پاورپوینت کامل مسجدیان (رابطه ها (۱۴ ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مسجدیان (رابطه ها (۱۴ ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مسجدیان (رابطه ها (۱۴ ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مسجدیان (رابطه ها (۱۴ ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

>

۳۸

جایی که به نام خدا سنگ بنایش نهاده
شده، به یاد خدا مردم در آنجا حضور می یابند
و برای پرستش خدا، عبادتگاهی به نام
«مسجد» ساخته می شود، نقش مهمی در
پالایش روح و تزکیه اخلاق و رشد جنبه های

معنوی انسان دارد.

رابطه با مسجد، فرهنگ ساز است و
انسان ساز، به شرط آنکه مساجد، کانونِ «یاد
خدا» باشد و بر پایه تقوا بنا نهاده شود.

آنچه می خوانید، تبیین این «رابطه» از
زبان خود مسجد است که با نمازگزاران،
همسایگان، بانیان و متولّیان حرف می زند،
حرف هایی خوب، دلنشین، دلسوزانه و سازنده.

به این «درد دل مسجد» گوش دهیم:

همسایه شما

من همسایه شما هستم. در همین کوچه
و محله، در همین نزدیکی ها زندگی می کنم.

من «مسجد»م، خانه خدا، عبادتگاه
مسلمین، درد دل هایی دارم، دوست دارم
کمی حوصله کنید و گلایه های این همسایه
را بشنوید.

با اینکه من هر روز، یکی دو نوبت درِ
خانه ام را به روی شما باز می کنم و چند
ساعت به انتظار شما می مانم، ولی بعضی از
شماها سراغ من نمی آیید و با من انس
نمی گیرید. مثل اینکه با من قهرید. مگر از
من چه بدی دیده اید؟ چرا این همه
بی وفایی؟! چه خاطره بدی از من دارید؟ من
که همیشه دل شما را روشن و قلب تان را
باصفا کرده ام، من که همیشه به شما آرامش
روحی داده ام، گاهی شاید برخورد خادم مسجد
یا حرف های مردم یا برخوردهای بعضی
مسجدی ها ناراحت تان کرده باشد، ولی چرا
از من و صاحب من ـ که خداست ـ
قهر می کنید؟

می گویید برنامه هایم جذاب و آموزنده
نیست؟ خوب، بیایید کمک کنید، طرح و
پیشنهاد بدهید، با پیش نماز و متولّیان
مسجد صحبت کنید، خودتان هم وقت
بگذارید و مرا فعال تر، جذاب تر و
با برنامه تر کنید.

اگر قبول دارید که من پایگاهی برای
تقویت ایمان و اخلاق و دینداری مردم
هستم، این پایگاه را تقویت کنید. چرا
فاصله می گیرید؟

آشتی کنیم

با اینکه بعضی از شما، با من قهرید و
بی میلی نشان می دهید، اما من هر لحظه
برای آشتی و دوستی با شما حاضرم، دست
شما را می فشارم، پای تان را می بوسم، کمک
کنید تا انضباط و نظم داخلی من با همت شما
بیشتر شود. از تزئینات اضافی و غیر لازم، مرا
پاک و پیراسته کنید، در عوض، مرا خوشبو،
معطر، تمیز و باصفا و واجد امکانات
لازم کنید.

گرد و غبار از چهره ام بزدایید.

روشنایی مرا بیشتر کنید.

به سقفی که چکه می کند، به دیواری که
در حال ریزش است، به در و پنجره های
زنگ زده، به دستشویی ها و جاکفشی ها و
حیاط و حوض و وضوخانه رسیدگی کنید،
آنچه مایه بی رغبتی و گاهی نفرت مردم و
خودتان می شود از بین ببرید.

آخر من خانه خدای شما و عبادتگاه
خودتان هستم، باید از خانه های خودتان
تمیزتر، بهداشتی تر و باصفاتر باشم، تا شوقِ
آمدن از خانه و مغازه و مدرسه و پارک به
سوی من بیشتر شود، تا «آباد» بشوم. مگر
نمی خواهید مسجد را آباد کنید؟ آبادی من
به اینهاست!

آبادی مسجد

من گله ها و درد دل هایم را با شما که
همسایه منید، در میان گذاشته ام.

خدا فرموده است که مرا آباد سازید. آیه
«انّما یعمر مساجد اللّه …»^(۱) را هم بر پیشانی
من می نویسید، ولی از غصه های من خبر
ندارید. فکر می کنید آبادی من به چیست؟ به
گلدسته های بلند و کاشی کاری های گرانبها؟ به
چلچراغ های میلیونی؟ به قالی های نفیس و
درهای منبّت کاری شده و پرده ها و مرمرها و
گچ بری های هنری؟ نه به خدا قسم!

آبادی من به حضور شماست، به برگزاری
پرشکوه نمازهای جماعت، به معنویت و
نیایش، به تشکیل جلسات درس و وعظ و
ذکر، به تبدیل شدن فضای من به پایگاهی
برای گسترش ایمان و آگاهی و تقویت دین و
بسیج مردم و کمک به مسلمین و سنگری
برای دفاع از اسلام و میهن، به همبستگی
دل ها و الفت جان های نمازخوانان و
مسجدیان و انجام امور خیریه و مشارکت در
کارهای عام المنفعه و مرکزی برای تربیت
و ارشاد.

آبادی مسجد به نماز است و دعاست
عمران وی از همت و اخلاص شماست

آباد کن از نماز، تو خانه حق
شکرانه نعمت که خدا داده تو راست

علی(ع) فرموده است: «زمانی بر مردم
می آید که در میان مردم باقی نمی ماند از
قرآن مگر نشانه اش، و از اسلام مگر نامش.
در آن روزگار، مساجدشان از جهت ساختمان
آباد است، اما از جهت هدایت، خراب
است.»^(۲)

نکند آن روزگار فرا رسیده باشد؟

از مصلاّ تا مصلّی

شما ظاهرم را جلا دادید و رنگ کردید،
اما باطنم را تاریک ساختید. وقتی روشن
کردن یک چراغ در مسجد ثواب دارد، روشن
کردن یک فکر و دل با نور هدایت، ثوابش
بیشتر است.

چرا به جای ساختنِ مسجد، «مسجدی»
نمی سازید؟

شما مصلاّ ساختید، نه مصلّی. نمازخانه ها
زیاد شده است، نه نمازخوان ها!

متأسفانه در بعضی جاها مسجد را فقط با
صدای «الرحمن» و مجلس فاتحه
می شناسند. در من این همه «مجلس
ترحیم» برای مرده ها گرفتید، ولی چند بار شد
که «مجلس ترحّم» برای زنده ها بگیرید؟ این
همه قرآن برای اموات خواندید، کمی هم
برای زنده ها قرآن بخوانید.

هنگام برگزاری مجالس ختم، چهره هایی
را دیده ام که در طول سال، پایشان به مسجد
نمی رسد. بعضی ها فقط به خاطر شیرینی و
شربت و شام و خرما به مسجد می آیند.
بعضی روز عاشورا و شب اربعین برای
پلوخوری به اینجا می آیند. از شما دوستان
مسجدی هم گله دارم. چرا تنها به مسجد
می آیید؟ چرا دوستان و فرزندان تان را با خود
نمی آورید؟ چرا شوق مسجد را در دل دیگران
ایجاد نمی کنید؟ چرا ثواب نماز و عبادت و
تلاوت در مسجد، حتی حضور در مسجد را
برای مردم نمی گویید؟

دلجویی از مسجد

چرا به مسجد می آیید و فیض و ثواب
می برید، ولی از خودِ من دلجویی نمی کنید و
احوالی نمی پرسید؟ آخر من هم دل دارم، من
هم مشکلات و نیازهایی دارم، من هم تفقّد و
رسیدگی و عیدی و خرجی می خواهم! من هم
دوست دارم گاهی دلم شاد و روشن شود و
پرده ها، فرش ها، دیوارها، شیشه ها و
چراغ هایم تمیز و تازه گردد.

چرا به پرده های کثیف و شیشه های دود
و غبارگرفته و لامپ های سوخته و زیرپله های
پر از آشغال و انباریِ پر از خرت و پرت من
نگاه نمی کنید؟

چرا بلندگو و سیستم صوتی مرا مرتب
نمی سازید و مردم ر