پاورپوینت کامل ازدواج زود هنگام ۸۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ازدواج زود هنگام ۸۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ازدواج زود هنگام ۸۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ازدواج زود هنگام ۸۶ اسلاید در PowerPoint :

>

۵۰

آیت اللّه سیدمحمدحسین فضل اللّه

ترجمه: مجید مرادی رودپشتی

اسلام مسأله ازدواج زودهنگام را پیشنهاد
کرده است و اصل ازدواج را حالتی کاملاً طبیعی
دانسته است و آن را از همه آرایه ها و
پیرایه هایی که دیگران بر آن بسته اند، مثل
طرح شرایطی چون پختگی فکری و اجتماعی
و داشتن امکانات اقتصادی و … ـ به دور
داشته است.

اسلام به امر ازدواج ـ به یک لحاظ ـ به
عنوان وسیله ای برای اشباع جنسی زن و مرد
می نگرد و معتقد است که ابعاد دیگر به موازات
این پیوند، مجال رشد و تکامل خواهند داشت،
درست همانند دیگر پیوندها.

اما در مورد مشکل آوارگی و مشکل
تربیت، قطعا امکان پیدا کردن راه حل مناسب
برای آنها وجود دارد. زیرا این مسایل و
مشکلات به هر حال ـ چه در صورت وقوع
زودهنگام ازدواج و چه در غیر این صورت ـ رخ
خواهد نمود. اما اسلام بر ازدواج زودهنگام
دختران و پسران جوان تأکید می ورزد و مهر را
تنها به عنوان یک شکار، لحاظ و معتبر کرده
است و بر آسان گیری ازدواج از جهت قید و
بندهای اقتصادی و مالی که سنتهای اجتماعی
آن را واجب می داند، تأکید ورزیده است.

می توان چنین فکر کرد که در محیط
جامعه اسلامی، دانشجویانِ مشغول به تحصیل
می توانند ازدواج کنند و همچنان به تحصیل
خود ادامه دهند و اگر هر دو در دانشگاه درس
می خوانند، مدتی را در منزل پدری خود به سر
برند و یا اتاقی اجاره کنند و در عین حال
واقعیت زندگی خود را با ساده زیستی ای که
اقتضای حال و روزگار دانشجویی است، منطبق
کنند.

امروزه می بینیم سنتهای اجتماعی با
تحمیل قیود اقتصادی و الزامات اجتماعی
سنگین خویش می تواند پرده هایی آهنین در
برابر مسأله ازدواج ایجاد کند و چنان شود که
ازدواج تنها در سنین سی سالگی و بالای سی
سال میسر شود.

خلاصه سخن از دیدگاه اسلام، ازدواج
زودهنگام ـ رغم در برداشتن مشکلاتی ـ
اساسی ترین راه حل است.

ازدواج موقت … و عقده حقارت

جنسی

از نظر فقیهان مذهب امامیه راه حل
دیگری وجود دارد که آن، ازدواج موقت یا عقد
گسسته است که البته در این مسأله بویژه
نسبت به دوشیزگان تحفّظات شرعی و در مورد
بیوگان و طلاق گرفتگان، حساسیت غیر شرعی
وجود دارد اگر چه برای ازدواج موقت این دو
گروه مشکل شرعی ای وجود ندارد.

اسلام مسأله پیوند دو جنس را برای اشباع
نیاز جنسی، پیوندی پست نمی شمارد و موجب
خوارداشت شخصیت و کرامت زن نمی داند.
زیرا اسلام نیاز جنسی را همانند نیاز به آب و
غذا نیازی طبیعی می داند و طبعا هنگامی که
انسان می خواهد این گرسنگی جسمی و جنسی
خویش را با پیوستن به انسان دیگری برطرف
کند به کرامت و شخصیت او آسیبی نرسانده
است، زیرا اگر بخواهیم با این توهمات که
فضای مسأله را مبهم می کند با آن روبه رو
شویم از روح مسأله ـ که امری طبیعی است ـ
دور افتاده ایم.

«غریزه جنسی» واقعا حالتی طبیعی است
و زن این امکان و مجال را دارد که بخواهد به
شکلی طبیعی و از طریق مردی که با او تفاهم
کامل دارد [با رعایت زمینه های شرعی و
قانونی] نیاز غریزه جنسی اش را اشباع کند.
مرد هم به عکس چنین امکانی دارد بی آنکه
یکی از این دو دیگری را تحقیر کرده باشد چرا
که پیوند زناشویی، سنتی الهی است و [بنا بر

عقیده مذهب امامیه] در صورتی که مرد و زن
نتوانند پیوند زناشویی پایدار برقرار کنند،
می توانند با حفظ شرایط شرعی و با توجه به
مقررات و سنتهای اجتماعی ـ در صورتی که
جامعه تحمل پذیرش داشته باشد ـ پیوند
زناشویی موقت و مدت دار برقرار کنند.

در باره مسأله فرزندانی که هر چند
ناخواسته از این نوع پیوندهای زناشویی به هم
می رسد، مشکلی وجود ندارد چرا که آنان
فرزندان مشروع [پدر و مادر خود] هستند.

مشکل اساسی از ناحیه اجتماع احساس
می شود که همه روزنه های اشباع این گرسنگی
افسارگسیخته را ـ که در این مرحله پا به نهاد
انسان می گذارد ـ به روی دختران و پسران
جوان می بندد.

تربیت جنسی و عرف اجتماعی

با وجود ارزشهای دست و پا گیر

اجتماعی، مفهوم «غریزه جنسی» چگونه
می تواند راه راست خود را به دور از عقده ها و
پیچیدگیها و مشکلات، بپیماید؟

آیت اللّه فضل اللّه : این امر با تغییر مفهوم
ارزشی جنس (غریزه جنسی) در ذهنیت
اجتماع و خارج کردن آن از تصورات
پلیدانگارانه نسبت به آن و اصلاح ذهنیتهایی
که آن را مایه خواری کرامت زن می داند و نیز با
انقلابی اجتماعی و عصیان بر سنتهای ازدواج
به هدف تحول مسأله غریزه جنسی به
رابطه ای ساده و طبیعی و به دور از آرایه ها و
پیرایه های اجتماعی ای که از تمدنهای غیر
اسلامی به جامعه، منتقل شده است، میسر
خواهد بود. زیرا اسلام می خواهد ازدواج حالتی
درونی برای زن و مرد باشد.

در اینجا نکته مهمی شایسته ذکر است و
آن اینکه عقد ازدواج به هیچ قدرت دینی و
سنت اجتماعی ای نیازمند نیست که آن را به

شکلی شرعی محقق کند. بنابراین کافی است
که زن ـ در صورت وجود شرایط شرعی در
شخصیت زوجین ـ به مرد بگوید: زوّجتک
نفسی بمهرٍ قدره کذا. من خود را در مقابل
مهری که اندازه آن فلان قدر است به زوجیت
تو درآوردم. و مرد بگوید: قبلت الزواج بالمهر
المعلوم او الشرط المعلوم. ازدواج را با توجه به
مهر شناخته شده و یا شرط مشخص شده
پذیرفتم.

در مذهب شیعه امامیه وجود دو شاهد در
ازدواج شرط نشده است، البته وجود دو شاهد
مستحب است. زیرا گاه انسانها در شرایطی
نیازمند ازدواج هستند که دسترسی به دو شاهد
ندارند. اما مسأله ثبت ازدواج در نزد هیأتی
رسمی یا شرعی برای قانونیت بخشیدن به آن

و قابلیت اثبات آن، همانند هر عقد و معامله
دیگری است. مشروعیت پیوند یا عقد منوط به
وجود و حضور چنین هیأتی نیست، زیرا
مشروعیت پیوند ناشی از عقدی است که به
عنوان امری ویژه بین دو نفر تبادل می شود.
درست همانند مسأله خرید و فروش و شرکت و
از این قبیل امور.

حل مشکل جنسی در عین پرهیز از
شیوه های انحراف آمیز، بر ما ایجاب می کند که
مسأله ازدواج را آسان بگیریم و آن را از پوشش
ابرهای متراکم سنتهای اجتماعی که آن را به
شکل مشکلی سخت در عرصه زندگی دختران
و پسران جوان درآورده است، بیرون آوریم.
درآمدن مسأله ازدواج به شکل معضلی دشوار،
دختران جوان را به سمت وسیع ترین باب
انحراف، راهنمایی و راهبری می کند.

نظر اسلام در باره دوستی دو جنس

[مخالف [… بین دختران و پسران جوان …
چیست؟ آیا این امر مشروع است، بویژه اگر
بدانیم که این دوستی گاه به شکلی غیر ارادی
درمی آید؟

آیت اللّه فضل اللّه : اسلام خواسته است تا
همه مردم ـ از زنان و مردان ـ گوهر احساس
انسان دوستی را به دست آورند. این احساس،
فرد را با انسانهای دیگر چنان مهربان می کند
که او درمی یابد رابطه مهرآمیزش با دیگران به
شأن انسانی او گره خورده است. این احساس او
را به پاسداشت و حمایت از انسانهای دیگر و
برآوردن نیاز و حفظ کرامت و احترام به
شخصیت انسانی اشان وادار می کند.

در روایتی که از رسول اکرم(ص) به ما
رسیده است ایشان ایمان را با مسأله دوستی
مرتبط دانسته و فرموده اند: «لا یؤمن احدکم
حتی یحب لاخیه ما یحب لنفسه و یکره له ما
یکره لنفسه».

کسی از شما مؤمن نخواهد بود مگر آنکه
برای دوستش همان را بخواهد که برای خود
می پسندد و همان را ناخوش دارد که برای خود
نمی پسندد. از این حدیث درمی یابیم که اسلام
بر موضوع دوستی ای که به تو احساس
همدردی با دیگران ببخشد تا آن حد تأکید
می ورزد که این سطح از دوستی را مظهر ایمان
می داند. بنابراین اگر نگاه تو به دیگران نگاهی
جامد و بی روح و بی تفاوت باشد و به امور
دیگران اهتمامی نداشته باشی مؤمن نخواهی
بود. در بعضی از احادیث دیگر نیز به این
مضمون برمی خوریم. مثل «من اصبح و لا
یهتم بامور المسلمین فلیس بمسلم» هر کس
شبی را به روز برساند و به امور مسلمانان
اهتمام نورزد مسلمان نیست.

مسأله حایز اهمیت این است که بر انسان
لازم است که در مسایل انسانی، نسبت به
دیگران مهر بورزد. در حدیثی از امام
جعفرصادق(ع) آمده است که ایشان در پاسخ
کسی که از ایشان در باره دوستی و محبت
پرسیده بود فرمودند: هل الدّین الاّ الحبّ؟ آیا
دین چیزی جز دوستی و محبت است؟

این مسأله در ابعاد انسانی دوستی است اما
در اینجا مسأله دیگری مطرح می شود که به
بعد غریزی [و جنسی [انسان ارتباط پیدا
می کند. این شکل دوستی انسان را وادار
می کند تا دیگری را دوست بدارد، درست همان
طور که آب و غذایش را دوست می دارد.
بنابراین این گونه دوستی، رویکردی به بُعد
جنسی ای دارد که این فرد در انسان دیگری
می یابد. چنین حالتی در بسیاری از نوجوانان در
مرحله بلوغ و پس از آن وجود دارد که در
شیفتگی نسبت به زیبایی جسمی و احساسات
جنسی و از این قبیل نمود پیدا می کند.
ملاحظه می کنیم که اسلام از انسان ـ زن و
مرد ـ خواسته است تا به شیوه ای وارد این
نوع دوستی شوند که به ازدواج بینجامد.
بنابراین مانعی نیست که مرد به زنی که
دوستش دارد و شیفته زیبایی او شده است
رغبت پیدا کند تا با او ازدواج کند و از این رو
است که اسلام نگاه کردن مرد را به زنی که
قصد ازدواج با او دارد و در صدد تحقیق و
سنجش و ارزیابی است، مباح نموده است. اما
دوستی ای که بازیچه است و دوستی ای که
بیهوده و پوچ و سرگرمی است و دوستی ای که
فعالیت جنسی را حرکتی افسارگسیخته می داند
نه تابع قانونی که پیوند مذکر و مؤنث را در
دایره ازدواج حفظ می کند، چنین دوستیهایی از
دید اسلام به شدت مردود است و نیز بالاتر از

این هر چیزی که به انحراف جنسی بیانجامد
چه گرایش قلبی باشد یا توجه با چشم[چرانی[
یا چیزی که زبان انسان بدان گشوده شود یا
دست و دیگر اعضای بدن به حرکت درآید و
خلاصه سخن، هر گونه رفتار و عمل و تصوری
که به فعالیت جنسی [خارج از محدوده
زناشویی [بیانجامد چه به نحو زمینه سازی و
چه انگیزش و چه به صورت تماس مستقیم
باشد از نظر اسلام محکوم و مردود است زیرا
این گونه فعالیتهای غیر شرعی مشکلات
اخلاقی ای را به بار می آورد که انسان را از
صراط مستقیمی که خداوند برای او اراده
فرموده است دور می کند.

اما هنگامی که از دوستی به عنوان حالتی
روانی و غیر اختیاری سخن می گوییم باید
توجه کنیم که ما نمی توانیم هیچ قانونی موافق
با این مزاج عاطفی تشریع کنیم. زیرا خداوند
انسان را به آنچه که طاقت ندارد یا به امری
نامعقول مکلف ننموده است. اسلام می خواهد
که عاطفه، عقلانی شود و از این رو انسان را
فرامی خواند که عاطفه اش را به شیوه ای
عقلانی تثبیت کند و به عبارتی دیگر، بکوشد
در ژرفای مسایل غور و اندیشه کند و در حد
سطح باقی نماند. این همان شیوه تربیتی ای
است که اسلام بر اساس آن دختران و پسران
جوان را پرورش می دهد. بنا بر این شیوه
تربیتی، دختر و پسر نباید به یک نگاه اتفاقی و
یا انگیزه های سطحی به یکدیگر تمایل پیدا
کنند. اسلام این اصل را تنها و تنها در مورد
پیوند زناشویی گوشزد نمی کند بلکه در همه
روابط انسانی مثل رفاقت و شراکت و جز اینها
نیز بر این اصل تأکید می ورزد.

از جانب دیگر، اسلام ضوابط و مقرراتی
برای روند آشنایی [دختر و پسر] نهاده است به
این ترتیب که آن دو را به خلوت گزیدن دلیر
نمی کند و به آن دو اجازه نمی دهد که این سطح
دوستی را به مرز لمس و تماس بدنی یا اعمالی
بکشانند که به انگیزش غریزی می انجامد.

در عین حال آن دو را از ابراز سخن پاک و
مهرآمیزی که حاکی از عمق دوستی و محبت
است که راه را به سوی پیوندی شرعی
می گشاید بازنمی دارد.

آیا می توانیم در باره نوعی محبت که

«عشق پاک» یا «محبت عفیفانه» نامیده
می شود سخن بگوییم؟

آیت اللّه فضل اللّه : وقتی شما از محبت به
عنوان یک احساس سخن می گویید نمی توانید
آن را به عشق پاک و عشق غریزی تقسیم
کنید. البته نمی توان انکار کرد که حالتی هم از
غریزه جنسی وجود دارد که گاه به آن «عشق»
اطلاق می شود. در اینجا در حقیقت نوعی
شیفتگی غریزی نسبت به جسم انسان دیگری
پیدا شده است نه حالت عشق و محبت نسبت
به او.

مسأله شیفتگی جنسی نوعی فعالیت
جسمانی است در جهت قرب به مقصود،
بی آنکه جنبه انسانی کمترین نقشی در آن
داشته باشد.

اما محبت و دوست داشتن، گونه ای از
احساس انسانی است که به انگیزه وجود صفتی
نیک و زیبا یا اندیشه و عملی متعالی در کسی،
تو را مجذوب او می کند. بنابراین ما باید فرق
بگذاریم بین احساسی که زمینه ساز تحریک
جنسی است و احساسی که زمینه ایجاد ارتباط
تو است با انسانی دیگر، آن هم به انگیزه
برقراری پیوندی طبیعی بر اساس احترام به او.

جوانان و فرهنگ جنسیت

چگونه می توانیم فرهنگ جنسیت را به

جوانان عرضه بداریم؟

آیت اللّه فضل اللّه : من مسأله را در محدوده
ویژه ای محصور نمی کنم. چه بسا نیاز به
کتابهایی داریم که این اندیشه را روشن کند،
همان طور که وقتی با مردم از احکام شرعی
سخن می گوییم لازم است واژه های مربوط به
جنسیت را به کار ببریم تا مردم تکالیف شرعی
خود را در این زمینه بشناسند. من در پاسخ به
پرسشهایی این چنینی که از من شده است
تجربه ای دارم و آن اینکه در پاسخ به صراحت
از برخی مسایل جنسی ای که زمینه پذیرش
اجتماعی داشته و قابل تحمل بوده است سخن
گفته ام. زیرا فرهنگ جنسیت همانند هر گونه
فرهنگی دیگر است. بر ما لازم است که آن را
ترویج کنیم، البته با شیوه های علمی و از طریق
کتاب یا با استفاده از روش تدریس و یا
گفتگوی خانوادگی و یا گفتگوی عمومی.

مسأله جنسیت چیزی است که به جسم
انسان مرتبط و متصل است و با فعالیتهای
غریزی گره خورده است. پس طبیعی است که
انسان تمام این امور را بشناسد و قطعا
تحریمها و خط قرمزکشیدنهای جامعه پیرامون
این مسأله ـ که به روشنی مشاهده می کنیم ـ،
تحت تأثیر عادات و سنته