پاورپوینت کامل عوامل مؤثر در بازیهای کودکان ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عوامل مؤثر در بازیهای کودکان ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عوامل مؤثر در بازیهای کودکان ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عوامل مؤثر در بازیهای کودکان ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

>

۸۶

تعریف بازی

ارائه تعریف جامع و مانعی از بازی که مورد
تأیید همه نظریه پردازان روان شناسی باشد
وجود ندارد.

هر صاحب نظری بر اساس تجارب،
مشاهدات، اعتقاد، نگرش و دیدگاه خود بازی را
به نوعی تعریف کرده است. و هر یک از این
تعاریف با برجسته نمودن جنبه ای از بازی
دیدگاه خاصی را ارائه نموده است. بین تعاریفی
که از بازی شده وجود اشتراک و تشابه زیادی
وجود دارد.

هارلوک در تعریف بازی می نویسد:
«بازی» عبارت است از هر نوع فعالیتی که
برای تفریح و خوشی و بدون توجه به نتیجه
نهایی، صورت می گیرد. انسان به طور
داوطلبانه وارد این فعالیت می شود و
هیچ نیروی خارجی و یا اجباری در آن
دخیل نیست.

«کار» عبارت از یک نوع فعالیت برای
رسیدن به یک هدف است. شخص این فعالیت
را انجام می دهد، نه تنها به خاطر آنکه از آن
لذت می برد بلکه به خاطر آنکه خواهان نتیجه
نهایی آن است. کار ممکن است به طور
داوطلبانه یا غیر داوطلبانه باشد.^(۱)

پیاژه روان شناس معروف سوئیسی برای
تمیز و تشخیص بازی از کار، پنج معیار را به
عنوان شاخصهای بازی معرفی می کند:

۱ـ بازی دارای هدف در خود است.

۲ـ بازی اختیاری است نه اجباری.

۳ـ بازی دلپذیر و خوشایند است.

۴ـ بازی فاقد سازمان می باشد.

۵ـ بازی از قید کشاکش و پرخاش آزاد
است.^(۲)

میشل و می سَن تعریفهای متعددی از
بازی گرد آورده اند که عبارتند از:

لازاروس: فعالیتی فی نفسه آزاد، بی هدف،
سرگرم کننده یا تفریحی

گروس: تمرینی غریزی و بی هدف از
اعمالی که در زندگی آینده نقش
اساسی دارند.

سی شور: آزادانه ابراز وجود کردن برای
کسب لذت مترتب بر آن

شاند: فعالیتی در جهت تداوم شادمانی.

نیومن: معیارهای بازی از کنترل درونی،
واقعیت درونی و انگیزه باطنی تشکیل
می شوند. فعالیتی را بازی گویند که این
خصوصیات بر آن حاکم نباشند و در مقابل
کنترل خارجی، واقعیت برونی و انگیزه عارضی
قرار گیرد.^(۳)

به طور کلی نمی توان فعالیتی را به طور
مطلق بازی و یا کار نامید. اینکه فعالیتی متعلق
به کدام یک از این دو دسته است بستگی به
فعالیت ندارد بلکه بستگی به انگیزه و نظر
شخص در مورد آن فعالیت دارد. مثلاً نقاشی را
می توان به عنوان یک فعالیت دلپذیر و
لذت بخش (بازی) در نظر گرفت که منظور
شخص کسب لذت از آن است، ولی وقتی
انگیزه فرد از نقاشی این باشد که از طریق
نقاشی امرار معاش کند نقاشی نوعی کار
محسوب می شود نه بازی. هر نوع فعالیتی
را که به جای لذت بردن صرف به سوی یک

هدف هدایت شود، دیگر نمی توان بازی نامید.

بازیها و ورزشها برای خردسالان بازی
محسوب می شود، چون به فکر برنده شدن و
رقابت با دیگران نیستند، بلکه هدف آنها تفریح
و لذت بردن از آن است. به تدریج که کودکان
بزرگتر می شوند مسأله رقابت و برنده شدن از
بازی برایشان لذت بیشتری ایجاد می کند. به
همین خاطر این فعالیتها بیشتر کار محسوب
می شوند تا بازی.

عامل مؤثر در بازی

عوامل متعددی در بازی کودکان تأثیر دارد
که مهمترین عوامل آن عبارتند از سن، جنس،
هوش و محیط.

تأثیر سن:

کودک در هر سنی بازی خاصی را
می پسندد، مثلاً طفل در همان روزهای اول
علاقه به لگد زدن و حرکت دادن دستها دارد.
از اینکه باد در گلو اندازد و از حنجره و دهان
صدا خارج کند و لبها را به حرکت در آورد لذت
می برد. کمی که بزرگتر می شود اطرافیان با او
بازی می کنند و مثلاً خود را مخفی می کنند و
بعد ظاهر می شوند و می گویند «دالی» و موجب
شادمانی و لذت کودک را فراهم می سازند.^(۴)

در سالهای اولیه کودکی، الگوی بازی
کودکان نشانه تغییر رشدی آنهاست. کودک
خردسال بیشتر به بازی انفرادی نیاز دارد که
بعدا با بازی موازی دنبال می شود، یعنی دو
کودک در کنار هم و نه با یکدیگر به بازی
می پردازند. آنها ممکن است از یک وسیله نیز
استفاده کنند، ولی مستقل از یکدیگر و
بدون ارتباط زیاد با یکدیگر به کار و
بازی بپردازند.

کودکان ۳ تا ۴ ساله، بیشتر به بازی
ارتباطی می پردازند، یعنی آنها با کودکان دیگر
نیز بازی می کنند و می توانند وسایل خود را تا
حد معینی به دیگران بدهند و با آنها شریک
شوند ولی در عین حال نمی توانند علایق
فردی خود را فدای گروه کنند و به اصطلاح از
گروه تبعیت کنند. از سن چهار و چهار و نیم
سالگی تا شش سالگی است که کودک بیشتر و
بیشتر به بازی اشتراکی روی می آورد، یعنی در
موقعیتهای گروهی که هدف مشترکی را دنبال
می کنند به بازی گروهی می پردازند.^(۵) بهترین
تقسیم بندی در این باره مربوط به ژان پیاژه
می باشد. او معتقد است:

«در جریان رشد سه نوع بازی مشاهده
می شود که از نظر ساختار با یکدیگر متفاوتند و
به ترتیب یکی پس از دیگری ظاهر می شوند.

الف) بازیهای تمرینی (۲ ـ ۰ سالگی):

در بیان چگونگی بازیهای تمرینی، پیاژه
بازی را وسیله ای برای لذت بردن از حواس
می داند، زیرا کودک لمس کردن، چشیدن،
گوش کردن، حرکت اعضای بدن و احساس
کیفیت مختلف اشیا را از راه به کارگیری حواس
درمی یابد و این جریان سبب لذت بردن او
می گردد. کودک با استفاده از حواس، از تقلید پا
فرا می گذارد، به تکرار می پردازد و حرکاتش از
شکل ابتدایی آزمایش و خطا به مهارت
می رسد. این حرکات تقلیدی مقدمه ای

می شوند تا کودک بتواند به اعمال پیچیده تری
دست بزند.

ب) بازیهای نمادی (۵ ـ ۲ سالگی):

در این مرحله از بازی که از دو سالگی تا
پنج سالگی ادامه می یابد، عناصر جدیدی وارد
بازی کودکان می شوند. واقعیتها تغییر شکل
می یابند. اشیایی که وجود ندارند به وسیله
اشیای دیگر نمایش داده می شوند. از تکه
چوبی اسب و با قرار دادن چند بالش در کنار
هم خانه و یا باغچه ای می سازند. کودک در این
مرحله به تمرین تجربیات زندگی می پردازد و
آنها را به شکلهای مختلف تجربه و
آزمایش می کند.^(۶)

ج) بازیهای باقاعده (۱۱ ـ ۷ سالگی):

در ان مرحله اثرات بازی برای تمام عمر
باقی می ماند و همزمان با رشد کودک و گذشت
زمان به صورت کاملتری انجام می شود.
بازیهای باقاعده معمولاً قواعد آنها از بزرگترها
به کوچکترها یا از نسلی به نسل دیگر منتقل
می شود.^(۷) در بازیهای باقاعده رقابت وجود
دارد و علاوه بر آن در هر بازی قراردادهایی
وجود دارد که نهادی شده است و با
قراردادهایی که ممکن است دایمی بوده و یا بر
اساس موافقت موقتی خود بازیکنان باشد.^(۸)

همان طور که ملاحظه می کنید در هر
سنی کودک بازیهای خاصی را می کند و بعضی
از آنها را رها می کند، مثلاً بچه های کودکستان،
بازی با مکعبهای چوبی را رها می کنند زیرا
اشیایی از قبیل رنگ، گل رس، مداد رنگی و …
فعالیتهای جالبتر و متنوع تری را به آنها عرضه
می کنند. وقتی اسباب بازی ها و عروسکهای
خود را نمی تواند جاندار فرض کند این بازیها
نیز جذابیت خود را از دست می دهد و کم کم به
سوی بازیهایی مثل فوتبال، بسکتبال، شطرنج
و بازیهای فکری پیچیده می رود که نیازهای
فکری، جسمی، روانی و اجتماعی را بهتر
برآورده می کند.

تأثیر جنس:

جنسیت یکی از عوامل موثر در بازی است
و از این رو می توان گفت که بازی پسرها با
دخترها تفاوت دارد. در تفاوت بین بازی
دختران و پسران عواملی موثر است که
عمده ترین آنها عبارت است از:

الف) مربوط به طبیعت و فطرت کودک

می شود، بعضی از دختران طبیعتا به سوی
بعضی از بازیها علاقه نشان می دهند و بعضی
از پسران به س