پاورپوینت کامل اخلاق معاشرت(۲) ۳۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اخلاق معاشرت(۲) ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اخلاق معاشرت(۲) ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اخلاق معاشرت(۲) ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

>

۶۴

دید و بازدید

آنچه روحیه ها را شاداب و زندگیها را باصفا
می سازد، «دیدار» است. چه دیدارهای
دوستانه، چه خویشاوندانه! بویژه اگر در دیدارها،
سخنان دلنشین گفته شود و خاطرات شیرین و

همفکری در مسیر گشایش مشکلات.

«زیارت» برادران دینی رفتن و «دیدار
مؤمنان»، مورد سفارش اولیاء دین است؛ که
هم رابطه های درونی آحاد امّت را استوارتر
می سازد، هم محبّتها را می افزاید و هم کدورتها
را می زداید و هم خدا و رسول را خوشحال
می سازد؛ و چه کار نیکی بهتر از این؟ …

بجاست که این گونه دیدارها به خاطر خدا و
با انگیزه خلوص و عمل به سنّت دین باشد، نه
روی طمعهای دنیوی و انگیزه های مادّی و
سودگرایانه و سوداگرایانه!

محتوای دیدارها

گاهی رفت و آمدها و زیارتها، به جای
سودمندی، زیانبار است و به جای آنکه بهره
تربیتی یا پاداش اخروی داشته باشد، محصولی
جز افزایش گناه یا هدر رفتن فرصتها ندارد.
هوشیاران می کوشند از همه دیدارها سود ببرند
و از تباهی فرصت، جلوگیری کنند.

باید با «حصارشکنی»، خود و زندگی خود
را از انزوا درآورد و روحیه جمعی و تعاون و
همزیستی را تقویت کرد. آنان که پای خود و
خانواده خود را از رفت و آمد با افراد باایمان و
خانواده های شریف و بافرهنگ می برند، راه
خیر را به روی خود می بندند. مگر نه اینکه
این گونه انزواها، حالتی از یأس برای انسان
پدید می آورد و افسرده می سازد و نشاط از
چنین زندگیهایی رخت برمی بندد؟!

امام صادق(ع) به اصحاب خویش سفارش
می فرمود:

«تَزاوَرُوا و تلاقوا و تَذاکروا اَمْرَنا وَ
اَحْیُوهُ»(۱)

«به دیدار و ملاقات یکدیگر بروید و «امر»
ما را یاد کنید و به یاد هم آرید و آن را زنده
نگهدارید.» این حدیث، محتوای سازنده و
تربیتی و جهت دار و هدفدار بودن دیدارها را
تبیین می کند. ملاقاتهایی که شیعیان اهل بیت

داشتند، محتوایی مکتبی داشت و به توصیه
امام، می بایست در راستای «احیای امر» و زنده
نگهداشتن مرام و مکتب و فلسفه سیاسی
امامت شد، تا «امّت»، روح و جان یابد و به
بیراهه نیفتد.

بهره های دیدار

مناسب است در سایه ملاقاتها و دید و
بازدیدها، خانواده ها و افراد، از دردها و
مشکلات یکدیگر آگاه شوند و در حدّ توان، در
رفع آنها بکوشند. مشورت و همدلی و
همدردی، گوشه ای از این بهره ها است.
تشریک مساعی در حلّ معضلات و رسیدگی
به نیازمندان، گوشه ای دیگر.

«خیثمه» می گوید: خدمت حضرت امام
باقر(ع) رسیدم تا با آن حضرت خداحافظی کنم.
امام فرمود:

«ای خیثمه! هر کدام از دوستان و
هواداران ما را دیدی، سلام ما را به آنان
برسان و آنان را به تقوای الهی توصیه کن و
سفارش کن که توانگرانشان به فقیران سر
بزنند، توانمندان به ناتوانان سرکشی کنند،
زندگان در تشییع جنازه مردگان شرکت کنند،
در خانه های هم، یکدیگر را دیدار کنند.
این گونه دیدارها سبب احیاء امر ما (خطّ ولایت
و رهبری اهل بیت) می گردد.»(۲)

اگر دیدارها، چنین برکتهایی نداشته باشد،
جز اتلاف وقت و سرمایه چیزی نیست!

وقتی جمعی دور هم می نشینند و ساعاتی
را به صحبت می گذرانند، در جمع بندی پایانی،
اگر دیدند از آن همه صحبت، چیزی نه در یاد
مانده، نه سودی به کف آمده، دریغ از آن اتلاف

فرصت! امّا اگر بحثهای علمی و
اجتماعی، به روشنگری افکار
کمک کند، نقل خاطرات و
سرگذشتها، برای دیگران
عبرت آموز و راهگشا باشد، بازگویی
حالات دیگران، حسّ همدردی و
کمک رسانی را تقویت کند،
اینجاست که ملاقات، به بهره وری
رسیده است.

زیارت مؤمن

در یک جامعه ایمانی،
همبستگی اهل ایمان ضروری
است. این پیوند، در سایه دیدارها
پدید می آید و استحکام می یابد. در
روایات، بابی تحت عنوان «زیاره
المؤمن» است که به این گونه
دیدارها تأکید دارد. امام صادق(ع)
فرموده است:

«مازارَ مسلمٌ اَخاهُ المسلمَ
فی اللّه ِ وَللّه ِ الاّ ناداهُ اللّه ُ عزّ و جلّ:
ایّها الزّائرُ طِبْتَ وَ طابَتْ لَکَ
الجنّهُ»(۳)

«هیچ مسلمانی برادر
دینی اش را در راه خدا و برای خدا
زیارت نمی کند، مگر آنکه خدای
متعال به او ندا می دهد: ای
دیدارکننده! خوش به حالت،
بهشت برای تو سزاوار و گوارا
باد!»

در این دیدارها، دو رکن وجود دارد:
دیدارکننده و دیدارشده (زائر و مَزور). آنکه
پیشقدم در زیارت می شود، فضیلت بیشتری
دارد و پاداشی افزونتر. این سخن پیامبر
اکرم(ص) است که فرمود:

«الزّائر اَخاهُ المسلم اَعْظَمُ اَجْرا مِنَ
المَزُور.»(۴)

«آنکه برادر مؤمن خود را دیدار می کند،
پاداشی بزرگتر از شخصِ دیدارشده دارد.»

آنان که «کار» را بهانه کاستن از دیدارها و
صله رحمها و رفت و آمدها می کنند، باید خود
اینها را هم کار به حساب آورند، بلکه از بهترین
کارها. این، اقتدا به سیره رسول اکرم(ص)

است. در حدیث است: هرگاه پیامبر خدا یکی از
مسلمانان را سه روز نمی دید، از حال او
می پرسید. در پاسخ سؤال پیامبر، اگر می گفتند
که غایب است (مثلاً سفر رفته) برایش دعا
می کرد. اگر حاضر بود، به دیدارش می رفت و
اگر بیمار بود به عیادتش می شتافت.(۵)

دیدار حضوری

برخی به هر دلیل، عیادت و زیارت و
احوالپرسی شان «غیر حضوری» است.
می کوشند تا از طریق این و آن، یا از راه تلفن و
نامه احوالپرسی کنند و تماس