پاورپوینت کامل طلاق در هندوستان ۷۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل طلاق در هندوستان ۷۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل طلاق در هندوستان ۷۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل طلاق در هندوستان ۷۰ اسلاید در PowerPoint :

>

۳۶

در گذشته، طلاق در جامعه هند شایع
نبود و علت این بود که در دین هندوئیسم
نظیر فرقه مسیحیان (کاتولیک) طلاق
وجود نداشت و چنان گمان می شد که عقد
ازدواج میان زن و مرد در آسمانها بسته شده
و جدایی این دو فرد امکان پذیر نیست. در
دین هندو، این امر به گونه ای بود که حتی
زمانی که مرد می مرد، زن او را همراه جسد
شوهرش در آتش می سوزاندند، گویی در

مرگ نیز این دو تن جداشدنی نیستند.

از طرف دیگر، بُعد اجتماعی،
مردسالاری و رواج الگوی خانواده گسترده،
وقوع طلاق را غیر محتمل و مشکل تر
می ساخت. زنی که از شوهرش جدا می شد،
در جامعه لکه ننگی را برای همیشه یدک
می کشید و کسی حاضر نبود با وی ازدواج
کند. از جمله ارزشهای جامعه آن بود که پدر
و مادر به دختر یادآور می شدند که زندگی و
مرگ او در خانه شوهرش خواهد بود.

در متن فقهی هندو یعنی رساله مانو که
نام اصلی آن «مانواسمرتی شاستار» است و
به عنوان مجموعه قوانین «مانو» نامیده
می شود، معتبرترین مأخذ فقه باستانی
آریایی است که از صدها سال پیش بر زندگی
هندوها حاکمیت داشته است، احکامی راجع
به طلاق ذکر شده است. بر حسب قانون
«مانو» ازدواج یک رسم دینی است و نه یک
قرارداد، و از این رو قابل فسخ نیست. (مگر
در مورد بعضی از کاستهای پایین تر و یا در
مورد تغییر دین و یا رفتار خلاف عفت).

در این رساله رها کردن شوهر به وسیله
زن و رها کردن زن باعفت به وسیله شوهر،
گناهی بزرگ تلقی شده که انسان را در
سطح نجسها و بردگان می آورد. چنین
مردی یا زنی حق ندارد در یک سفره با افراد
نجیب بنشیند، او باید از غذای باقی مانده که
برای سگان و نجسها بر زمین ریخته
می شود بخورد. این امر نشان می دهد که در
قانون آریاییهای هندو، جدا شدن شوهر و زن
بسیار زشت تلقی می شود.^(۱) بدین سان در
فقه هندو، طلاق اصلاً طرح نمی شود و به
طور ضمنی به جدایی شوهر و زن اشاره
شده، چنانکه در این رساله آمده است: «نه از
طریق بیع و نه از طریق رها کردن، زن از
شوهر جدا شدنی نیست، چنین است

قانونی که خداوند «گارت پرباچاتی» (رب
العالمین) از دیرزمان برای ما وضع نموده
است.»

روشن است وقتی طلاق، مطرح نیست،
برای ازدواج مجدد زن، موردی باقی
نمی ماند. در رساله «مانو» با صراحت گفته
شده است که هیچ فردی نمی تواند با زن
فرد دیگری همبستر شود. جالب آن است
که در رساله «مانو» ضمن بیان احکام فقه
هندو گفته شده که اگر همسر یک مرد
نتواند از شوهر خود باردار شود، می تواند با
برادر کوچک وی همبستر شود و اولادی که
از وی خواهد داشت، اولاد شوهر اصلی او
محسوب خواهد شد.

در برخی کاستها، همبستر شدن فرد
خاصی با بیوه جایز است، اما باید بیش از
یک فرزند از وی نداشته باشد و همبستری
برای اولاد باید باشد، نه برای التذاذ.

از آیه ۷۲ تا ۸۳ رساله «مانو»، شرح
احکام سلب حقوق زوجیت می باشد. اما باید
گفت که سلب حقوق زوجیت و رها کردن زن
یا شوهر به معنای محروم کردن آنان از ارث
و همبستری است، نه در معنای طلاق. پس
بعد از آن نیز آنان، زن و شوهر تلقی
می شوند.

ترجمه بعضی از ماده های رساله فقهی
«مانو» چنین است:

ـ اگرچه شخص، دختری را به حباله
عقد در آورده ولی چنانکه، اگر او نقص و
عیب (جسمی) جدّی داشته باشد یا به
مرض شدیدی مبتلا باشد و یا بکارت نداشته
باشد و یا خدعه یا نیرنگی در کار باشد،
می تواند او را رها کند.

ـ اگر کسی دختر خود را بدون اطلاع از
عیبها (و موارد نامبرده) به عقد مردی در
آورد، شوهر می تواند عقد را فسخ کند.

ـ شوهری که همسرش از او متنفر
می باشد، می تواند یک سال انتظار بکشد (تا
وضع بهبود یابد) سپس از دارایی و املاک او
را محروم کند و با وی همبستری ننماید.

ـ زنی که به شوهرش احترام نمی گذارد،
یا مبتلا به شهوات نفسانی زشتی است،
مشروب خوار و یا مریض است، برای سه ماه
از زیورآلات و همبستری محروم می شود.

ـ اما زنی که از شوهرش متنفر باشد، که
از نجسهاست، یا بیمار است، دارای توانایی
مردانه نیست (ناتوانی جنسی دارد)، یا
مبتلا به امراضی است که از اعمال سوء
ناشی می شود، نه از دارایی و ملک محروم
می شود، نه رها می شود.

ـ زنی که شراب می خورد، دارای رفتار
زشت است، یاغی است، بیمار است،
اسراف کننده یا حیله گر است، می توان بر او
زن دیگری را اختیار نمود. (یعنی شوهر حق
دارد ازدواج مجدد کند.)

ـ زنی که شایسته بارداری نیست
(عقیم است)، در سال هشتم می تواند بر وی
زن دیگری وارد شود، یا زنی که بچه های او
می میرند در سال دهم، زنی که تنها دختر را
به بار می آورد در سال یازدهم از حقوق
اختصاصی همسری محروم می شود، اما
زن جنجال برانگیز و پر سر و صدا که دعوا به
راه می اندازد، بدون تأخیر، مرد حق دارد به
عنوان مجازات فورا با زن دیگری ازدواج
نماید.

ظاهرا زنی که شوهرش او را از حقوق
همسری خلع کند، حق ندارد خانه شوهر را
ترک کند.

پیداست که در رساله «مانو» و
رساله های فقهی قدیم هندو، زن جزو ملک و
دارایی مرد محسوب می شود و مرد هر
گونه خواست با وی رفتار می کند. عجیب آن
است که هندوهای افراطی در هند، فقه
اسلامی را متهم به موضع گیری علیه زن
می کنند و آن را ضد حقوق زنان قلمداد
می نمایند، در حالی که حقیقت آن است که
در فقه اسلامی ز شخصیت حقیقی و
حقوقی دارد و در فقه هندو، نظیر یکی از
املاک مرد می باشد. جالب است بدانید در
یکی از رساله های فقهی هندو به نام رساله
«واسیشتا» (Vasishtha) که یکی از متون
باستانی فقهی هندو است نیز به تفصیل
بیان شده که یک زن چند گونه فرزند
می تواند داشته باشد، از جمله آنکه می تواند
با برادر کوچکتر شوهرش همبستر شود و یا
با فردی که از طریق شوهرش برای
همبستری انتخاب می شود و یا ممکن است
هنگام ازدواج از پیش باردار باشد. اما در هر
حال فرزند به شوهر قانونی او تعلق دارد.
دلیل همان است که درخت مال صاحب
مزرعه است، بذر را هر کس پاشیده باشد.

* تحول فرهنگی در الگوی طلاق

و روابط زناشویی پس از ورود غربیان

تا زمان نفوذ غربیان و ورود الگوهای
غربی، نظام خانواده، در کنار نظام کاسِتی،
زنجیره مرتبط کننده اجتماعی بوده است.
خانواده پنج وظیفه اصلی را به عهده
داشت:

۱ـ وظیفه جنسی و تولید مثل

۲ـ نگهداری و تعلیم کودکان

۳ـ نقش روانی از نظر ارضای نیازهای
عاطفی و تأمین امنیت

۴ـ ایجاد تعهد دینی و اخلاقی

۵ـ کاریابی به عنوان اختصاص دادن
یک فرد به یک سمت در نظام شغلی در
رابطه با وظایف کاسِتها.

غربگرایی و هجوم ارزشهای غربی،
بسیاری از نقشهای فوق را در خانواده های
شهری دگرگون ساخته و بنیان خانواده را به
طور کلی سست نموده است. با برهم
خوردن زندگی سنتی و رواج الگوهای غربی،
نقش خانواده و پدر و مادر در تربیت و
نگهداری فرزندان ضعیف گشته و با سست
شدن بنیان خانواده و ارزشهای سنتی، طلاق
که زمانی غیر قابل تصور بود، در جامعه هند
رواج یافته و در شهرهای بزرگ رو به افزایش
است.

گروهی از زنان بر اثر آزادی اجتماعی و
سست شدن عقاید دینی، دیگر زیر بار
شوهران نمی روند، در حالی که شوهران
عادت بر ارزش شرقی داشته و از زن اطاعت
می طلبند. همچنین بسیاری از زنان از چهار
دیواری خانه بیرون آمده و در عرصه جامعه
عهده دار کارهای گوناگون شده اند. بنا بر این
به فرزندزایی و فرزندپروری علاقه چندانی
نشان نمی دهند و گرایشی به کارهای خانه و
اداره و امور خانه داری ندارند. این امر منجر
به اصطکاک میان زن و شوهر شده است و از
جمله عوامل از هم پاشیدگی خانواده است
و میزان طلاق را در جامعه هند افزایش
بخشیده است.

نااستواری زناشویی که نهایتا منجر به
طلاق می شود از ارمغانهای ورود فرهنگ
غرب در هند است و خانواده ها را از
کارکردهای خود باز می دارد و مخصوصا به
کودکان لطمه می زند. و به طور خلاصه
می توان گفت: با توسعه آموزش و استقلال
اقتصادی زنان در اجتماعات شهری و
تأثیرپذیری از تمدن و فرهنگ غربی، طلاق
به تدریج به صورت هنجار در می آید. یعنی
زندگی صنعتی جدید، خانواده ها را
آسیب پذیر کرده است.

اگر کشور هند را با کشورهای دیگر
مقایسه کنیم می بینیم، هنوز آمار طلاق در
هند کمتر از کشورهای دیگر است. اکثر
شکایات در دادگاههای محلی، حل و فصل
می گردد و از طرفی می توان گفت آمار طلاق
در هند اگرچه رو به ازدیاد است، اما در
مقایسه با کشورهای دیگر هنوز کم است.

* بررسی قوانین حاکم بر زندگی

زناشویی در هند

در هند، پیروان مذاهب مختلف در
مسایل «احوال شخصیه» نظیر نکاح، طلاق،
ارث و امثال آن تابع دستورات خاص فقهی و
شرعی ویژه خود هستند که این را
«پرسنل لا» یا (قانون شخصی) می نامند.
البته پارلمان هند قانونگذاری نموده است،
اما قانون بر اساس و چارچوب احکام شرعی
هر قوم است. تنها در مورد هندوان که
اکثریت قاطع هند از این قشر است، پارلمان،
قوانین نسبتا مفصل تری تدوین نموده
است.

قانون حاکم بر هندوان

زن هندو، وقتی ازدواج می کند، تحت
پوشش لایحه ازدواج هندوان، قرار می گیرد.
این قانون در سال ۱۹۵۵ تصویب شده
است. قانون دیگر حاکم بر روابط زن و
شوهر، لایحه کفالت است که در سال
۱۹۵۶ تصویب شده است.

آنچه قانون مدنی هندو نامیده می شود،
یک دسته قوانین و مقررات است که تحت
رهنمودهای «جواهر لعل نهرو» از قوانین
فعلی اقتباس شده و با برخی هنجارها و
باورهای هندوان و شرایط خاص جامعه
هندو، سازگاری داده شده است. در دهه
۱۹۵۰ «نهرو» دستور داد، تعدد زوجات در
مورد هندوها لغو شود. برحسب این لایحه
که در واقع قانون هندو نیست بلکه لایحه ای
سکولار است تعدد زوجات ممنوع است،
طلاق را زن و شوهر هر دو می توانند از طریق
دادگاه به دست آورند، زن حق ازدواج مجدد
(پس از طلاق) دارد، و سهمی در املاک و
داراییها برای او در نظر گرفته شده است.
باید یادآور شد که در جامعه هند، زن هیچ
گونه سهمی در ارث پدر یا شوهر نداشت.

بر حسب قانون هندوها، مرد یا زن
می تواند از طریق دادگاه طلاق را به دست
آورد، به شرطی که ثابت شود:

ـ یکی از دو طرف روابط نامشروع
داشته و مرتکب زنا شده باشد.

ـ یکی از طرفین به دینی دیگر بگرود.

ـ یکی از طرفین به یکی از بیماریهای
خطرناک و یا ناتوانی جنسی مبتلا باشد.

ـ یکی از طرفین امور دنیا را ترک گفته و
زندگی رهبانی در پیش گرفته باشد.

ـ هفت سال یا بیش از آن اطلاعی از
یکی از طرفین (زن یا مرد) نباشد و گم شده
باشد.

ـ پس از اعلام حکم دادگاه، راجع به
انجام وظایف زناشویی، تا دو سال با همسر
خود رابطه برقرار نکند.

زن دو زمینه دیگر برای درخواست طلاق
دارد:

نااستواری زناشویی که نهایتا منجر به طلاق می شود از
ارمغانهای ورود فرهنگ غرب در هند است و خانواده ها را از
کارکردهای خود باز می دارد و مخصوصا به کودکان
لطمه می زند.

۱ـ ثابت کند، مرد زن دیگری دارد.

۲ـ ثابت کند مرد مرتکب اعمال جنسی
غیر طبیعی، همبستری بدون رضایت و یا
آزاردهی شده است .

بر حسب این لایحه، اگر ثابت شود زن
یا مرد مورد خشونت قرار می گیرند و یا
سلامتی آنان در خطر است، فورا حکم طلاق
از طریق دادگاه صادر می شود. در صورت
رضایت هر