پاورپوینت کامل بررسی اتهام های بی اساس به مختار ثقفی ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی اتهام های بی اساس به مختار ثقفی ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی اتهام های بی اساس به مختار ثقفی ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی اتهام های بی اساس به مختار ثقفی ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

>

اشاره

«مختار ابی عبیده ی ثقفی» رهبر بزرگی بود که با سختی و عطشی سیراب ناپذیر انتقام از قاتلان سید الشهدا(ع) ستاند و دمار از روزگار نحس ایشان بر آورد. اما سوگ مندانه باید گفت این قهرمان سترگ، به افتراهایی بی رحمانه و بی اساس متهم گردیده که البته از آن ها منزّه و به دور است. او از جمله ی مؤمنان و صالحان بوده است و بی شک کسانی که مختار را به این اتهام های بی اساس متهم می کردند دو دسته اند: یا از امویانی بودند که با اهل بیت(ع) دشمنی داشتند زیرا مختار بزرگان آن ها نظیر «عمر بن سعد» و «عبیدالله بن زیاد» و «شمر بن ذی الجوشن» و دیگر بزرگان اموی را به قتل رساند؛ یا این که اموی نبودند اما از ضعف احادیثی که مختار را متهم کرده است غافل اند، لذا او را متهم می سازند.

در این مقاله به نحو گذرا تهمت هایی را که به مختار زده شده برمی رسیم.

۱. ادّعای پیامبری

یکی از اتهام هایی که به مختار زده شده این است که او ادّعای پیامبری نموده و نامه ای به اهل بصره به این مضمون نوشته است: «به من خبر رسیده که شما من و فرستادگانم را تکذیب می کنید. پیامبران پیشین نیز تکذیب شدند و من از بسیاری از آن ها بهتر نیستم».^۱

همچنین مختار متهم شده است که قرآن خاصی دارد^۲ و جبرئیل از آسمان بر او وحی نازل می کند.^۳

هیچ یک از این تهمت ها واقعیت ندارد بلکه او از مؤمنان و پارسایان است. او دین خود را خالص نمود و

در پی کشتن قاتلان فرزند رسول خدا(ص) و ویران ساختن خانه های آن ها و ایجاد رعب و وحشت در میان آنان بود و هدف او در همه ی این امور رضای خدا و وفاداری به اهل بیت(ع) بوده است.

به واقعیت پیوستن خون خواهی مختار از امام حسین(ع) دلیل محکمی بر ایمان و صلابت اعتقاد او است و روزه داری فراوان و شب زنده داری و قرآن خواندنش دلیل محکمی بر ردّ این اتهامات.

۲. صندلی ویژه ی مختار

از تهمت های دیگری که به مختار زده شده این است که او زین یا صندلی خاصی داشته که آن را بر پشت قاطر سفید می گذاشته و بر آن دیباج می کشیده است. او و اصحابش گرد آن طواف می کردند و طلب نزول باران و پیروزی می نمودند و قائل به این بودند که این صندلی همان منزلتی را دارد که تابوت نزد حضرت موسی(ع) داشت.^۴

«اعشی همدانی»^۵ با ابیات زیر به مذمت مختار و اصحابش پرداخته است:

شَهِدْتُ عَلَیکمْ اَنَّکمْ سَبَئِیهٌ وَ اِنِّی بِکمْ یا شُرْطَهِ الکفْرِ عارِفُ

وَ اَنْ لَیسَ کالتّابُوتِ فِینا وَ اِنْ سَعَتْ شبامٌ حَوالَیهِ وَ نَهْدٌ وَ خارِفُ

وَ اِنْ شاکرٌ طافَتْ بِهِ وَ تَمَسَّحَتْ بِاَعْوادِهِ وَ اَدْبَرَتْ لا تُساعِفُ^۶

در حالی که این تهمتی بیش نیست و مختار این صندلی را دوازده هزار دینار یا درهم خرید و شیعیان به آن تبرّک می جستند^۷ زیرا همان صندلی ای بود که امیرمؤمنان(ع)، جانشین رسول خدا(ص) و دروازه ی شهر علم او، بر آن می نشست و با بدن پاکش تماس داشت. به همین جهت مختار آن را به این قیمت گران خرید و هیچ خرده ای بر مختار از این جهت نیست.

۳. ملاقات با جبرئیل

از جمله افتراهایی که از زبان خود او نقل کرده اند این است که او با جبرئیل ملاقات کرده و با او سخن گفته و از نزد او برخاسته است.^۸ مختار غلامی داشت که جبرئیل نامش بود و گاه از او سخن نقل می کرد و می گفت: «جبرئیل نزد من آمد و با من سخن گفت» و کینه توزان گمان می کردند که او در مورد فرشته ی جبرئیل سخن می گوید.^۹

۴. بداء

مختار متهم شده که از دین خارج گشته زیرا به بداء اعتقاد داشته؛ در واقع معاندان بر این گمانند که بداء با اسلام منافات دارد. او ادّعا می کرد که چیزی در آینده اتفاق می افتد، اگر آن چیز واقع می گردید آن را نشانه ی راستی خود می دانست و اگر واقع نمی شد می گفت: برای خدا بداء حاصل شده است.

پیش از بیان این مطلب باید بداء را به طور مختصر توضیح دهیم:

گروهی از مسلمانان آن را محال دانسته و عدّه ای آن را جایز می دانند؛ و این همان است که مختار بدان اعتقاد و ایمان داشت.

آیت الله العظمی خویی(ره) در مباحث خود به صورت موضوعی به بیان بداء پرداخته است. ایشان نوعی از بداء را محال و نوعی دیگر از آن را جایز دانسته است که مستلزم هیچ محذوری نیست و شیعه به همین نوع از بداء معتقد است. ایشان در این باره می فرماید: «شیعه به بدائی معتقد است که تنها در امور غیرحتمی حاصل می شود یعنی در اموری که وقوع آن ها حتمی نیست، ممکن است بداء حاصل شود؛ اما امور حتمی، ناگزیر اتفاق می افتد و مشیت خداوند به آن چه قضای او تعلّق گرفته، تعلّق می گیرد. قضای الهی بر سه نوع است؛

نوع اول: قضایی است که خداوند هیچ یک از بندگان خویش را بر آن مطلّع نساخته است و در گنجینه ی او است و آن را تنها به خود اختصاص داده است. بی شک بداء در این قسم از قضاء حاصل نمی گردد، بلکه روایات فراوانی از اهل بیت(ع) وجود دارد که بداء از این قسم از علم پدید می آید.

«شیخ صدوق(ره)» در کتاب «عیون اخبار الرضا(ع)» نقل می کند: «امام رضا(ع) به «سلیمان مروزی» فرمود: رَوَیتُ عَنْ اَبِی عَبْدِاللهِ(ع) اَنَّهُ قالَ: اِنَّ للهِ عِلْمَینِ: عِلْماً مَخْزُوناً مَکنُوناً لا یعْلَمُهُ اِلاّ هُوَ مِنْ ذلِک یکونُ البَداءُ، وَ عِلْماً عَلَّمَهُ مَلائِکتَهُ وَ رُسُلَهُ فَالعُلَماءُ مِنْ اَهْلِ بَیتِ نَبِیک یعْلَمُونَهُ؛ از امام صادق(ع) روایت شده است که: خدا دو نوع علم دارد: علمی مخزون و پوشیده از دیگران که هیچ کس جز او از آن اطلاع ندارد و بداء از همین نوع علم حاصل می گردد و علمی که به فرشتگان و پیامبران آموخت و علمای اهل بیت پیامبرتان(ص) نیز بدان آگاهند.»

«شیخ محمد بن حسن صفّار« از «ابو بصیر» نقل می کند: «اِنَّ للهِ عِلْمَینِ: عِلْمٌ مَکنُونٌ مَخْزُونٍ لا یعْلَمُهُ اِلاّ هُوَ مِنْ ذلِک یکونُ البَداءُ، وَ عِلْمٌ عَلَّمَهُ مَلائِکتَهُ وَ رُسُلَهُ وَ اَنْبِیاءَهُ فَنَحْنُ نَعْلَمُهُ؛ خدا دو نوع علم دارد: علمی مخزون و پوشیده از دیگران که هیچ کس جز او از آن اطلاع ندارد و بداء از همین نوع علم حاصل می گردد. علمی که به فرشتگان و پیامبران و رسولان آموخت و ما نیز از آن اطلاع داریم.»

نوع دوم: نوع دیگری ا