پاورپوینت کامل میم مثل مام میهن ۷۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل میم مثل مام میهن ۷۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل میم مثل مام میهن ۷۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل میم مثل مام میهن ۷۹ اسلاید در PowerPoint :

>

۵۰

هنر و ادب / نقد فیلم

نام فیلم: میم مثل مادر

نویسنده و کارگردان: رسول ملاقلی پور

بازیگران: گل شیفته فراهانی، حسین
یاری، جمشید هاشم پور، محمدعلی شادمان

خلاصه فیلم:

«سهیل» یک دیپلمات و «سپیده» یک
ویولونیست در انتظار تولد نوزادشان هستند.
سونوگرافی نشان می دهد که به علت
شیمیایی شدن «سپیده» در زمان جنگ،
نوزاد با نقص سیستم تنفسی و اعضای
حرکتی به دنیا خواهد آمد. «سهیل» که
موقعیت و اعتبار کاری خود ـ به علت
سفرهای خارج از کشور ـ را در معرض خطر
می بیند، سعی می کند «سپیده» را به سقط
جنین راضی کند. «سپیده» با وجود اینکه
دلش رضایت نمی دهد، ظاهرا می پذیرد و به
مطب دکتر می رود، اما در آخرین لحظه
انصراف می دهد و فرار می کند. «سهیل» این
بار سعی می کند او را مجبور به این کار کند،
البته با آمپول سقط جنین. تزریق آمپول
منجر به تولد نوزاد نارسی می شود که اتفاقا
زنده می ماند. «سهیل» از «سپیده» می خواهد
بین نوزادش و طلاق یکی را انتخاب کند و
بالاخره از هم جدا می شوند.

پس از سال ها «سعید» همان نوزاد
ناقص، پسر کوچکی شده که با وجود نقص
تنفسی و حرکتی، مستقل و فعال است و البته
هنر مادرش را هم به ارث برده است. این بار
«سهیل» که تمام دنیا را گشته و آرام نگرفته،
دوباره به سراغ همسر سابقش می آید. اما با
دیدن «سعید» و وضع جسمانی اش باز هم
پیشنهاد گذاشتن او در آسایشگاه را می دهد تا
زندگی بی دغدغه ای داشته باشد. «سپیده»
مخالفت می کند و «سعید» وقتی می فهمد
پدرش به چه دلیل آنها را ترک کرده، طغیان
می کند و دچار بحران روحی می شود.
«سپیده» هم که آثار شیمیایی شدن را از
گذشته به همراه دارد، دچار عوارض شدیدی
می شود و به بستر بیماری می افتد. در حالی
که کنسرت بزرگ «سعید» و بچه های معلول
آسایشگاه باید سرِ وقت برگزار شود. «سعید»
به آرزوی شفای مادرش همراه دیگر بچه ها
کنسرت را به خوبی برگزار می کند و «سهیل»
هم که به تردید چند ساله اش غلبه کرده، در
کنسرت شرکت می کند و وجود پسرش را با
همان وضعیت به رسمیت می شناسد و …
«سپیده» هم به پایانش می رسد.

«ملاقلی پور» علی رغم وجهه خشن و
معترضی که دیگران از او در ذهن خویش
ساخته اند، یکی از معدود فیلمسازان مردی
است که در آثارش با درک و همدلی
کم نظیری، زنان را می ستاید و به ظرافت های
روحی و لایه های زیرساختی شخصیت آنها
توجه نشان می دهد.

به طور طبیعی زن و جنگ، دو ماهیتی
است که به ظاهر در تضاد با یکدیگر به سر
می برند و معنا و سیمای مردانه سینمای
جنگ، ظاهرا مانع نفوذ هر گونه عنصر زنانه
می شود. بنابراین در بیشتر آثار دفاع مقدس
بدون اینکه به موقعیت پیچیده و تأثیرگذار
زنان در طول جنگ اشاره کنند، از زن به
عنوان محملی برای پرداختن به جنبه های
احساس مردان جنگ و تحریک عواطف
مخاطب استفاده می کنند. در واقع هر جا رد
پای زن آواره و جنگ زده یا بی پناه و
فراق کشیده در سینمای دفاع مقدس دیده
می شود، بیشتر برای تکیه بر هیبت ترسناک
و بی رحم جنگ است و اکثر فیلم ها از فقدان
شخصیت پردازی مؤثر زنان و رویکرد درست
نسبت به دغدغه ها و موقعیت های زندگی
آنان در زمان جنگ و بعد از آن، رنج می برد.

گویی در تمام هشت سال دفاع مقدس،
زنان روی پَر قو و زیر سایه درختان سر به
فلک کشیده آرمیده بودند و هیچ دغدغه ای
نداشتند جز اینکه مثل همیشه جلوی آیینه
بایستند و به خودشان برسند و یا در مطبخ
غذا بپزند. انگار که ایران در هشت سال نبرد،
از وجود زنانش خالی شده بود و مردانِ به
معراج رفته، سر به دامان هیچ زنی نداشتند که
هیچ فیلمسازی از حضور مؤثر زن در
فیلم هایش بهره نمی گیرد. پس در طول چهل
و پنج روز مقاومت خرمشهر، زنان بی خانمانی
که جز چادرهایشان سرپناهی نداشتند، چگونه
در زیر باران توپ و خمپاره دشمن، از شهر
دفاع کردند؟ زنان آبادانی و سوسنگردی که از
تنور خانه هایشان به جای دود نان و غذا، دود
ناشی از سوختن خانه در آتش برمی خاست،
در این مدت کجا بودند؟ و اکنون همان زنانی
که پا به پای دلاورمردان از وجب به وجب این
خاک دفاع کردند، در چه وضعیتی به سر
می برند؟ آیا همچنان باید قصه زنان
زخم خورده جنگ در سایه مردان شان تعریف
شود؟

یکی از نخستین کسانی که در راه
غبارروبی از چهره مظلوم زنان آسیب دیده در
جنگ قدم برداشت، «رسول ملاقلی پور»
است که با فیلم های «نجات یافتگان»،
«هیوا»، «مزرعه پدری» و در حال حاضر
«میم مثل مادر» از پیوند نامأنوس زن و جنگ
پرده برداری کرد. اگر چه تا قبل از این آثار نیز،
زنان جز در قالب پرستار و امدادگر، همسر یا
مادر شهید، ظهور دیگری نداشتند، اما
«ملاقلی پور» رویکرد تازه ای را در ارتباط با
این نقش ها آغاز کرد. به گونه ای که زنِ
پرستار در «نجات یافتگان» با آن آمیزش
ترس و مسئولیت و همسر شهید در «هیوا» با
آن رابطه عاشقانه رازآمیز و حضور روحانی
زن شهید در عالم سیر و سلوک همسرش
هیچ شباهتی با کلیشه های رایج ندارد.

این بار «ملاقلی پور» در «میم مثل مادر»
یکی از بهترین شخصیت های سپماتیک زن
را خلق کرده است تا مقام مادر را به عنوان
مبدأ و منشأ حیات آدمی تکریم کند و از
فداکاری ها و صبوری های آن تجلیل نماید.

آنچه بر اهمیت این فیلم می افزاید، توجه
ویژه به زن در موقعیت های زندگی با در نظر
گرفتن آینده مادریِ اوست. از آنجا که زن،
نسل آینده را در بطن خویش می پروراند و از
روح و جسم خود در او می دمد، پس
موجودیت زن دیگر فقط متعلق به خود او
نیست که با قربانی شدن وی، ماجرا پایان
بگیرد. بلکه زن به عنوان پیونددهنده نسل ها،
می تواند به تداوم یک موضوع نیز اثر بخشد.

از هشت هزار نفر جمعیت سردشت که
شیمیایی شدند، نیمی از آنها زن بودند و این
زن ها آینده مملکت را در درون خویش به
ودیعت حفظ می کردند، بنابراین دودی که از
سوختن این زنان بر اثر آثار شیمیایی
برخاست، فقط در چشم خودشان ننشست،
بلکه چشم و چراغ نسل جدید را نیز خاموش
کرد.

«سپیده» در «میم مثل مادر» یکی از
همان خیل عظیم زن هایی است که در کلیت
جهان، قربانی خشونت و جنگ افروزی
مردانی می شود که جز جاه طلبی ها و
خودخواهی های خویش چیز دیگری را
نمی بینند. از هم اینک می توان قصه هزاران
مادر دیگر را در افغانستان، عراق، فلسطین و
… نوشت.

«سپیده» مام میهنی را می نمایاند که
حاضر به پذیرش هیچ گونه تجاوزی به
فرزندان دست پرورده خویش نیست.
فشارهای «سهیل» برای سقط جنین و راندن
فرزند معلول، بسان تجاوز و جنگی به حساب
می آید که این مادر وطن را وا می دارد تا برای
حفظ ثمره خویش، از همه هستی اش دست
کشد و همچون یک رزمنده مجاهد برای
باروری و سازندگی نسل آینده بجنگد و در
نهایت، در اوج مظلومیت به شهادت برسد.

فیلم «میم مثل مادر» یکی از
ملودرام های خوش ساخت سینمای اخیر
ماست که علی رغم بعضی از نقص هایش،
نشان می دهد کارگردان بر این ژانر تسلط دارد
و می داند که با چه تمهیداتی، احساسات را به
موقعیت ها و روابط فیلم تزریق کند، بدون
آنکه به ورطه سانتی مانتالیسم افراطی سقوط
کند.

یکی از مؤلفه های اساسی ملودرامی
چون «میم مثل مادر» پرداخت شخصیت ها به
صورت قالبی است. معمولاً شخصیت قالبی
مربوط به اعضای گروه خاصی می شود که
وجوه مشترکی دارند. اگر چه این موضوع
می تواند ضعف یک فیلم محسوب شود، اما به
خاطر پرداخت و رویکرد درست و منطقی
فیلمساز، به نقطه قوت فیلم تبدیل شده است.

«سپیده» به عنوان یک مادر، جزء
شخصیت های قالبی به حساب می آید، زیرا او
نیز همان ویژگی های آشنایی را از یک مادر
نشان می دهد که مخاطب در کهن الگوی
مادر ایرانی می شناسد. اما زنجیره حوادث و
رویدادهایی که بر او واقع می شود، به گونه ای
پیش می رود که او خصلت هایی را از خود بروز
می دهد که برای تماشاگر تازه و بدیع است.

متمایزترین ویژگی «سپیده»، از
خودگذشتگی دیوانه وار اوست که حتی
معقولانه ترین استدلال ها را در هم می شکند.
به طور منطقی تولد یک بچه معلول نادرست
است و براساس هر دیدگاه خردمندانه ای باید
از به دنیا آمدن وی جلوگیری کرد. پس موضع
«سهیل» برای سقط جنین، درست و بجاست
در صورتی که مخاطب عمل منطقی و معقول
او را پس می زند و با تصمیم جنون آمیز
«سپیده» مبنی بر تولد و نگهداری بچه
ناقص، همدلی می کند. این تغییر دیدگاه برای
مخاطب از آنجا ناشی می شود که آنچنان
«سپیده» با عشق و فداکاری، زندگی اش را
وقف فرزند معلولش می کند که تمام معادلات
عقلی تماشاگر را بر هم می زند. «سپیده» نه
در قالب یک مادر معمولی، بلکه همچون یک
مبارز که با تمام وجود به حفظ کودک درونش
ایمان دارد، رفتار می کند. آنچنان که باورهای
ثابت شده تماشاگر را تغییر می دهد و همگان
را به این تأمل وا می دارد که آیا به صرف
اینکه قشری از جامعه دچار نقص و معلولیت
است، باید حق حیات را از آنها گرفت و آنان را
از پهنه هستی حذف کرد؟ همراهی مخاطب
با تصمیم و انتخاب «سپیده» از جانب کسانی
که همچون «سهیل» اعتقاد دارند بچه های
ناقص، پِرتی های (زواید) عالم هستی هستند،
فقط ناشی از پرداخت خوب کارگردان در ارائه
شخصیت مادر است.

«سپیده» در دو موقعیت به خاطر
تصمیمش محکوم می شود؛ نخست توسط
شوهرش که بی رحمانه او را متهم می کند که
به خاطر چشیدن طعم مادری، باعث عذاب
کشیدن فرزندش شده است و دوم در جایی که
پسرش «سعید» بعد از برخورد نامناسب پدر
دچار بحران عاطفی می شود و به او اعتراض
می کند که چرا با وجود آگاهی از معلولیت، وی
را به دنیا آورده است. اما در نهایت هر دو
شخصیت ـ پدر و پسر ـ به همراه مخاطب
تسلیم اراده و شکیبایی منحصر به فرد مادر
می شوند. واضح است که اگر بسیاری از
مخاطبان در موقعیت «سپیده» قرار بگیرند
حاضر نباشند زندگی خود را فدای یک فرزند
معلول کنند، اما آنچه موفقیت «ملاقلی پور» را
تضمین می کند، تأیید و همدلی همه جانبه
همان تماشاگران در نسبت با فیلم است.
بیننده از صمیم قلب، «سپیده» را دوست
می دارد و تحت تأثیر رنج های او، از
خودخواهی های خردمندانه اش می کاهد و به
تزکیه روحانی می رسد.

یکی از دلایل دیگر که قالبی بودن
شخصیت «سپیده» را تحت تأثیر خود قرار
می دهد، بلوغی است که مادر شدن برای وی
به ارمغان می آورد.

در آغاز فیلم، «سپیده» خود را زن جوانی
می نمایاند که عاشق همسرش است، استعداد
فوق العاده اش در موسیقی، او را به سوی
جهانی شدن می برد، شور و اشتیاق
کودکانه ای برای زندگی دارد، روی حرف
شوهرش «نه» نمی آورد و … اما مادر شدن از
وی زنی می سازد که هر چند به بهای از دست
دادن همه چیز حتی همسرش، به تنهایی
روی پای خود می ایستد. با جسارت و فداکاری
از پسر معلولش نگهداری می کند، به طوری
که از نوزاد نارس ابتدای فیلم، پسرک باهوش
و هنرمندی می سازد که به طور مستقل از
عهده کارهایش برمی آید، به زودی به
هنرستان موسیقی می رود و در ایجاد ارتباط
عاطفی آنقدر قوی و تأثیرگذار است که
می تواند مانع خودکشی مرد ارمنی همسایه و
پیوند دوباره او با دخترش شود.

مهم ترین لحظه نمایش این بلوغ در
مواجهه «سپیده» با «سهیل» است.
«سپیده» بعد از اینکه در می یابد ده سال
دوری، دیدگاه منفی «سهیل» را نسبت به
پسرش تغییر نداده، به دور از انتظار «سهیل»
که از او جز تسلیم و سکوت چیزی ندیده
است، با تمام خشم مادرانه اش برمی آشوبد و
او را از خانه خود بیرون می کند.

برای درک این بلوغ و پختگی، این
صحنه را با دو صحنه مربوط به سقط جنین
در مطب دکتر و خانه مقایسه کنید. وقتی
«سپیده» به جمله دکتر مبنی بر حرامزاده
بودن فرزندش اعتراض می کند، با عتاب تند
«سهیل» در خود خفه می شود و یا در خانه در
مقابل اصرارهای بی رحمانه «سهیل» مبنی بر
راه رفتن او بعد از تزریق آمپول کورتاژ، به جز
التماس و گریه چیز دیگری از خود نشان
نمی دهد. در حالی که تجربه ده سال مادری،
با همه سختی ها و رنج هایش، او را به زن
مستقل و قدرتمندی تبدیل می کند که مرد در
مقابل وی، چون کاهی سرگردان در برابر
کوهی استوار نمایانده می شود.

نکته دیگر که به سمپاتیک بودن
شخصیت «سپیده» کمک می کند، آنتی پاتیک
بودن شخصیت «سهیل» است. یک اصل
سینمایی می گوید «هر چه ضد قهرمان
قوی تر باشد، وجوه شخصیتی قهرمان نمود
بهتری می یابد». در فیلم «میم مثل مادر»
شخصیت «سهیل» نقطه مقابل «سپیده»
قرار دارد. «سهیل» دیپلمات جوان با
زمینه های مذهبی است که آرام آرام مراحل
ترقی اجتماعی و پیشرفت سیاسی را طی
می کند.