پاورپوینت کامل زمینه های تفکّر ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زمینه های تفکّر ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زمینه های تفکّر ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زمینه های تفکّر ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

>

۵۲

ر قسمت پیش گفتیم: از
مهمترین و مفیدترین عرصه های جولان فکر،
نفس انسانی است. در این قسمت به برخی

زمینه های دیگر آن می پردازیم.

طبیعت

قرآن کریم در آیات مختلف به تدبّر و تفکّر
در طبیعت دستور داده است. چه آنها که به
تفکّر در مجموعه خلقت امر کرده و چه آنها که
به اندیشه در جزء جزء آن، مانند زنبورعسل،
شتر، کوهها و نهرها، درختان و میوه ها، باران،
آفتاب و ماه، خواب و غیر آن فرمان داده
است.(۱)

جهان آفرینش آن قدر حیرت انگیز و
شگفت آور است که بشر عادی هیچگاه
نمی تواند مدّعی شود که به تمامی اسرار آن
واقف گشته است. و آنچه تاکنون بدان دست
یافته، در برابر مجهولاتش همچون قطره ای
در کنار اقیانوس بی کران است. بر اساس تعلیم
قرآن کریم، شماره موجودات الهی و اسرار آن،
پایان ناپذیر است.(۲)

جهان طبیعت دو چهره دارد، یکی ملک و
دیگری ملکوت. صورت ملک آن همین ظاهر
طبیعت، و ملکوت عالم، باطن و حقیقت آن
است. و به بیان دیگر، ملکوت جهان جنبه
ربطی و وابستگی آن به مبدأ آفرینش است.

تفکّر در طبیعت دو دستاورد مهم برای
بشر به ارمغان دارد؛ یکی آنکه او را بر طبیعت
تسخیر بیشتری می بخشد و در جهت بهره وری
زیادتر و قانونمندتر به او کمک می کند و دیگر
اینکه راه ورود به ملکوت عالم را به روی او باز
می کند.

بسیاری از متفکّران در عملیّات فکری و
پژوهشی خود، تنها در همین محدوده مُلک
می مانند و ورای آن را جستجو نمی کنند و در
نظر این کسان، جهان طبیعت، جز همین ظاهر
آن چیز دیگری نیست.

قرآن کریم در باره آنان می فرماید:
«یعلمون ظاهرا من الحیاه الدنیا و هم عن
الاخره هم غافلون».

آنان جز ظاهری از زندگی دنیا نمی دانند و
از ورای آن که جهان آخرت است غافل اند.(۳)

اینان در تحقیقات خود چنانچه بدان سوی
دیگر نیز هدایت شوند، بدان پشت می کنند و به
حسابش نمی آورند.

قرآن کریم درباره آنان می فرماید: «… و إن
یروا سبیل الرّشد لایتخذوه سبیلا و ان یروا
سبیل الغیِّ یتخذوه سبیلا ذالک بانّهم کذّبوا
بآیاتنا و کانوا عنها غافلین».

اگر راه رشد بر آنان عرضه شود دنبال
نمی کنند و اگر طریق ضلالت به آنان ارائه شود
می پذیرند و این بدان خاطر است که نشانه ها و
آیات ما را تکذیب کرده و از آن غافل اند.(۴)

در حالی که بر اساس آنچه از آیات قرآنی
استفاده می شود، تفکّر صحیح در پدیده ها و
موجودات دنیای طبیعت، به جهت ارتباط و
پیوستگی عمیق بین مُلک و ملکوت، انسان را
به صورت قهری به سوی عالم ملکوت هدایت
می کند. برای نمونه، قرآن کریم می فرماید:
«الّذین یذکرون اللّه قیاما و قعودا و یتفکرون
فی خلق السموات و الارض ربّنا ما خلقت هذا
باطلا سبحانک فقنا عذاب النّار».

آنهایی که چه در حال قیام و چه در حال نشستن به یاد خدایند و در
آفرینش آسمانها و زمین می اندیشند ـ می گویند ـ پروردگارا! باطل و
بیهودگی در ساحت خلقتت راه ندارد. پاک و منزهی. ما را از عذاب
جهنّم محافظت فرما!(۵)

امام خمینی(ره) در این زمینه می گویند: «اگر تدبّر در آفرینش
آسمانها و زمین نموده و به صنفهای فرشتگان آسمانی و زمینی و صفها
و طوایف سپاهیان «اللّه » ایمان آوردی … حقیقت نفوذ مشیّت الهی و
حتمیّت آن و بسط احاطه آن برای تو مکشوف می شود …»(۶)

و در حدیثی از حضرت امام صادق علیه السلام آمده است: «أفضل
العباده إدمان التّفکر فی اللّه و فی قدرته».

بافضیلت ترین عبادتها تداوم تفکّر و اندیشه در ـ صفات ـ خدا و ـ
مظاهر ـ قدرت او است.(۷)

مرگ

بی شک یکی از پندآموزترین و تکان دهنده ترین حوادث در زندگی
بشری «مرگ» است، که توجّه بدان قلبهای مستعدّ را از خواب غفلت
بیدار کرده و کاخ آمال و آرزوهای دروغین و خیالی شخص را بر سرش
خراب می کند و غرور و نخوت را از اعماق جان آدمی ریشه کن
می نماید.

برخی، از مرگ می گریزند و حتّی از شنیدن نام آن نیز نفرت دارند
ولی حقیقت آن است که این خوش آمدنها و بدآمدنها هیچ گونه تأثیری
در واقعیّت آن ندارد و گریز از آن به قدر ذرّه ای، خطر آن را از ساحت
حیات انسانی دور نخواهد کرد.

ترس بسیاری از مرگ، بدان خاطر است که آن را فنا و نیستی و
جداشدن از علایق خویش می دانند. در صورتی که مرگ خاتمه زندگی
نیست بلکه کمال حیات است و انتقال از مرحله ای به مرحله دیگری از
آن است.

روح بی آلایش، پس از مرگ، به زودی با دنیای جدید انس می گیرد
و در سطحی بسیار بالاتر و شریفتر، از مواهب عالم ارواح بهره مند
می شود؛ به صورتی که هیچ گاه آرزوی بازگشت به جهان طبیعت جز
برای عمل صالح ندارد.

قرآن کریم در ارتباط با قوم یهود می فرماید: «قل یا ایها الذین
هادوا ان زعمتم انکم اولیاء للّه من دون الناس فتمنّوا الموت ان کنتم
صادقین. و لا یتمنّونه ابدا بما قدمت ایدیهم واللّه علیم بالظّالمین».

بگو ای قوم یهود، اگر خیال می کنید تنها شما دوستان خدایید پس
آرزوی مرگ و ملاقات خدا کنید اگر راست می گویید. در صورتی که آنها

و حواسّ به سوی تشریفات زاید زندگی او را
خواسته یا ناخواسته از روآوردن به مسایل
اصلی حیات باز می دارد و از التفات نظر به
کمالات معنوی و انسانی ممانعت می کند.

هیچ گاه چنین آرزویی به خاطر اعمالی که مرتکب شده اند نخواهند کرد
و خدا به ستمکاران داناست.(۸)

آیه دوّم به دو صورت قابل توضیح است. یکی آنکه قوم یهود بر اثر
گناهان و جرمهایی که از آنان صادر شده و وحشت از این که وبال
گناهانشان پس از مرگ، دامن گیرشان گردد، از آن فرار می کنند.

معنای دیگر که شاید با آیه پیش مناسبتر باشد آن است که آنها به
واسطه غرق شدن در لذّتها و عیش و عشرتهای حرام و هواپرستیها، به
محبّت و عشق به دنیا و علایق پست مادّی دچار شدند و به جای خدا و
لقای او، حیات حیوانی، محبوب و مطلوب آنان گشت. و لذا از طلب
مرگ و آرزوی آن گریزان شدند و هر چه بیشتر به تمتّعات دنیوی روی
آوردند.

و همان گونه که رو آوردن زاید به لذتّهای جسمانی، شخص را از
توجه و اندیشه نسبت به پایان زندگی باز می دارد، عکس آن نیز صادق
است. زیرا تفکّر در این رویداد طبیعی و بسیار مهّم در زندگی بشری او
را نسبت به مادّه پرستی و تبعیّت از هوا باز می دارد، و از توجّه اضافی به
ظواهر عالم طبیعت و زرق و برق زندگی حفظ می کند و در نتیجه،
انسان فرصت بیشتری برای رسیدگی به امور معنوی و فضایل اخلاقی
می یابد و تمرکز حواس او برای تفکّر عمیقتر و مداومتر در عیوب
نفسانی اش و علاج آن زیادتر می شود. زیرا بدیهی است سوق دادن فکر
و حواسّ به سوی تشریفات زاید زندگی او را
خواسته یا ناخواسته از روآوردن به مسایل
اصلی حیات باز می دارد و از التفات نظر به
کمالات معنوی و انسانی ممانعت می کند.

«براء بن عازب» می گوید: ما روزی با
رسول خدا(ص) بودیم که آن حضرت جنازه ای
را دید که در حال دفن شدن بود. با سرعت به
سوی آن رفت تا در برابر آن ایستاد و آن قدر
گریه کرد تا جامه اش تر شد. سپس رو به ما کرد
و فرمود: «ای برادران من، برای این حادثه
باید کار کرد، از عاقبت آن بترسید و برای آن در
پی عمل صالح باشید.»(۹)

علی(ع) در این باره می فرمایند: «تجهّزوا
رحمکم اللّه فقد نودی فیکم بالرّحیل …» خدا
شما را رحمت کند! آماده باشید زیرا در بین شما
بانگ کوچ سر داده شده است.(۱۰)

امام راحل(ره) در این خصوص می گویند:
«فکر این مطلب را بکنید که قضیّه
نزدیک شدن مرگ است و هیچ کس هم به شما
سند نداده است که صد و بیست سال عمر
کنید. ممکن است انسان بیست و پنج ساله
بمیرد. اخلاق خودتان را مهذّب و اعمال
خودتان را با احکام اسلام منطبق کنید تا
ان شاءاللّه موفّق شوید. باید ریاضت و زحمت
بکشید. نفس خودتان را محاکمه کنید. باید
مراقبه کنید تا ان شاءاللّه موفّق شوید.»(۱۱)

بر طبق روایتی رسول اکرم(ص) فرمودند:
«أعمار امّتی بین الستین الی السبعین.»

عمرهای امّت من بین شصت تا هفتاد
است و تجاوز از آن نادر است.»(۱۲)

تاریخ

از منابع مهم تفکر و معرفت انسانی، تاریخ
و سرگذشت پیشینیان است. تاریخ بیانگر و
معرّف سنتهای الهی در جوامع بشری و
صادقترین بازگوکننده ح