پاورپوینت کامل بینشهای ناب در نگاه دخت آفتاب ۲ ۶۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بینشهای ناب در نگاه دخت آفتاب ۲ ۶۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بینشهای ناب در نگاه دخت آفتاب ۲ ۶۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بینشهای ناب در نگاه دخت آفتاب ۲ ۶۴ اسلاید در PowerPoint :

>

۲۶

دعاشناسی

گنجینه گشایش

ای هد هد صبا به سبا می فرستمت

بنگر که از کجا به کجا می فرستمت

در راه عشق مرحله قرب و بُعد نیست

می بینمت عیان و دعا می فرستمت

هر صبح و شام قافله ای از دعای خیر

در صحبتِ شمال و صبا می فرستمت

ای غایب از نظر که شدی همنشین دل

می گویمت دعا و ثنا می فرستمت^(۱)

دعا، خواستن و خواندن موجودی محدود و
پرنیاز از نیرویی بی کران و بی نیاز است تا خزانه
مُلک و ملکوت به روی او گشوده شود و
جلوه ای جاودان یابد.

دعا، ارتباط عاشقانه انسان با محبوب
حقیقی و پیوند باطنی با معشوق ابدی است که
حیات روحی، نشاط قلبی، صفای باطنی و
سلامت روانی ره آورد آن به شمار می رود.

دعا، سلاح انبیاء، کار و پیکار اولیاء، سیره
عارفان و شیوه همیشه فرشتگان است و نیازی
فطری و خواسته ای درونی قلمداد شده است به
گونه ای که پروردگار مهربان خود فرمان
دعاگویی به بندگان داده است که:

«ادعونی استجب لکم اِنَّ الذین
یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنّم
داخرین؛^(۲)

مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم، در
حقیقت، کسانی که از پرستش من کبر می ورزند
به زودی خوار در دوزخ در می آیند.»

افزون بر این، شیوه پیدا و پنهان بودن دعا
(ادعوا اللّه تضرّعا و خفیه)^(۳) و بیان گوناگون آن
را (قل ادعوا اللّه او ادعو الرّحمن ایّا ماتدعوا فله
الاسماء الحُسنی)^(۴) گوشزد می کند؛ دعا را
گنجینه گشایش مشکلات و راه رهایی از اندوه
و غم معرفی کرده (قل اللّه ینجیکم منها و من
کل کرب ثم انتم تشکرون)^(۵) و نشان روشنگر
بندگان صالح خدا نامیده است (انهم کانوا
یسارعون فی الخیرات و یدعوننا رغبا و رهبا و
کانوا لنا خاشعین).^(۶)

او خود را جوابگوی خواسته بندگان خویش
و نزدیک به آنان می نامد و دعای آنها را مایه
رشد و سعادت و کمال و تکامل آنان می داند (و
اذا سألک عبادی عنّی فَانّی قریب …)^(۷) و
علاوه بر آن، توجه، لطف و عنایت خویش را به
سوی بندگان با این حقیقت فطری و واقعیت
معنوی هم سو می شمرد. (قل ما یعَبؤُا بکم ربّی
لو لا دعآؤکم).^(۸)

چنین سخنان سبحانی و کلمات رحمانی
موجب گردیده که پیشوایان پاک نهاد و
روشن اندیش نیز نگاه و نگرشی عرشی نسبت
به دعا، شرایط و لوازم اجابت آن از خود نشان
دهند و پیروان خویش را به نوسازی معنوی و
بازنگری درونی دعوت کنند.

رسول گرامی اسلام(ص) در گفتاری
گرانبار دعا را «مغز عبادت» نامیده و «دوری از
هلاکت، فنا و نیستی»^(۹) را نزدیکی با این
ارمغان آسمانی معرفی می کند و برکات و
درجات دعا را «برتری بسیار و برجسته در
بهشت برین»^(۱۰) الهی بیان می نماید. «هیچ
نعمتی را گرامی تر از دعا»^(۱۱) نزد خداوند
ندانسته، عاجزترین مردم را ناتوانان^(۱۲) از این
«عبادتِ افضل»^(۱۳) بیان می کند به گونه ای که
«اعمال شایسته را نیمی از عبادات» و «دعا را
نیمی دیگر»^(۱۴) می داند! و رو کردن این توفیق
والا را مایه گشوده شدن درهای رحمت
پروردگار به روی انسان تلقی می نماید.^(۱۵)

امیر مؤمنان علی(ع) نیز با بینش علوی
خویش دعای بندگان در پیشگاه پروردگار را
«کلید رحمت و چراغی در ظلمت»^(۱۶) تفسیر
می کند که «محبوب ترین» اعمال شایسته نزد
خداوند^(۱۷) محسوب می شود. افزون بر آن،
داناترین مردم در نگاه امام، بیشترین
دعاکنندگان^(۱۸) دانسته شده است که این نعمت
چشمگیر برای دین باوران، سپری شایسته
است.^(۱۹)

دخت آفتاب، فاطمه زهرا(ع) ـ که آغوش
این نوشتار بینشهای ناب او را در بر دارد ـ در
فرازهای هفت گانه گفتار گهربار خویش،
دایره المعارفی درس آموز از دعا برای شیعیان و
شیفتگان می گشاید تا ره توشه ای شایسته برای
امروز و فردای آنان به حساب آید.

ارزش و اهمیت دعا در نگاه

فاطمه زهرا(س)

شناخت، معرفت و عشق پرگستره زهرای
مرضیه(س) نسبت به ارتباط انسان با خدای
خویش و ارزش بی کران راز و نیاز با معبود
بی نیاز در وجود آن پاک بانو چنان عظمتی
داشت که پدیده های ناپایدار زندگی ـ که دل و
دین از بسیاری می رباید و آنان را به سوی خود
مشغول و مجذوب می سازد ـ بی ارزش دانسته
می شود و یک دعا در هنگامه نیازِ بسیار به
کمکهای مادی زندگی در بینش روشنگر آن
حضرت، «محبوب تر از دنیا و آنچه در
دنیاست» محسوب می شود!!

روزی که رسول اکرم(ص) رو به دخت
دلبند خویش کرد و با توجه به مشکلات مادی
و نیازهای ضروری زندگی او فرمود: دخترم! آیا
دوست داری دعایی به تو بیاموزم که هیچ کس
آن را نمی خواند مگر آنکه خواسته های او
تحقق می یابد؟

زهرای عزیز(س) بی درنگ پاسخ داد:

«یا اَبَه! لَهذا احب الیّ من الدّنیا و ما
فیها؛^(۲۰)

پدرجان! چنین دعایی از دنیا و آنچه که در
آن است، نزد من محبوب تر است.»

آری:

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

روزی دیگر پس از رحلت دردآلود
سرسلسله رسولان هستی حضرت محمد(ص)،
که زنان بنی هاشم در منزل آن حضرت اجتماع
کرده بودند تا به عزاداری بپردازند، چون
ارزشهای جاهلیت در سخنان آنان به عنوان
افتخار مطرح گردید، فاطمه(س) رو به آنها کرد
و با سخنی کوتاه، بلندای بصیرت خویش را
نسبت به دعا در پیشگاه پروردگار نمایان
ساخت و فرمود:

«اترکن التَّعداد و علیکنَّ بالدّعا؛^(۲۲)

[ای زنان عزادار!] دست از شمارش
افتخارات و صفات بردارید و به دعا و راز و نیاز
بپردازید.»

چرا باید دعا بخوانیم؟

اجازه دعا کردن از سوی پروردگار به
انسان، خود بزرگترین نعمت الهی است که
نشان از لطف و رحمت او به بندگان خویش
دارد. این عنایت گاه با دعوت خداوند به طور
مستقیم انجام می شود و بسیاری از سر شور و
عشق لب به دعا با خدای خویش می گشایند که
او خود فرمود: «ادعونی استجب لکم؛^(۲۳)
بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را.» و گاهی
دل مشغولی های فریبنده زندگی چنین زمان
زرینی را از افرادی می رباید و خداوند مهربان
برای هدایت و سعادت، او را به مشکلات و
بلاها گرفتار می کند تا شبی یا دمی رو به سوی
خالق خویش نماید و از فرو رفتن در دنیای
مادی باز ماند. حقیقتی که در قرآن کریم بدین
گونه ترسیم شده است:

«فاخذناهم بالبأساء و الضرّاء لعلّهم
یتضرُّعون؛^(۲۴)

پس آنان را با مشکلات و سختیها گرفتار
کردیم تا شاید به درگاه حق تضرع کنند.»

اما برخی افراد که در آنها آن جوشش
درونی و این کوشش بیرونی احساس نمی شود،
به گونه ای دیگر مورد عذاب قرار می گیرند.
اینان با فرو باریدن نعمتهای رنگارنگ و
خیره کننده ـ که ره آوردی جز غرور قدرت و
نسیان و عصیان نخواهد داشت ـ دچار عذابی
دردناک و غیر قابل بازگشت می شوند تا
لحظه ای در غوغای فراوان داراییها و
خودپرستیها فرصت بازگشت به درگاه خداوند
نیابند و عمری را در اسارت هواها و هوسها به
خیال دستیابی به سراب سعادت و جاودانگی
سپری کنند.

قرآن کریم سرگذشت اینان را چنین بازگو
می کند:

«فلمّا نَسُوا ما ذکّروا به فَتَحْنا علیهم ابوابَ
کل شی ء؛^(۲۵)

پس هنگامی که آنچه را به آن تذکر داده
شده بودند فراموش کردند، درهای هر چیزی را
به روی آنها باز کردیم.»

بی شک چنین افرادی به خاطر غفلت و
معصیتِ خود هرگز مورد توجه پروردگار خویش
قرار نمی گیرند که او خود فرمود:

«قل ما یعبوأ بکم ربّی لو لا دعاؤکم؛^(۲۶)

[ای رسول ما] بگو اگر دعای شما نباشد،
پروردگارم به شما توجهی نمی کند.»

و سرانجام نیز به خاطر آنکه دنیا مزرعه
آخرت است، انعکاس غفلت خویش را در آخرت
می یابند و به آنان گفته می شود:

«الیوم ننساکم کما نسیتم لقاء یومکم
هذا؛^(۲۷)

امروز فراموشتان کردیم، همان گونه که
شما ملاقات این روز را فراموش کردید.»

این فرهنگ معرفتی و قرآنی در سخن و
سیره بزرگ بانوی هستی، حضرت زهرا(س) به
خوبی نمایان است، زیرا آن عزیز عرشی برای
قرب و نزدیکی به خداوند و دوری از غفلت
روزمره در زندگی دارای دعایی خاص برای
مناجات با پروردگار بود و هماره صحن و سرای
دل و دیده را با چنین دعایی نورباران می کرد.
ماجرا را از زبان صحابی صمیمی اهل بیت
علیهم السلام، سلمان فارسی می شنویم که
چنین بازگو می کرد:

دخت رسول خدا(ص)، پس از ملاقات با
حوریان بهشتی، از خرمای خوش بویی که به
آن حضرت تقدیم کردند، به من عطا فرمود. آن
تعداد خرما را در دست داشتم و در مدینه با هر
گروهی از اصحاب که ملاقات می کردم
می گفت: چه عطر دلنشینی؟ آیا مشک ناب با
خود داری؟ هنگام افطار از آنها خوردم، بدون
هسته بود.

چون داستان خود را برای فاطمه(س) بیان
کردم، با تبسّم به من فرمود:

این خرمای معطر بهشتی از درختی است
که برای یکی از دعاهای من آفریده شده است.
من آن را از رسول خدا(ص) آموختم. آن دعا
این است:

«بسم اللّه النّور، بسم اللّه الذی یقول
للشی ء کن فیکون، بسم اللّه الذی یعلم خائنه
الاعین و ما تخفی الصدور، بسم اللّه الذی خلق
النّورَ من النّور، بسم اللّه الذی هو بالمعروفِ
مذکور، بسم اللّه الذی انزل النّور علی الطور
بَقَدرٍ مَقدور فی کتاب مسطور علی نبیٍ
محبور؛^(۲۸)

به نام خدای نور، به نام خدایی که به هر
چیز می گوید باش، پس می باشد. به نام خدایی
که چشمها و نگاههای پنهان و راز سینه ها را
می داند. به نام خدایی که نور را از نور آفرید، به
نام خدایی که به نیکی یاد می شود، آنکه نور را
بر کوه طور نازل کرد، به اندازه ای معیّن، در
نوشته ای بر پیامبری عظیم.»

بصیرت و بینایی معنوی و ملکوتی
فاطمه(ع) افزون بر هنگام حیات، زمینه ساز
برکات بسیار پس از وفات او نیز می گردید، از
این رو با همسر عزیز خود، امام علی(ع) وصیتی
این گونه مطرح می کند تا تمامی بانوان امروز و
هر روز هماره از گذر لحظه ها و فرصتهای
زودگذر به فردای جاودان و ابدیت خویش دل
بسپارند و هرگز اسیر جنجالها و هیاهوهای
ظاهری زندگی نشوند. زهرای اطهر در
سفارشی اینچنین به امیر مؤمنان(ع)
می فرماید:

«اذا اَنَا مِتُّ فتولّ انت غسلی و جهّزنی و
صلّ علیّ و انزلنی قبری و الحدنی و سوّ التراب
علیّ و اجلس عند رأسی قباله وجهی فاکثر من
تلاوه القرآن و الدّعا فانّها ساعهٌ یحتاج المیّت
فیها الی اُنس الاحیاء …؛^(۲۹)

[علی جان!] هنگامی که وفات کردم تو
غسل و کفن مرا به عهده گیر و بر من نماز
بگزار و مرا درون قبر بگذار و دفنم کن. خاک بر
روی قبر من بریز و مساوی [با زمین] کن و بر
بالینم بنشین و زیاد قرآن و دعا بخوان زیرا د