پاورپوینت کامل اهمیت و راهبردهای مشارکت زنان در حفظ منابع طبیعی و دستیابی به توسعه پایدار ۳۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اهمیت و راهبردهای مشارکت زنان در حفظ منابع طبیعی و دستیابی به توسعه پایدار ۳۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اهمیت و راهبردهای مشارکت زنان در حفظ منابع طبیعی و دستیابی به توسعه پایدار ۳۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اهمیت و راهبردهای مشارکت زنان در حفظ منابع طبیعی و دستیابی به توسعه پایدار ۳۶ اسلاید در PowerPoint :

>

مقدمه

منابع طبیعی تجدیدشونده، امروزه در ابعاد مختلف زندگی بشر نقش بسزایی را ایفا می کند. در اغلب کشورهای در حال توسعه در اثر رشد فزاینده جمعیت، گسترش بی رویه شهرها و عدم آگاهی مردم به اهمیت منابع طبیعی و فقدان برنامه ریزی اصولی، سطح منابع طبیعی شدیداً کاهش یافته و به واسطه تخریب کمی و کیفی، منابع طبیعی در خطر نابودی قرار گرفته است. از طرفی به منظور دستیابی به توسعه پایدار و حفظ منابع طبیعی، جلب مشارکت آحاد مردم و مخصوصاً زنان به عنوان نیمی از جمعیت بهره بردار منابع طبیعی امری ضروری می نماید. در مقاله حاضر، ضمن اشاره به مفهوم مشارکت و اهمیت آن، به بررسی اهمیت و نیز راهبردهای جلب مشارکت زنان در حفظ منابع طبیعی اشاره می شود.

مفهوم مشارکت

مشارکت را از دو نگاه می توان ملاحظه کرد:

۱) مشارکت به عنوان وسیله ای برای دستیابی به توسعه و نیز به عنوان هدف طرح های توسعه ای. در این نگاه بحث توسعه پایدار و توسعه درون زا، رابطه بین انسان و محیط و نیز میراث نسل های آتی از منابع طبیعی بسیار مورد تأکید قرار می گیرد.

۲) مشارکت به گونه رفتار اجتماعی: به نظر بسیاری از جامعه شناسان رفتار تحت تأثیر زنجیره عواملی ایجاد می شود که قصد و نیت از عناصر مهم آن است. قصد و نیت تأثیرپذیر از گرایش ها و هنجارهای مرتبط با رفتار است. در این رویکرد نهایتاً عناصر فرهنگی جوامعی که می تواند بر مشارکت مؤثر واقع شود، مورد توافق قرار می گیرد. مشارکت نزد جامعه شناسان به عنوان یک رفتار اجتماعی ملاحظه و بررسی می شود چرا که افراد مشارکت کننده برای رفتار خود معنای ذهنی مشخصی قایلند. جامعه بشری از دیرباز نظام رفتاری مناسب را به اعضای خود آموزش می دهد. برخی بر این باورند که نظام های دانش انسان از نیاز بی همتا و فطری وی به سامان بخشیدن تجاربش سرچشمه می گیرد. پس به رغم اهمیت مبنای زیست شناختی رفتار انسانی، اینکه چگونه در صدد برآوردن نیازهای فطری مان برآییم و راههای موفقیت آمیزی را در پیش گیریم، قضیه ای عمدتاً اکتسابی است. می توان گفت که جامعه رفتار مشارکتی را به نوعی به زنان و مردان آموزش می دهد.

«هانیتلتون» و «نلسون» معتقدند که در کشورهای در حال توسعه مشارکت اجتماعی به طور فراگیر، به خودی خود به عنوان یک هدف مطرح نیست و معمولاً تابعی از تصمیمات نخبگان حاکم و سیاست های آنها و یا محصول جانبی توسعه محسوب می شود. آنان معتقدند که فرآیند توسعه اقتصادی و اجتماعی از طریق دو مجرا می تواند سرانجام به گسترش مشارکت سیاسی و اجتماعی بینجامد.[۱]

اهمیت مشارکت

نتایج مطالعات مقایسه ای در زمینه پروژه های توسعه غیر مشارکتی در گوشه و کنار جهان مدارک مستندی، بیانگر اهمیت ساختار مشارکت محلی و توجه به فرهنگ اجتماعی فراهم آورده است. مطالعه ای که توسط kottak در سال ۱۹۹۱ (۱۳۷۰ش) انجام گرفت، نشان داد که عدم توجه به ملاحظات اجتماعی هزینه های بالایی در بر دارد. نتایج این مطالعه بیانگر این است پروژه هایی که با موقعیت اجتماعی – اقتصادی سازگار بوده اند، نرخ بازده بالاتری (۳/ ۱۸) درصد در مقایسه با آنهایی که دارای این سازگاری نبوده اند (۸ درصد) داشته اند. همچنین نشان می دهد پروژه هایی که گروههای منفعت تنها در مرحله اجرا مشارکت داشته اند و توجهی به آورده ها و حضور آنان در مراحل آغازین پروژه نشده است موفقیتی نداشته اند.

مطالعه دیگری نشان می دهد، نقطه مشترک پروژه هایی که مردم را مورد مشاوره قرار نداده اند، اطلاعات نادرست آنها در باره نهادهای محلی است. شروع اشتباه غالباً منجر به ایجاد نهادهای نامناسب و پیشنهادهای غیر کارا در عمل می شود. برعکس پروژه هایی که دیدگاههای مردم را در مراحل طراحی و برنامه ریزی در نظر گرفته بودند، در پیوند دیدگاههای محلی و ایجاد ساخت ها بر روی نهادهای موجود انعطاف پذیر بودند و در عمل اجرای موفقیت آمیزتری را نشان دادند.[۲]

جنبش های تشکل یافته زنان در حفاظت از منابع طبیعی

پیوستگی عمیق بین زنان و محیط زیست و همچنین نقش اساسی آنان در بهره برداری از جنگل بر کسی پوشیده نیست. پذیرفتنی است بگوییم تشکل هایی که پیرامون محوریت زنان و با تکیه اولیه بر دانش ها و آگاهی های آنان شکل می گیرد، می تواند در حفاظت و احیای جنگل ها مؤثر باشد. طی چند دهه اخیر گرایش به استفاده از نیروهای تشکل یافته زنان برای حفاظت از محیط زیست رو به فزونی است. کشورهایی مانند هند و کنیا از جمله ممالکی هستند که به بهره گیری از مدیریت و توانمندی های بانوان دست یازیده اند. جنبش «چیپکو» در هند و همچنین جنبش «کمربند سبز» در کنیا بر نیرو و دانش زنان عادی به ویژه در روستاها تأکید کرده و پایه کار خود را بر بهره برداری از این نیروها گذارده اند. این جنبش ها به رغم بهره مندی از برخی حمایت های دولتی به طور خودجوش به وجود آمده اما هیچ گاه به شکل یک سازمان دولتی در نیامده است. این جنبش ها بر عوامل فرهنگی و دانش بومی زنان هر منطقه تأکید کرده و بر مبنای نیازها، مسائل و مشکلات ملی – منطقه ای خود شکل گرفته است. آنها همت خود را مصروف تولید کار و رفع نیازهای آتی توده مردم نموده و تلاش کردند به رسمیت شناختن این نیازها، در جستجوی راهکارهایی باشند که ضمن همسو قرار دادن نیازهای مردم و سرنوشت طبیعت، برای هر دوی آنها چاره جویی نمایند.[۳]

در ایالت آندراپرادش هند، از بین رفتن حاصلخیز به فرسایش خاک و از کار افتادن سیستم فاضلاب منجر گشته و باعث شوری آب و از بین رفتن غلات و افزایش بیکاری در روستاها شده بود. عده ای از زنان محلی به رهبری زنی به نام «واس