پاورپوینت کامل دیدگاههای اخلاقی در سیره و سخن الهی (۲) آموزه های زندگانی حضرتزهرا(س)(۸) ۶۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دیدگاههای اخلاقی در سیره و سخن الهی (۲) آموزه های زندگانی حضرتزهرا(س)(۸) ۶۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دیدگاههای اخلاقی در سیره و سخن الهی (۲) آموزه های زندگانی حضرتزهرا(س)(۸) ۶۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دیدگاههای اخلاقی در سیره و سخن الهی (۲) آموزه های زندگانی حضرتزهرا(س)(۸) ۶۷ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۰

دیباچه سخن

به حُسن و خُلق و وَفا، کس به یار ما نرسد

تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

اگر چه حُسن فروشان به جلوه آمده اند

کسی به حُسن و ملاحت به یار ما نرسد^(۱)

الگوهای گرانقدر برای تمامی دین باوران و
خداجویان، چونان دایره المعارفی جامع بوده که
از سه بُعد جاودان و پربها تشکیل شده اند:
خردورزی و اندیشمندی؛ عاطفه، مهربانی و
شور و عشق؛ سنجیدگی در جلوه های ظاهری
رفتار، گفتار و پندار.

گرچه این سه ـ که با نامهای «ایمان،
اخلاق و اعمال» مطرحند و دانشهای عقاید،
اخلاق و فقه بدانها می پردازد ـ از ارزشی بسیار
برخوردارند اما صاحبان بصیرت و بینش، «علم
اخلاق» را سرآمد شمرده و کوشش افراد را در
تهذیب و تکمیل صفات آسمانی، زمینه ساز
سعادت و رشد انسانها دانسته اند. از این رو
چنین ویژگی مثبت نیمی از دین^(۲) و گاه تمامی
آن دانسته شده^(۳) و ثمره تعقل^(۴) بیان گردیده
است. آنگاه که دانشمندان گرانمایه بدون توجه
به این صفت همیشه پسندیده، سعی و تلاش
خود را در جمع آوری دانشهای ظاهری نموده و
گوهر وجود خویش را به دور از عطر معنویت و
نوسازی معنوی گردانند، پایان کوشش آنان با
فرومایگی رقم خواهد خورد و بی شک تمامی
غنایم ارزشمندی را که سالیان بسیار در کسب
آن کوشیده اند از دست خواهند داد.^(۵) از این رو
پیشوایان پاک و آسمانی افزون بر آثار اخروی
اخلاق شایسته، افزایش رزق و روزی،^(۶)
فراوانی دوستان شایسته،^(۷) آبادی شهرها،^(۸)
فزونی عمرها،^(۹) پاکسازی بدیها^(۱۰) و زیادی
محبت و دوستیها را در کنار دوری از عذاب
دوزخ بیان کرده اند و اخلاق ناشایست را چونان
مایعی تلخ و دردناک دانسته که انبوه اعمال
آدمی را ـ که برخاسته از عقاید ناب او است و
همانند عسلی شیرین و گواراست ـ نابود و
بی اثر می سازد.^(۱۱)

در این میان روی کردن به سیره و سخن
اسوه های پاک، پرهیزگار و معصوم ـ که افزون
بر شیوه های روشنی بخش زندگانی در راه
عبودیت و رشد و پویایی، نوعی اطمینان و
آرامش خاطر به همراه دارد ـ چونان کیمیایی
بوده که لحظه های حیات را همراه با آثاری
ماندگار و جاودان می سازد.

… در بخش پیشین این نوشتار با توجه به
چنین بینشی به اخلاق اجتماعی، اخلاق
زناشویی و خانوادگی، اخلاق سیاسی، اخلاق
اقتصادی و اخلاص فاطمه زهرا ـ
سلام اللّه علیها ـ پرداختیم و گنجینه های
بسیاری از بی کران صفات و سخنان آن
پاک بانوی آفرینش نصیب خود ساختیم تا در
امروز، فردا و فرداهای زندگیمان، آینه ای
درس آموز و معرفت آفرین باشد. اینک ادامه
بحث را پی می گیریم.

* *

۶. ادب

از خدا جوییم توفیق ادب

بی ادب محروم ماند از لطف رب

بی ادب تنها نه خود را داشت بد

بلکه آتش در همه آفاق زد

از ادب پرنور گشته این فلک

وز ادب معصوم و پاک آمد ملک^(۱۲)

زیرکی، نگاهداشتن حد هر چیز و آراستگی
به آدابی که انسان را از اشتباه در گفتار و رفتار
مصون می دارد؛ «ادب» است.^(۱۳) عرصه های
ادب، گاه نسبت به خداوند و سخنان او است که
«الحافظون لحدود اللّه »^(۱۴) کسانی اند که
فرامین الهی را به هنگام عمل پذیرفته و
نگاهبان آنها هستند؛ گاهی مربوط به
پیشگامان دینی و پیشوایان مذهبی است که
پیروی و اطاعت نام دارد که «و مَنْ یُطِعِ
الرّسول فَقَدْ اَطاعَ اللّه ^(۱۵): کسی که از پیام آور
وحی اطاعت کند، همانا از پروردگار خویش
اطاعت نموده است؛ و موقعی نسبت به مردم
است که «مَنْ لَمْ یشکُرِ المخلوقَ لَمْ یَشْکُرِ
الخالِق»؛^(۱۶) کسی که از مردم سپاسگزاری
نکند، خداوند را ناسپاسی کرده است. فاطمه
زهرا(س) در تمامی صحنه ها موفق به حفظ
ادب و احترام نسبت به سخنان خداوند، اطاعت
از رسول اللّه و امام زمان خود و سپاس از مردم
گردید.

روزی که پیامبر(ص) رو به دخت عزیز
خود کرد و فرمود:

دخترم فاطمه! پسرعمویت علی از تو
خواستگاری کرده است، پاسخ تو چیست؟

او با احترام شایسته ای لب به سخن
می گشاید که: پدرجان نظر شما چیست؟

و چون رسول اللّه می فرماید: اَذِنَ اللّه ُ فیه
من السّماء (خداوند از آسمان اجازه فرمود)
زهرای مرضیه ـ در حالی که تبسم بر لب دارد ـ
خواسته خداوند را پذیرفته و با ادب خاصی
می گوید:

رضیتُ بما رضی اللّه ُ لی و رسُولُهْ^(۱۷)
(خشنودم به آنچه که خدا و پیامبر او برای من
رضایت دادند) و در سخنی دیگر گستره احترام
خود را افزون بر خداوند به رسول او و امام
زمان خود، گسترش داده می فرماید: رضیتُ
باللّه ربّا و بک یا ابتاه نبیّا و بابن عمّی بعلاً و
ولیّا^(۱۸)

راضی ام که خدا پروردگار من است و تو ای
پدر، پیامبر من و پسرعمویم علی، شوهر و امام

من است. اوج ادب و احترام او آنگاه پدیدار
می شود که چون امام علی(ع) باغ خود را به ۱۲
هزار درهم فروخت و تمامی آن را بین فقیران
و مستمندان تقسیم نمود و به منزل بازگشت،
فاطمه پس از آگاهی نسبت به انفاق همسر
خود تنها پرسشی که مطرح می کند آن است
که: غذای امروز ما کو؟ و این پرسشی است
بسیار ساده و حتی طبیعی نیز به نظر می رسد
که همسری با شوهر خود مطرح کند. اما اندکی
بعد چون دخت رسول اللّه (ص) عمل شوی خود
را افزون بر «سخاوت»، نوعی «ایثار» می بیند،
از گفته خویش پشیمان گشته و می فرماید: فَانّی
اَسْتَغْفِرْ اللّه و لا اعودُ اَبَدا^(۱۹)

من از خدا آمرزش می طلبم و دیگر تکرار
نخواهم کرد.

سختیها و ناهمواریهای زندگی، گاه بدان
حد می رسد که تسلیم، اطاعت و ادبِ همسر را
در برابر همسر خویش دشوار و حتی غیرممکن
می نمایاند. در چنین صحنه های اندوهباری،
احترام و تبعیّت، ارزشی بس والا و ارجمند
داشته و نوعی چشم پوشی از تمامی
خواسته های خود تلقی می شود. بی شک
سرافرازان چنین عرصه های سخت، انسانهای
وارسته، پرهیزکار و دین باور خواهند بود.

پس از ماجرای جانکاه و تلخ سقیفه و
غصب حکومت و پشتوانه مالی بنی هاشم،
فدک، سران سقیفه برای جلب افکار عمومی و
تغییر دیدگاههای مردم، به فکر چاره افتادند تا
با دلجویی از فاطمه زهرا(س) تظاهر به جبران
گذشته خود کرده و نگاه مردم را تغییر دهند.
هنگامی که موضوع ملاقات خود را با آن
حضرت مطرح کردند، آن بانو، برای استمرار
مبارزه منفی همه جانبه، هر گونه پیشنهادی در
این باره را، با قاطعیت فراوان رد کرد و نسبت
به دیدار و گفتگوی با آنان اعلان بیزاری نمود.

آنان که از تأثیر آموزه های آسمانی اسلام
آگاه بوده و از احترام شایسته فاطمه نسبت به
همسرش خبر داشتند، موضوع ملاقات را با
علی(ع) مطرح کردند. زمانی که امام(ع) وارد
منزل شد و فرمود: «فاطمه! خلیفه و عمر پشت
در خانه، منتظر اجازه ورود می باشند، نظرتان
چیست؟» زهرای مرضیه با ادب خاص و
احترام چشمگیری ـ که ناشی از شناخت همسر
خود و خیراندیشی وی نسبت به این ملاقات
برای جامعه مسلمانان بود ـ عرض کرد:

البیت بیتک و الحرّه زوجتک افعل ما
تشاء^(۲۰)

خانه، خانه تو است و من همسر شما
هستم، هر آنچه می خواهی انجام بده!

ام سلمه ـ همسر رسول خدا(ص) ـ می گوید:

پس از ازدواج با پیامبر(ص) من عهده دار
امور دخترش شدم اما به خدا قسم، او با ادب تر
و آگاهتر از من به همه مسایل بود.^(۲۱)

آری، این شیوه زیبا و ارزشمند، روش
همیشه فاطمه زهرا(ع) بود و بدان حد رسید که
در لحظه های واپسین زندگانی آن پاک بانو ـ که
پس از رحلت رسول خدا(ص) همراه با
سختیهای بسیار و اندوه فراوان بود ـ لحظه ای
از آن دور نگردید و در وصیّت خویش به همسر
غمدیده اش زیباترین شیوه ادب را پیش گرفت
و گفت:

یا اباالحسن! جَزاکَ اللّه ُ عَنّی خیرَ الْجَزاء
یَابْنَ عمِّ رَسولِ اللّه ^(۲۲)

ای اباالحسن! خداوند سبحان تو را پاداش
دهد برترین پاداشها؛ ای پسرعموی رسول خدا!

شیوه دیرینه عرب ـ که مرسوم بوده و
هست ـ آن است که بیان کنیه افراد، نشان از
احترام خاص و ادب قابل توجه گوینده خواهد
بود. بدیهی است که این ویژگی در بیان، در
زمانهای عادی، گرچه عملی پسندیده است
ولی چشمگیر نخواهد بود اما فاطمه(ع) در
شرایطی این گونه سخن می گفت که وضعیت
وی هنوز دل و دیده پاکان را می آزرد و تحمل
از آنان می ربود ولی چنین حالت شایسته، ریشه
در اعماق وجود آن سلاله یاسین داشت، بدین
خاطر افزون بر بیان کنیه و ذکر دعا به شوی
عزیز خود، در فرازهای دیگر با واژه هایی دلربا و
آهنگین و همراه با شور و عشقی معرفت آموز
وصایای خود را به زبان جاری کرده و یا بر کاغذ
می نگارد.

براستی این صفات ارزنده و جاودان برای
امروز و هر روز ما و برای تمامی نسلها الگوی
زنده و پویا نخواهد بود؟ و آیا شایسته نیست که
تمامی جوانان ما هنگام ازدواج این شیوه را در
برخورد با همسران خود، برگزیده و افزون بر
زینت خویش به ادب، شخصیتی برتر، ارزشی
افزونتر و از آن سو آرامش و برکات بیشتر
نصیب خود سازند و در این حال طاعت و
اطاعت، نمودِ عملی یابد و معصومان ـ
علیهم السلام ـ سرمشق حقیقی و پویا در
زندگی باشند؟

۷. انفاق و ایثار

روزهای زندگانی، لحظه هایی گرانبها و
طلایی با خود دارد که انسانهای زیرک و دانا از
آن استفاده می کنند و ره توشه های جاودان
نصیب خود می سازند. اگر فقیران و مستمندان،
«سفیران و فرستادگان خداوند» لقب یافته اند
و دستان آنان چونان «دست الهی» در قبول
نیکیها قلمداد شده است، افزون بر رفع نیاز
نیازمندان، فرصتی ویژه برای رشد، تکامل و
پویایی ما، در عرصه های مختلف اجتماع فراهم
می شود و تنها خردمندان والاگوهر و بلندنظر
توفیق بهره گیری از آن را می یابند.

انفاق و سخاوت، ایثار و بُخل آینه هایی
است که هر یک از ما بخوبی شخصیت پنهان
خود را در عرصه های مختلف اجتماع در آن
می بینیم و نسبت به میزان ارزشها و ضد
ارزشها در خویشتن آگاه می شویم:

انفاق، «پر کردن سوراخها و خلأهای
ناپیدای فقر در جامعه» بوده و سخاوتمندان و
انفاق کنندگان، انسانهایی شایسته و بلندهمت
معرفی شده اند که از داده ها و نعمتهای الهی
دیگران را بهره مند می سازند.^(۲۳) و ایثار،
برتری بخشیدن و ترجیح دیگران بر خود در
هنگامه های فقر و ناداری است؛ ارزشی بس
والا و چشمگیر که خود را محروم از نعمتی
می سازیم تا دیگران را از فقر بی نیاز کنیم! از
آن سو بُخل، محروم ساختن مستمندان از
داده های الهی است و بخیلان افرادی هستند
که هماره دستان عطایشان بسته و محکم است
و نگاه بصیرتشان به دنیا، دیده ای هدف گونه
بوده، از این رو کمک به دیگران را همیشه
نوعی ضرر و از دست دادن مال تلقی می کنند و
با «دنیاداری، حرص، طمع و تنگ چشمی» به
اطراف خود می نگرند.^(۲۴)

آنگاه که نگاه انسانها به هستی دگرگون
شود از «بُخل» رها شده، بخشنده، انفاق گر و
سخی می شوند و چون بصیرتی بیشتر و بینشی
روشن یابند و خود را از مالکیت نعمتهای الهی
دور سازند، ایثارگر و فداکار می شوند و هماره
دیگران را امانتهای الهی دانسته که بار سنگین
رسید