پاورپوینت کامل رقیه(س) الگوی تربیت فرزند ۸۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رقیه(س) الگوی تربیت فرزند ۸۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رقیه(س) الگوی تربیت فرزند ۸۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رقیه(س) الگوی تربیت فرزند ۸۷ اسلاید در PowerPoint :

>

آن چه از داستان زندگی حضرت رقیه(س) فهمیده می شود این است که این فرزند خردسال اما سترگ امام حسین(ع)، الگوی کامل تربیت فرزند در فرهنگ دینی ماست و کتاب کوچک، اما پرمحتوای زندگانی شریف او، در بر دارنده ی برترین نگارینه های اخلاقی و چشم نوازترین تصویرهای تربیت سالم و اسلامی است. از این رو گل برگی از نکات ارزنده و آموزنده در راستای تربیت صحیح فرزند، پیش کش ذهن فعال و پرنشاط مخاطبان هشیار می گردد.

ماهیت و ضرورت تربیت فرزند صالح

تربیت عبارت از مجموعه روش ها و راه کارهایی است که از آغاز زندگانی انسان، بلکه پیش از آن به کار گرفته می شود تا او در مسیر صحیح رشد و ترقی قرار گیرد و در پرتو این آموزش ها، بتواند از انحراف جلوگیری کرده، راه سعادت و کمال را در پیش گیرد. در این میان نقش پدر و مادر بسیار حایز اهمیت جلوه می کند. روایات بسیاری در زمینه ی ضرورت تربیت فرزند و برخورداری از فرزند صالح در احادیث امامان معصوم(ع) آمده است.

پیامبر گرامی اسلام(ص) فرمودند: «اَلوَلَدُ الصّالِحُ رَیحَانَه مِن رَیاحِینِ الجَنَّه؛ فرزند صالح گلی است از بوستان بهشت.» همچنین فرمودند: «مِن سَعَادَه الَّرجُلِ الوَلَدُ الصَّالِحُ؛ فرزند صالح نشانه ی خوش بختی فرد است.»۱ امام صادق(ع) نیز فرمودند: «مِیرَاثُ اللّهِ مِن عَبدِهِ المُؤمِنِ الوَلَدُ الصَّالِحِ…؛ میراث خداوند به بنده ی مؤمنش، فرزند صالح است.»۲

از داستان زندگی حضرت رقیه(س) به خوبی فهمیده می شود که او فرزندی صالح برای پدری صالح بوده است.

نام گذاری شایسته

مسئله ی حایز اهمیتی که در تربیت فرزند نیز مؤثر است، انتخاب نام شایسته برای کودک است. نام گذاری شایسته بر کودک، در شکل گیری شخصیت او در بزرگ سالی، نقش ویژه ای دارد. بسیاری از افراد هستند که در بزرگ سالی، نام خود را به جهت عدم برازندگی تغییر می دهند و حتی در برخی از جوانان و یا نوجوانان نیز دیده شده که از گفتن نام اصلی خود، به دلیل سبک و سخیف بودن، پرهیز می نمایند.

از آن جا که شکوه و جلال مسلمانان موضوعی است که اسلام بدان توجه ویژه دارد، آنان را از نام گذاری های ناشایست و غیرمتین برای فرزندان، باز داشته است. و از آن به عنوان حق مسلّم بر گردن پدر و مادر تعبیر شده است. «موسی بن بکر» از امام کاظم(ع) روایت می کند:

«اَوَّلُ مَا یبَرُّ الرَّجُلُ وَلَدَهُ اَنْ یسَمِّیهِ بِأِسمٍ حَسَنٍ فَلیحَسِّن اَحَدُکمُ اسْمَ وَلَدِهِ؛ نخستین کار نیکی که شخص برای فرزندش انجام می دهد این است که نام نیکو بر او بگذارد. پس شایسته است هر یک از شما نام فرزند خود را نیکو قرار دهد.»۳

همچنین روایت شده فردی نزد رسول خدا(ص) آمد و پرسید: «ای رسول خدا! حق فرزندم بر من چیست؟» فرمود: «نام و تربیتش را نیکو کنی و او را در محیطی خوب پرورش دهی.»۴ امام صادق(ع) در سخنی فراگیر و کامل در پاسخ «ابن حمید»، که برای مشورت در مورد انتخاب نامی برای فرزندش شرف یاب شده بود فرمودند: «از نام هایی که بندگی خدای را می رساند بر او بگذار.»۵

گذشته از این مطلب، احادیثی مبتنی بر تغییر برخی نام ها توسط اهل بیت(ع) موجود است که این گونه ناخرسندی خود را از گذاشتن این دسته نام ها اذعان داشته اند.۶ آن سان که آورده اند رسول خدا(ص) نام افراد و اماکنی که زیبنده نبوده تغییر می داده اند. «یعقوب سراج» می گوید:

روزی نزد امام صادق(ع) رفتم و دیدم نزدیک گهواره ی فرزندش موسی(ع) ایستاده است. سلام کردم. امام پاسخ داد… و سپس فرمود: «برو و اسمی را که دیروز برای دخترت نهاده ای تغییر ده زیرا آن اسم را خداوند دوست ندارد.» من از غیب گویی امام شگفت زده شدم. من نام دخترم را حمیرا گذاشته بودم. امام فرمود: «دستورهای فرزندم [موسی بن جعفر] را مورد پیروی و اطاعت قرار ده تا رستگار شوی». من نیز نام دخترم را تغییر دادم!۷

حال ببینیم در مرام اهل بیت عصمت و طهارت(ع) نام گذاری ها به چه شکل بوده است. «عبد الرحمن بن محمد» می گوید: “معاویه، «مروان بن حکم» را بر مدینه گماشته بود و به او دستور داده بود تا با جوانان بنی هاشم سخت گیری نماید. روزی امام سجاد(ع) نزد مروان فرا خوانده شد. مروان از او پرسید: «اسمت چیست؟» فرمود: «علی بن الحسین(ع).» او با این که می دانست دوباره پرسید: «نام برادرت چیست؟» امام پاسخ داد: «علی.» مروان پوزخندی زد و به طعنه گفت: «علی و علی؟!» [چند علی در یک خانواده؟] پدرت چه در سر داشته که نام همه ی شما را علی گذاشته است؟ امام، نزد پدر بزرگوارش امام حسین(ع) رفت و جریان را باز گفت. امام حسین(ع) فرمود:

وای بر پسر زن چشم آبی دبّاغ! اگر خداوند بر من صد پسر هم عنایت کند دوست دارم نام همگی آنان را علی بگذارم.۸″

همچنین در بزرگ داشت نام فاطمه(س) روایت شده «سکونی» که از اصحاب و یاران امام صادق(ع) بود نزد ایشان آمد و عرض کرد که خداوند به او دختری عنایت کرده و او نیز نامش را فاطمه نهاده است. امام با شنیدن نام فاطمه منقلب شد. سر را پایین انداخت، دست بر پیشانی گذاشت و چند بار این نام را زمزمه کرد و سپس فرمود: «آه، آه، آه! حال که او را فاطمه نامیدی او را ناسزا نگو و کتک نزن.»۹

در این راستا آمده است امیرالمؤمنین(ع)، با این که نام مادر و دو تن از همسران شان فاطمه بود، نام یکی از دختران خود را نیز فاطمه نهادند.۱۰ نیز نگاشته اند که شدت علاقه به حضرت زهرا(س) در اهل بیت(ع) به گونه ای بود که امام کاظم(ع) نام چهار دختر خود را فاطمه گذاشتند؛ فاطمه ی کبری، فاطمه ی وسطی، فاطمه ی صغری، فاطمه ی اخری که به فواطم اربعه شهرت یافتند.۱۱ امام رضا(ع) نیز فرمودند: «لایدخُلُ الفَقرَ بَیتاً فِیهِ اسْمُ فَاطِمَه مِنَ النِّسَاءِ؛ در خانه ای که نام یکی از زنان فاطمه باشد محرومیت داخل نمی شود.»۱۲

این ویژگی در خانواده ی امام حسین(ع) نیز دیده می شود و فاطمه ی کبری و فاطمه ی صغری از دختران او به شمار می روند.۱۳ بعید نیست که نام حضرت رقیه(س) نیز فاطمه بوده باشد. امام به دلیل احترام ویژه ای که نسبت به پدر و مادر بزرگوارشان داشتند، نام فرزندان خود را علی و فاطمه می نهادند. این در حالی بود که فضای سرکوب شیعیان، بر جامعه حاکم شده و رعب و وحشت بر سر آنان که نام فرزندان خود را به این دو نام می نهادند، سایه افکنده بود. امام حسین(ع) نیز در این فضای تهدید و ارعاب، دست به مبارزه ای آشکار زده، با این نام گذاری، به پاس داشت جایگاه و احترام این دو دُردانه ی آفرینش بر می خیزد.

این موضوع سالیان متمادی در بین اهل بیت(ع) دنبال می شود. در محیط مسمومی که معاویه بر جامعه ی مسلمانان – با دستور به سبّ علی(ع) – ایجاد کرده بود۱۴و هزاران منبر علی(ع) را لعن می نمودند، امام حسین(ع) دست به حرکتی اعتراض آمیز و شفاف در این عرصه زد و نام دختران خود را فاطمه و نام پسران را علی نهاد.۱۵ ناگفته پیداست که امام حسین(ع) با این نام گذاری چه اهداف بلندی را دنبال می نموده اند.

امروز نیز می توان با تأسی به این آموزگار سترگ شهادت و پیروی از سیره ی اخلاقی و اعتقادی ایشان، فضای جامعه را با این نام ها بیشتر آراست و به موضوع نام گذاری شایسته، روی کرد و التفات بیشتری نشان داد. نباید این نام ها را قدیمی، سنتی و غیر روزآمد پنداشت و فریفته ی تهاجم گسترده ی فرهنگ بیگانه شد. به یاد داشته باشیم که متمدن بودن، در تقلید و پیروی کورکورانه از فرهنگ بیگانه معنا نمی یابد بلکه تمدن هر ملت وابستگی مستقیم به پیشینه ی غنی تاریخی و پای بندی به سنت های آیینی آن ملت دارد؛ نه به تغییر هر روز ه ی سنت ها و عدم ثبات و از هم گسیختگی فرهنگی و سنتی.

لزوم تربیت فرزند از سنین کودکی

همان گونه که کارشناسان تربیت کودک نیز بدان اذعان دارند، بهترین دوره برای تربیت فرزند، دوران کودکی است زیرا در این سنین حس تقلید و نیز حس پذیرش آموزه های تربیتی، در سطح بالایی از توانمندی قرار دارد و کودک به خوبی آن چه را که به او آموخته شود، فرا می گیرد. امیرالمؤمنین(ع) به فرزند خود امام مجتبی(ع) می فرماید: «اِنَّمَا قَلبُ الحَدَثِ کالارضِ الخَالِیه مَا اُلقَِی فِیهَا مِن شَی ءٍ قَبِلَتهُ فَبَادَرتُک بِالاَدَبِ قَبلَ اَن یقسُوَ وَ یشتَغِلَ لُبُّک لِتَستَقبِلَ بِجِدِّ رَأیک مِن الاَمرِ مَا قَد کفَاک اَهلُ التَّجَارِبِ بُغیتَهُ وَ تَجرِبَتَهُ؛ قلب کودک نورس همانند زمین کاشته نشده، آماده ی پذیرش هر بذری است که در آن پاشیده شود. از این رو در تربیت تو شتاب کردم – پیش از آن که دل تو سخت شود و اندیشه ات به چیز دیگری مشغول گردد – تا به استقبال کارهایی بشتابی که صاحبان تجربه، زحمت آزمودن آن را کشیده اند و تو را از تلاش و یافتن بی نیاز ساخته اند.»۱۶

رسول خدا(ص) در مورد تربیت از سنین کودکی فرمودند: «مَن رَبّی صَغِیراً حَتَی یقُولُ لااِلَهَ اِلاّ اللَّه لَمْ یحَاسِبهُ اللَّهُ؛ هر کس فرزندش را از کودکی تربیت کند تا وقتی که او بتواند بگوید لا اله الا الله خداوند از او حساب نخواهد کشید.»۱۷

حضرت رقیه(س) در دامان آموزگاران بزرگی چون امام حسین(ع)، امام سجاد(ع)، حضرت زینب(س) و حضرت عباس(ع) درس آموخته و هم بازی ای چون امام باقر(ع) داشته و در محیطی رشد و نمو کرده که همگی اعضای خانواده و بستگان آن، بهترین فضا را برای تربیت یک فرزند فراهم آورده بودند.

توجه به عواطف کودکانه

رشد معنوی و تربیت اخلاقی، مستلزم پرورش سالم عواطف کودک است و بخش مهمی از وظیفه و مسئولیت سنگین تربیت فرزند را بر دوش پدر و مادر می گذارد. در این زمینه نیز روایات بسیاری وارد شده است. امام صادق(ع) فرمودند: «اِنَّ اللَّه لَیرحَمُ العَبدُ لِشِدَّه حُبِّهِ لِوَلَدِه؛ همانا پروردگار بنده اش را به دلیل زیادی مهرورزی نسبت به کودک خود می بخشاید.۱۸

همچنین از رسول خدا(ص) روایت شده است: «مَن قَبَّلَ وَلَدَهُ کتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَه وَ مَن فَرَّحَه فَرَّحَهُ اللَّهُ یوم القِیامَه؛ هر کس فرزند خود را ببوسد خدا بر او پاداشی می نویسد و هر کس فرزندش را خوش حال کند خدا او را در روز رستاخیز شاد می گرداند».۱۹

و در جای دیگری فرمودند: «اُحِبُّوا الصِّبیانَ وَ ارْحَمُوهُم؛ کودکان را دوست بدارید و نسبت به آنان مهرورز باشید.»۲۰

نوشته اند روزی مردی خدمت پیامبر اکرم(ص) رسید و عرض کرد: «ای رسول خدا! من ده فرزند دارم ولی هرگز کودکم را نبوسیده ام». پیامبر اکرم(ص) فرمود: «کسی که رحم نکند [مورد] رحم [واقع] نمی شود.»۲۱

داستان های زیادی از محبت ایشان به کودکان وارد شده است. نوشته اند روزی پیامبر اکرم(ص) مشغول خواندن نماز ظهر [به جماعت] بودند ولی مردم دیدند که پیامبر(ص) دو رکعت پایانی نماز را سریع تر به جای آوردند [و مستحبات را کنار گذاشتند]. وقتی که نماز تمام شد مردم با خود گفتند: آیا در اثنای نماز اتفاقی افتاد [که پیامبر(ص) نماز را سریع تر خواندند]؟ پیامبر(ص) پاسخ داد: «مگر شما صدای گریه و فریاد کودک را نشنیدید!» [من نماز را تندتر خواندم تا زودتر آن کودک را آرام سازند] ۲۲

پیامبر(ص) حتی گاه با کودکان بازی می کردند و می فرمودند: «مَن کانَ عِندَهُ صَبِی فَلْیتَصَابَ لَهُ؛ هر کس در خانه کودکی دارد باید خود را به کودکی بزند (با او بازی کند).»۲۳

از «ام خالد» دختر «خالد بن سعید» روایت شده: «من در دوران کودکی نزد پیامبر اکرم(ص) بودم. انگشتر ایشان توجه مرا به خود جلب کرد. خواستم با آن بازی کنم که پدرم مانع شد و بر سر من فریاد کشید اما پیامبر(ص) فرمود: “به او کاری نداشته باش[بگذار بازی بکند].” سپس سه بار به من فرمود: “خدا به تو طول عمر بدهد.”»۲۴

در جریان وداع امام حسین(ع) با رقیه(س) نیز می بینیم که امام کاملاً به عواطف کودکانه ی دخترش توجه می کند و با اظهار محبت شایان، در آن گیر و دار جنگ و خون ریزی و شهادت، به نیازهای عاطفی او پاسخ می دهد و جنگ و جهاد، هرگز سبب بی توجهی ایشان به او نمی شود. جای شگفتی دارد که با آن همه مصیبت و سختی که امام در واپسین ساعات روز عاشورا بر قلبش وارد آمده است و در آن هنگام که میان آن همه دشمن خون خوار یکه و تنها باقی مانده، همچنان محبت به دخترکی برای او اهمیت دارد. وقتی امام برای وداع واپسین به خیمه ها می آید، هنگام بازگشت و ادامه ی نبرد، رقیه(س) مانع رفتن او می شود اما امام از مرکب پیاده شده، او را مورد نوازش قرار می دهد. حتی بر زمین می نشیند و با فراغ کامل او را نوازش می کند.

این آموزه، درس بزرگی برای ره روان خط سرخ حسینی(ع) است که هرگز خانواده و نیازهای عاطفی کودکان را مورد بی توجهی قرار ندهند.

رعایت حدود محبت و اظهار علاقه

با این که در اسلام سفارش فراوانی مبنی بر اظهار علاقه نسبت به کودکان شده است اما این مهرورزی و علاقه نباید مصالح واقعی را تحت الشعاع قرار بدهد، بلکه می بایستی با اظهارِ محبتِ مهار شده با کودکان رفتار کرد؛ چرا که در برخی از موارد باعث فدا شدن مصالح بزرگ تری شده، یا موجب سوء استفاده کردن کودک و در اصطلاح عامیانه لوس شدن او می گردد. نوازش های بدون حد و حصر و توجیه نشده و خارج از حد اعتدال، پیامدهای سوئی را در روان کودک بر جای می گذارد. پرتوقعی، زودرنجی، ضعف در برابر مشکلات، ناامیدی، عقده ی حقارت، سرخوردگی از اجتماع و بسیاری فشارهای روانی دیگر، زاییده ی ارتباطات مهرآمیز افراطی با کودک است. امام باقر(ع) در این راستا می فرماید: «شَر