پاورپوینت کامل آبشار گشاده دستی ( نگاهی کوتاه به شخصیت امام مجتبی (ع)) ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آبشار گشاده دستی ( نگاهی کوتاه به شخصیت امام مجتبی (ع)) ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آبشار گشاده دستی ( نگاهی کوتاه به شخصیت امام مجتبی (ع)) ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آبشار گشاده دستی ( نگاهی کوتاه به شخصیت امام مجتبی (ع)) ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

>

۲۶

اندرزگویی

در واپسین ساعت‏های زندگی، یکی از یارانش به نام جناده پسر ابی‏امیه از او خواست پندش دهد؛ حضرت در بستر بیماری به وی فرمود:

«آری، خود را برای سفر)آخرت(آماده کن و پیش از آنکه اجلت فرارسد، توشهی خود را به دست آر. و بدان که تو دنیا را می‏جویی، و مرگ تو را. و همّ و غم و هزینهی روزی را که نرسیده، بر امروز که در آنی، بار مکن. و بدان که از مال، بیش از قوت و نیاز خود به دست نمی‏آوری مگر که در آن، نگهبان برای دیگرانی. و نیز بدان که در حلال دنیا، حساب و در حرام آن، عقاب و شبهه‏ناک آن، عتاب است. پس دنیا را همچون مردار بشمار، به اندازه کفایت خود از آن بردار که اگر حلال باشد، در دنیا زهد ورزیده‏ای و اگر حرام باشد، در آن گناهی نیست؛ زیرا – همچون بهره‏برداری اضطراری از مردار- به اندازهی ضرورت، برداشته‏ای و اگر شبهه‏ناک باشد، عتاب آن اندک است. و برای دنیای خود آنچنان قوی و با تدبیر و با استحکام کار کن که گویی تا ابد زنده می‏مانی، و برای آخرت خود آن چنان خالصانه و دقیق و با مراقبه کار کن که گویی فردا می‏میری.۱

در این دنیا، افرادی هستند که بهشت و نعمت‏های آن، و دوزخ و آتش سوزان آن را می‏بینند. بی‏خبران، آنان را بیمار پندارند در حالی که بیمار نیستند، یا دیوانه انگارند در حالی که آنان را رخداد بزرگ دلشان، که معرفت و خوف و هیبت خدا باشد، آن گونه کرده است. باور ایشان این است که هیچ نیازی ماندگار در دنیا نداریم، و برای دنیا آفریده نشده‏ایم و به تلاش بیش از اندازه برای آن مأمور نیستیم. دین‏باوران اموال خود را در راه خدا انفاق کرده‏اند، و خون و جان خویش را به خدا بخشیده‏اند و بدین وسیله خشنودی آفریدگار را خریده‏اند. دانستند که خدا مال و جان آنان را در برابر بهشت خریدار است، پس با او معامله کردند و از تجارت خود سود بردند و خوشبختی بزرگ به دست آوردند و رستگار و کامیاب شدند.

پس ای مردم! – خدا شما را رحمت کند- از اینان پیروی کنید که خدای متعال، پیامبر و پدران او، ابراهیم و اسماعیل و فرزندانشان را ستود و فرمود: «فَبِهُداهُمُ اقْتَدِه؛ پس تنها از راه هدایت آنان پیروی کن»، و بدانید ای بندگان خدا، که شما به اقتدا و پیروی ایشان مکلفّید. پس کوشش و تلاش کنید.۲

و فرمود: «بندگان خدا! از خدا بترسید و پیش از فرارسیدن پیری، در طلب کمال بکوشید، و پیش از کیفرهای پاره پاره‏کن و مرگِ ویرانگرِ لذّت‏ها، به عمل نیک بشتابید که نعمت‏های دنیا پایدار و گرفتاری‏هایش امان‏بخش نیست. و از بدی‏هایش نتوان سپر گرفت، غروری فریبنده و تکیه‏گاهی خمیده است. پس ای بندگان خدا! از این عبرت‏ها پند گیرید، و از آثار پیشینیان عبرت گیرید و با نعمت‏های خداوندی، خود را از گناهان بازدارید، و از اندرزها سود برید، که خدا پناه و یاوری کافی است. و قرآن، حجّت و طرف محاسبه‏ای تمام است و بهشت برای ثواب و دوزخ برای کیفر و پایانی غم‏انگیز بس است.۳

ای مردم! این سرا، خانهی آزمون است و هر چه در آن است، نابود خواهد شد. پروردگار ما از این موضوع خبر داده است تا آگاه شویم و به ما هشدار داده است تا از گناهان دوری کنیم؛ تا پس از آن هشدار بهانه‏ای نباشد؛ پس، از آن چه نابودشدنی است دوری کنید و به آن چه ماندنی است گرایش یابید و از آفریدگار آشکارا و نهان بهراسید.۴

بندگان خدا! بدانید که خدا شما را بیهوده نیافرید، و خود سر رها نکرد، اجل‏های شما را نوشت. و روزی‏ها را میان شما تقسیم کرد تا هر خردمندی منزلت خود را بشناسد و بداند که آن چه برایش مقدّر است، به آن می‏رسد و آن چه برایش مقدّر نیست، نمی‏رسد. خداوند رزق و روزی دنیای شما را به عهده گرفت، و شما را برای عبادت خود فراغت داد، و شما را بر سپاس خود ترغیب کرد، و یاد خود را بر شما واجب کرد، و به تقوا سفارش نمود، و آن را نهایت خشنودی خود قرار داد که، «تقوا» درِ هر توبه، و سرآمد هر حکمت، و شرف هر کاری است، و به سبب تقوا، پارسایان، رستگار شدند. خداوند متعال فرمود: «به راستی که پارسایان را، رستگاری است»،۵ و فرمود: «آنان که پروا پیشه کنند و به کار شایسته پردازند نه بیمی بر آنان هست و نه اندوهی خواهند داشت.»۶ پس ای بندگان خدا! از خدا پروا کنید، و بدانید هر که از خدا پروا کند، خدا راهی برای بیرون شدن از فتنه‏ها به رویش بگشاید، و در کارش، درستی بخشد، و هدایتش را فراهم کند، و حجت و دستاویزش را پیروز سازد، و روسفیدش کند، و خواسته‏اش را عطا کند، و با افرادی که خدا نعمت به آنان داده است، یعنی پیامبران و راستی‏پیشگان و گواهان و شایستگان همنشین سازد ، و اینان چه خوش رفیقانی‏اند.»۷

کسی از امام حسن(ع) خواست که اندرزش دهد. فرمود: «مبادا مرا بستایی که من از تو به خود داناترم؛ یا مرا تکذیب کنی که تکذیب شده، رأیی ندارد؛ یا نزد من از کسی غیبت کنی. او عرض کرد: «آیا بروم؟» فرمود: «آری، اگر خواهی برو.»۸

گاه که از پندناپذیری مردم دلگیر می‏شد، خطاب به آنان می‏گفت: «میان شما و تأثیر اندرز، پرده خودخواهی آویخته است.»۹

اندرز می‏داد:

« هر کس دنیا را دوست بدارد، ترس آخرت از دلش بیرون می‏رود؛ و هر کس حرص دنیایش فزونی یابد، جز دوری از آن نیفزاید و بغض او از خدا، بیفزاید. و حریص تلاشگر در جمع ثروت و ریاست، و زاهد قانع، هر دو، خوراکِ روزی خود را بی‏کم و کاست به دست می‏آورند؛ پس چرا پی در پی در آتش افتادن؟! و همهی خیر، در یک ساعت صبر کردن در برابر گناه است که آسایش بی‏پایان و خوشبختی فراوان را موجب می‏شود. و جویندگان دو گروهند: گروهی که دنیا را می‏جویند تا چون به آن رسند، نابود شوند، و گروهی که آخرت را می‏جویند تا چون به آن رسند، نجات‏یافته و رستگار باشند.

و ای رادمرد! بدان که اگر به رستگاری آخرت دست یابی، از دست رفته‏ها و سختی‏های دنیا زیانت نرساند، و اگر از آن محروم مانی، داشته‏های دنیا سودت نبخشد.۱۰

متّقی هندی دانشمند نامور اهل سنت می‏گوید: حضرت فرمود:

«هرکس دنیا خواه باشد، دنیا او را به هراس افکند، و هر کس به آن بی‏رغبت باشد، باک ندارد که چه کسی آن را بخورد. دوستدارِ دنیا، بندهی کسی است که دنیا را مالک است. کمترین چیز در دنیا، آدمی را کفایت می‏کند ولی همهی دنیا بی‏نیازی نمی‏آورد. و هر کس دو روزش در دنیا، برابر باشد، فریب خورده است و هر کس امروزش بهتر از فردایش باشد، زیان دیده است. و هر کس کمبودهای خود را نجوید، در کاستی قرار دارد و هر کس در کاستی باشد، مرگ برای او بهتر است.۱۱

بردباری (حلم)

بردباری را «زینت» آدمی می‏خواند ۱۲و نوشته‏اند: «حسن، سروری بردبار، متین و گشاده‏دست بود.»۱۳

روزی مروان وی را ناسزا گفت. چون خاموش شد، امام فرمود: من اثر گناه تو را پاک نمی‏کنم؛ اما دیدار من و تو نزد آفریدگار باشد که اگر راست گفتی، خدا پاداش راستی‏ات را دهد، و اگر دروغ گفتی، پروردگار سزای دروغت را دهد؛ و خداوند کیفر دهنده‏تر از من است.۱۴

ابن‏ابی‏الحدید – دانشمند بزرگ اهل سنت- می‏گوید: «از بزرگترین ویژگی‏های امام حسن(ع) که بدان شهره بود، بردباری وی است؛ تا بدان جا که به «بردبار خاندان» نامور شد.۱۵

هنگامی که چشم از جهان فروبست، مروان نه تنها در تشییع جنازه‏اش شرکت کرد، بلکه می‏گریست. این رفتار متناقض و شگفت‏آور او باعث شد تا امام حسین(ع) زبان به انتقاد از وی بگشاید و بگوید: زمانی که برادرم زنده بود، همه گونه آزار را بر او روا می‏داشتی و اینک برای تشییع آمده‏ای و می‏گریی؟!»

مروان به یکی از کوه‏های مدینه اشاره کرد و گفت: «من هر چه کردم، نسبت به کسی روا داشتم که بردباری‏اش از این کوه‏ها بیشتر بود.»۱۶

معاویه نیز دربارهی حضرت چنین می‏اندیشید و بر زبان می‏آورْد.۱۷

با شتاختی که از روحیه آدم‏ها داشت، به خوبی می‏دانست قضاوت بسیاری از مردم دربارهی دیگران، بازیچهی نادانی، غرض‏ورزی و… دیگر انگیزه‏های غیر عقلانی است. بنابراین بیش و پیش از آن که از موضع‏گیری منفی آنان به خودش و پدرش خشمگین شود، نقاط ضعف عاطفی و جز آن را جستوجو می‏کرد و مرهم را به زخم روح می‏نهاد. روزی سواره می‏گذشت، مردی شامی -که در محیط فرمانروایی معاویه پرورش یافته بود- او را دید و زبان به دشنام گشود. امام خاموش ماند تا سخن شامی پایان پذیرد. سپس به سوی او رفت و لبخندزنان گفت: «ای پیرمرد! گمان می‏کنم در این شهر غریبی. شاید هم دیدگاهت اشتباه است و یا مرا با دیگری عوضی گرفته‏ای. اگر می‏خواهی خرسندت کنیم، شادت می‏کنیم. اگر از ما چیز مادی بخواهی، به تو می‏دهیم و اگر راهنمایی بخواهی، رهنمونت هستیم… و اگر نیازمندی، بی‏نیا