پاورپوینت کامل برای حل مشکلات، زنان خود باید در صحنه باشند ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برای حل مشکلات، زنان خود باید در صحنه باشند ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برای حل مشکلات، زنان خود باید در صحنه باشند ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل برای حل مشکلات، زنان خود باید در صحنه باشند ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

>

۳۰

گفتگو با دکتر مرضیه وحید دستجردی، نماینده محترم تهران در مجلس شورای اسلامی

«قسمت اول»

«تا زمانی که زنان، خود، حرفشان را نزنند،
مردان کمتر می توانند مشکلات آنها را بیان
کنند. در این زمینه حتی اگر بتوانیم یک قدم
کوچک برای بیان معضلات برداریم، گام بزرگی
محسوب می شود، چون قدمهای دیگری را به
دنبال خود خواهد داشت.»

این مطلب را خانم دکتر مرضیه وحید
دستجردی، در گفتگویی که پیش روی دارید
عنوان کرد. برخورد گرم و صمیمانه وی شروع
خوبی برای یک مصاحبه چند ساعته در مطبّ
ایشان بود.

خانم دکتر وحید دستجردی، جراح و
متخصص زنان، در سال ۱۳۵۴ در حالی که
شانزده سال داشت وارد دانشکده پزشکی شده
و در زمره دانشجویان انگشت شمار محجبه در
کنار کسب علم، فعالیتهای سیاسی خود را دنبال
کرد. تدریس در مدارس، عضویت در شاخه
پزشکی ستاد انقلاب فرهنگی، نمایندگی
وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در
شورای فرهنگی، اجتماعی زنان، عضویت در
شورای مدیریت، هیأت علمی و دانشیار
دانشکده پزشکی دانشگاه تهران و بالاخره
نمایندگی مردم تهران در چهارمین و پنجمین
دوره مجلس شورای اسلامی از جمله
فعالیتهای وی بوده است.

* * *

پیام زن: خانم دکتر وحید دستجردی، با

تشکر از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید،
لطفا ابتدا از خود و زندگی تان شروع کنید تا
خوانندگان مجله بیشتر با شما آشنا شوند.

* بسم اللّه الرحمن الرحیم. در خانواده ای
مذهبی به دنیا آمدم و بیشتر دوران تحصیلاتم
را در مدارس اسلامی گذراندم. پدرم که پزشک
متدینی هستند برای کسب آگاهیهای سیاسی و
مذهبی ما، اهمیت ویژه ای قائل بودند. به خاطر
دارم در دوران دبستان چون فرصت پاسخ به
سؤالات مختلف ما را در زمینه احکام و مسایل
سیاسی نداشتند، هفته ای یک بار از یک آقای
روحانی دعوت می کردند به منزل بیایند و این
موضوعات را به ما آموزش دهند.

دوران دبیرستان را در مدرسه رفاه که مرکز
فعالیتهای سیاسی بود و در هیأت مدیره آن
بزرگوارانی چون شهید باهنر و جناب آقای
هاشمی حضور داشتند و ریاست آن برعهده
شهید رجایی بود، گذراندم. به دلیل فعالیتهای
سیاسی در سال ۱۳۵۲، ساواک مدرسه رفاه را
تعطیل و منحل کرد و به ناچار دانش آموزان آن
پراکنده شدند. اما تعدادی با هدف ورود به
دانشگاه در دبیرستان هشترودی ثبت نام کردیم
و با حضور ما جو آن دبیرستان به کلی تغییر

کرده و گرایش مذهبی یافت. ورود به دبیرستان
هشترودی برای ما بسیار مفید بود، زیرا باعث
شد که بفهمیم در میان مردم چه می گذرد. در
این مدرسه دخترانی بودند که تعطیلات خود را
در آمریکا و اسرائیل می گذراندند، دخترانی
بودند که مواد مخدر مصرف می کردند و روابط
ناسالم داشتند و این شناخت برای ساخته شدن
ما بسیار خوب بود. آنجا بر تلاش خود به
عنوان عناصر مذهبی در تحصیل، فعالیتهای
سیاسی و افزایش آگاهیها افزودیم. بویژه در
زمینه تحصیل تا به عنوان دختران مذهبی،
موفق تر از دیگران باشیم. به لطف خدا دیپلم را
با معدل ۴۲/۱۹ گرفتم و در کنکور پزشکی
توانستم رتبه هفتم را کسب کنم. سپس وارد
دانشگاه شدم و در عین تحصیل و فعالیتهای
سیاسی و اجتماعی، ازدواج کرده و تشکیل
خانواده دادم. همسرم دندانپزشک هستند و دو
دختر ۹ و ۱۱ ساله دارم.

ـ شما در دورانی به دانشگاه راه یافتید که

ورود یک دختر خانم محجبه با روحیات و
سوابقی که عنوان کردید امری غیر معمول و
خلاف عرف و مصالح اجتماع عنوان می شد.
لطفا از فضای آن روز دانشگاه و مشکلاتی که
داشتید، بگویید.

* شرایط دشواری بود. با پوشش چادر به
شدت مقابله می کردند و حتی درِ مسجد
دانشگاه را می بستند تا ما نماز نخوانیم. برخی
از اساتید تحقیرمان می کردند. اجازه ورود به
آزمایشگاه را حتی با حجاب اسلامی ـ نه فقط
با چادر ـ نمی دادند. سربازهای گارد هم هنگام
ورود به دانشگاه مانع تراشی می کردند. حتی
بعضی از دوستان ما به خاطر استفاده از چادر
که علامت فعالیت سیاسی هم محسوب
می شد، به زندان افتاند و آنجا ماندند تا انقلاب
پیروز شد. خوشبختانه با فعالیتها و ارتباطاتی
که ایجاد کرده بودیم به تدریج تعدادمان بیشتر
می شد و با انتخاب حجاب از سوی دختران
دانشجو در آستانه انقلاب، جو دانشکده تغییر
یافته بود.

ـ چه شد که رشته پزشکی را برای ادامه

تحصیل انتخاب کردید؟

* نمی دانم چرا و به چه علتی؛ از بچگی به
پزشکی علاقه داشتم. یادم است وقتی حدود
پنج سال داشتم و هنوز به مدرسه نمی رفتم
می گفتم: می خواهم دکتر شوم و به خانمها
خدمت کنم. مادربزرگی داشتم که هر وقت
برایشان مهمان می آمد، من هم چادر سر
می کردم و می رفتم پیش او می نشستم. به
خاطر دارم که مادربزرگم دستی به سرم
می کشید و می گفت: این خانم، دکتر مرضیه
است.

واقعا همیشه احساس می کردم در این
رشته بهتر می توانم خدمت کنم و برای خانمها
کاری انجام دهم.

ـ دوران هشت ساله دفاع مقدس مصادف

با زمانی بود که شما دانشجوی پزشکی بودید.
چه خاطراتی از آن دوران دارید؟

* آن سالها همه اش خاطره بود. چه زمانی
که در بیمارستانها و نقاهتگاههای اهواز بودیم

و چه زمانی که پس از عملیات، مجروحین
زیادی را به بیمارستانهای تهران منتقل
می کردند. در برخورد با آنها، انسان به حال و
هوایشان غبطه می خورد. رزمنده ای را به یاد
دارم ـ اگر چه شاید نتوانم اسم این را خاطره
بگذارم ـ که در میان تعداد زیادی از مجروحین
به بیمارستان امام منتقل شده بود. تمام راهرو
و سالن پر بود از مجروحین، اما در آن میان
چهره او از یادم نمی رود و هر بار یاد آن برخورد
می افتم منقلب می شوم. جراحت زیادی
برداشته بود، وقتی به سراغش رفتم

معاینه اش کنم اجازه نداد و گفت: شما خانم
هستید! او را بلافاصله به اتاق عمل بردند اما به
خاطر شدت جراحات وارده به شهادت رسید.
برخورد با اینان باعث می شد که روح انسان در
جهت سازندگی تلطیف شود.

ـ خانم دکتر، با توجه به تجاربی که طی

سالهای گذشته در بخش بهداشت و درمان
داشته اید، زنان ما در این زمینه با چه
مشکلاتی روبه رو هستند؟

* یکی از مهمترین مسایلی که مدتها
درگیر آن بوده ایم، کمبود پزشک متخصص زن
در رشته های مختلف بوده که این امر با توجه
به شرم و حیا و اعتقادات زنان ما برایشان
مشکلاتی را ایجاد کرده و باعث می شود
بسیاری تا زمانی که بیماریشان کهنه، مزمن و
خطرناک نشده به پزشک مراجعه نکنند. این
امر بدون شک عوارض بیماری و میزان مرگ
و میر را در میان زنان بالا می برد. به عنوان
مثال در مورد سرطان سینه اغلب بیماران،
زمانی مراجعه می کنند که توده سرطانی غیر
قابل درمان و علاج است. به همین دلیل در
حالی که در دنیا سن مبتلایان به سرطان سینه
بعد از ۵۵ سالگی است، در کشور ما بین ۴۰ تا
۴۹ سالگی قرار دارد و متأسفانه خانمها زمانی
به پزشک مراجعه می کنند که اندازه تومور بیش
از ۴ تا ۵ سانتی متر شده و علاج پذیری آن کم
است. در نتیجه میزان مرگ و میر ناشی از آن
زیاد است. علت عمده این مشکل کمبود یا نبود
متخصصین و جراحان زن سرطان در کشور
است. ما در رشته هایی مثل ارولوژی، جراحی
عمومی، قلب، گوش و حلق و بینی، رادیولوژی
و … یا اصلاً متخصص زن نداشته یا بسیار کم
داشته ایم. بنابراین مدتها درگیر این موضوع
بودیم که به طریقی زمینه حضور زنان در
تخصصهای مختلف پزشکی فراهم آید تا
اینکه در دوره چهارم مجلس شورای اسلامی
اختصاص ۲۵ تا ۵۰% سهمیه به زنان برای
ورود به رشته های تخصصی به تصویب رسید.
خوشبختانه امروز تعدادی از پزشکان ما
مشغول گذراندن دوره تخصصی خود هستند و
امیدواریم نیاز بانوان در این زمینه حل شود.

مورد دیگر، مسأله دسترسی زنان به
خدمات درمانی و امور بهداشتی است که
خوشبختانه امروز با وجود خانه های بهداشت
که در سطح وسیعی از کشور پراکنده هستند و
بیش از ۸۵% روستاها و شهرها را زیر پوشش
دارند، توانسته ایم به شاخصهای خوبی در این
زمینه دست یابیم.

اما مشکل دیگری که در این مورد وجود
دارد، موضوع کیفیت خدمات درمانی است که
شایسته زنان ما نبوده و در حد پایینی است. در
شهرها و روستاها، خانمها رضایت کافی از
بیمارستانهای دولتی ندارند و حق هم دارند. در
بازدیدی که چندی پیش به عنوان یک فرد
عادی و بدون اطلاع قبلی از بیمارستان دولتی
گچساران داشتم، مشاهده کردم در محلی که
باید نمونه بهداشت باشد، مگس بیداد می کند و

در گرمای گچساران «یخ» در اختیار بیماران
نمی گذارند. واقعا حیف است که این همه
امکانات و بودجه را دولت و مجلس به این
مراکز اختصاص دهند و بعد به دلیل ضعفهایی
اینچنین، رضایت مردم جلب نشود. ما باید
سطح و کیفیت درمان را بالا ببریم. از موارد
نارضایتی مردم، کیفیت پرستاری است. البته
کار پرستاران بسیار دشوار است و آنها هم
مشکل دارند، اما باید بدانند که ما به عنوان
خدمتگزار مردم در کار خود از یک جایگاه و اجر
معنو