالله بن سلال دوره فترتی طولانی را تجربه کرد[۹] که اخیراً با تحرکات جریان الحوثی (انصارالله) در یمن و توفیقات بسیاری که در ماه های اخیر به دست آورده است، دوباره به صحنه قدرت بازگشت.

تجمع سیاسی حوثی ها در یمن

اهل بیت (علیهم السلام) از دیدگاه زیدیه

تعریف زیدیه از اهل بیت (علیهم السلام) با آنچه در امامیه از آن به اهل بیت یاد می شود، متفاوت است. از دیدگاه امامیه، اهل بیت پیامبر (ص) منحصراً به معصومین (علیهم السلام) اطلاق می شود، اما اهل بیت در زیدیه، همه ذریه حضرت زهرا (س) از هر دو شاخه حسنی و حسینی را در بر می گیرد که برخی از این سادات به درجه امامت نائل می شوند؛ مشروط بر این که قیام کنند و در راه دین خدا شمشیر بکشند. [۱۰] بنابراین نگاه زیدیه به اهل بیت پیامبر (ص)، عام تر و وسیع تر است که مقیاس و محدودیت خاصی ندارد و تا قیامت می تواند ادامه یافته و در هر مقطع تاریخی، یکی از اهل بیت پیامبر (ص) قیام کرده و ردای امامت را بر تن کند. پس هرگاه در زیدیه، از عنوان اهل بیت استفاده شود، اختصاص به افرادی محدود و خاص همچون امامیه ندارد.

تکریم اهل بیت توسط زیدیان

سادات بنی الزهرا (س) همواره نزد زیدیه از احترام خاصی برخوردارند. در طول تاریخ، هرگاه سیدی حسنی یا حسینی در هر نقطه ای پرچم امامت برافراشت، زیدیان از هر سوی خود را به وی رسانده و وی را یاری کرده اند. زیدیان با تمسک به حدیث ثقلین، خود را ملزم به تبعیت و تکریم اهل بیت پیامبر (ص) می دانند[۱۱]؛ چنان که در قرن سوم هجری وقتی «الهادی الی الحق» در یمن ادعای امامت کرد، عده ای از زیدیان شمال ایران خود را به یمن رسانده و مطیع فرمان او شدند. این احترام و تکریم، هم در زمان حیات اهل بیت (بنابر تعریف زیدیه از اهل بیت) و هم پس از شهادت یا وفات آنان ادامه یافته و در ساخت قبور و بقاع بر مزار آنان تجلی می یافت؛ مزاراتی که همواره مورد احترام زیدیان و مردم آن مناطق بوده است. در متون کهن زیدی، عباراتی یافت می شود که نشان دهنده اهتمام آنان به بقاع و مزارات متبرک اهل بیت بوده است؛ عباراتی چون «و قبره مشهور مزور» یا «مشهده مشهور مزور» برای امامان زیدی در این منابع به کار رفته است. [۱۲] این امر دلیلی بر شهرت و اهمیت مزارات و مقابر امامان در نزد زیدیه است؛ هرچند گروهی از زیدیان از قرن نهم هجری به بعد، با زعامت ابن الوزیر (م ۸۴۰ ق)، ابن الامیر (م ۱۱۸۲ ق) و محمد بن علی شوکانی (م ۱۲۵۰ ق) گرایشات سلفی یافته و مریدان تفکر ابن تیمیه شدند که به «زیدیه سلفی» مشهورند. اینان با رویکرد عموم زیدیه در زیارت مزارات، به ویژه اهل بیت (علیهم السلام) مخالفند و تفکرات ابن تیمیه و محمد بن عبدالوهاب را ترویج می کنند. [۱۳] بر همین مبنا شوکانی در بخشی از کتاب «شرح الصدور» با رفع مقابر و زیارت اهل قبور مخالفت کرده و زائران را تکفیر می کند. [۱۴] البته این تفکر به مرور زمان، در میان زیدیه منزوی شد و در اقلیت ماند؛ چنان که عموم زیدیه مانند امامیه به مزارات بزرگان دینی خود اعم از امامان، سادات و عالمان دینی اهمیت می دهند.

بدرالدین الحوثی (م ۱۴۳۱ ق) رهبر معنوی جریان الحوثی در کتاب «زیارت القبور» به تعدادی از روایاتی که جریان های سلفی در نقد ساخت بنا بر مقابر نقل کرده اند، پاسخ داده است. [۱۵]

زیدیه و زیارت قبور

زیدیان به دلیل رویکردی که دارند، [۱۶] کمتر از امامیه به شعائر مذهبی اهمیت می دهند؛ هرچند شعائر اهل بیت را پذیرفته و رد نمی کنند؛ لکن اهتمام خاصی به ظهور و بروز بسیاری از آنها ندارند. در طول تاریخ هم اگر زیدیان، سخن از احیای شعائر اهل بیت به میان آورده اند، مواردی چون جهر به بسم الله، آمین نگفتن پس از حمد، [۱۷] ترک مسح بر خفّین، التزام به گفتن «حی علی خیرالعمل» در اذان و اقامه [۱۸] و مواردی از این دست بوده است. به طور طبیعی از زیدیان نباید انتظار داشت که هیئات مذهبی فعال داشته و در سوگ ائمه و به طور خاص در ایام محرم عزاداری های مبسوط و مفصل داشته باشند؛ بلکه در آن ایام به برپایی جلسات و ذکر فضایل اهل بیت و یادآوری وقایع بسنده می کنند. به عبارتی، روضه خوانی، سینه زنی، راه انداختن هیئات مذهبی و آئینی در خیابان و جلوه های عزاداری سنتی شیعه امامیه در زیدیه چندان مورد توجه نیست.

با این مقدمه می توان گفت که زیدیان در امر زیارت قبور نیز مُدلی متفاوت از شیعه امامیه و تعدیل یافته آن دارند؛ هرچند علاقه خود را برای زیارت مزارات مهم اسلامی و شیعی نشان می دهند. زیارت قبر پیامبر (ص) در مدینه، نزد آنان همچون دیگر شیعیان و مسلمانان، جایگاهی معنوی و خاص دارد. این امر را می توان در کتب معتبر آنان مشاهده کرد. بدرالدین الحوثی در کتاب «زیارت القبور» به طور مفصل پیرامون بارگاه پیامبر اکرم (ص) و قبّه مبارکه ایشان سخن گفته و ضمن دفاع از آن، جسارت به حرم شریف