پاورپوینت کامل پوشش، زیبایی و هنر است ۴۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پوشش، زیبایی و هنر است ۴۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پوشش، زیبایی و هنر است ۴۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پوشش، زیبایی و هنر است ۴۵ اسلاید در PowerPoint :

>

بررسی «پوشش در اسلام» از زاویه ی زیبایی و هنر کار پسندیده ای است. خداوندی که جمال مطلق و زیبادوست است(عاملی، ج۳، ص۳۳۱)؛ پاکی و زیبایی، محور حلال ها و خباثت و زشتی، ملاک حرام هایش است(اعراف/۱۵۷)؛ معارف و احکامی نازل کرده که با فطرت حق طلب هم راستا بوده و همگی زیبا و فطرت پسند هستند. مبلغان دین نیز باید این هم راستایی و زیبایی را آشکار کنند تا معارف و احکام، مقبول قلب و عمل گردد.

خداوند رسیدن بشر به مقام خلیفه اللهی را می خواهد(بقره/۳۰) و برای هدایتش به این هدف، او را بر فطرت حق شناس و حق طلب آفریده(روم/۳۰) و نعمت عقل و قوه ی شناخت حق از باطل را به او بخشیده(کلینی، ج۱، ص۱۰) و پیامبران را مبعوث کرده تا هدایتگرش به هدف والای آفرینش باشند.

دستورالعمل هایی که ارائه داده، همگی مطابق با فطرت، متکی به برهان های محکم و براساسی متین و زیبا استوارند و پیامبران هم با روشی صحیح دعوت کرده و از سخت گیری، تندی و تحمیل در دعوت خودداری ورزیده اند.

رسول خدا(ص) خطاب به علی(ع) فرمود: علی جان! این دین [در معارف و احکامش] براساسی متین است [که با عقل و فطرت پذیرفته می شود]؛ پس خلایق را با نرمی و آرامی بدان وارد کنید و بندگی را بر بندگان تحمیل نکنید [و با زور و اجبار بدان واندارید] که در این صورت به سواری می مانید که مرکبش را به تندی بدواند و بعد از کمی، کمر مرکب ببرد و راه هم طی نشده باقی بماند(کلینی، ج۲، ص۸۶).

حکم فطری پوشش

بشر به طبیعت خدایی اش، از برهنگی بی زار است. خداوند دو انسان نخستین را با لباس نور پوشانده بود. شیطان که بودن بشر بر صراط فطرت را نمی خواست، برهنه ساختن آدمیان و توجه دادن آنان به خواهش شهوانی را بهترین دام دید و با وارد شدن از باب نصیحت، آن دو بزرگوار را لغزاند و به خوردن میوه ی ممنوعه واداشت. همین که از آن میوه خوردند، پوشش های نورانی شان فرو ریخت و برهنه گردیدند. آنان که بدون عزم بر گناه، لغزیده بودند و هنوز فطرت پاکی طلب و زیبایی جوی شان دست نخورده و ایمان، عفاف و حیا بر وجودشان حاکم بود، بدون درنگ به پوشش هایی از برگ درختان متوسل شدند و خود را پوشاندند(کلینی، ج۲، ص۲۰-۲۲).

شیطان مأیوس از گمراهی آن دو، به فریب نسل شان امید بست و هم چنان در پی رواج برهنگی انسان هاست تا آنان را به اندام جنسی متوجه کند و شهوت رانی را وجهه ی همت آنان سازد. خداوند با رجوع دادن بشر به فطرتش، آنان را از پیروی شیطان حذر داده(کلینی، ج۲، ص۲۷) و حکم پوشش را برای شان تبیین کرده است.

محورهای حکم پوشش در قرآن

قرآن در صدد ارائه ی پوششی خاص با رنگ، شکل و اندازه ی معین نبود؛ زیرا انسان ها به حکم فطرت زیبایی طلب و پاکی جو، با توجه به شرایط اقلیمی، جغرافیایی، شغلی و… شکل، رنگ و اندازه ی پوشش خود را برمی گزینند و قرآن بدون این که در این زمینه ورود پیدا کند؛ محورهایی را ارائه داده و به رعایت آن ها فرامی خواند:

۱. قبل از پوشش؛ عفت نگاه و کنترل چشم حکمی است شامل همه ی زنان و مردان مؤمن تا خود را به زیور حیا بیارایند و بر نفس خود مسلط شده و از نگاه های هرزه و فسادآور خودداری ورزند(نور/۳۰-۳۱).

۲. بعد از عفت نگاه، نوبت به عفت جنسی می رسد و همه ی مردان و زنان به خود نگه داری از فجور و فساد و به پاک دامنی دعوت می شوند(همان).

۳. زنان که فطرتاً به زیور، زینت، خودآرایی و خودنمایی گرایش دارند(زخرف/۱۸) بدون این که از زینت و خودآرایی نهی گردند، مأمور می شوند زینت های طبیعی و عاریتی خود را جز برای زنان و مردان محرم آشکار نکنند؛ مگر مثل لباس رو که پوشاندنش ممکن نیست و به ناچار ظاهر است(نور/۳۱).

۴. آدمی به فطرت خود، زینت بودن مو و لزوم پوشاندن آن را می داند و در جامعه ی جاهلی معمولاً موها را می پوشاندند، ولی روسری را به گونه ای می بستند که گریبان آشکار بود و قرآن توصیه کرد که با خمار و روسری خود گردن و سینه را بپوشانید(نور/۳۱).

۵. لباس پوشیدن باید از عفت و پاک دامنی حکایت کرده و به افراد اعلام کند صاحب این پوشش متنفر از فجور است و مردان را به خود نمی خواند و نگاه آن ها را گدایی نمی کند(احزاب/۵۹).

۶. خودآرایی و خودنمایی زن از نگاه فطری قرآن و روایت ها جایز و بلکه نزد شوهر و محارم لازم است(کلینی، ج۳، ص۳۲۴)؛ ولی همین خودآرایی به علاوه ی خودنمایی و دلبری در صحنه ی اجتماع و در جلوی چشم مردان نامحرم ممنوع است(احزاب/۳۳).

با رعایت محورهای بالا، هم زنان از زیور و خودآرایی که مطلوب فطری آنان است، بهره مند می شوند و هم عفت و پاک دامنی در جامعه شکوفا می گردد و محیط جامعه برای تعالی انسان ها و رشد معنوی آنان مناسب می شود.

زیبایی پوشش

پوشش، هدیه ی خدا برای پنهان کردن زشتی ها و زیبا شدن است(اعراف/۲۶). خداوندی که عیب پوش و زیبایی طلب است، برای بندگان، لباس آفریده تا بدان زشتی خود را بپوشانند و زیبا و آراسته گردند و پوشش زمانی زیباست که علاوه بر چشم نواز بودن، صاحب پوشش و بیننده را از فجور و فساد دور کرده و به معنویت و پاکی سوق دهد.

پوشش های حرام، کثیف، زشت، زننده، جلف، متکبرانه و منافقانه، زیبا نبوده و مورد پسند دین نیست. لباس و پوششی طیّب، پوشاننده ی زشتی ها، آراینده و زیبایی دهنده است که:

۱. برآمده از حلال باشد؛ زیرا لباسی که از راه حرام به دست آمده باشد، آتش و قطعه ای از جهنم بر اندام آدمی است (نساء/۱۰) و آتش هم آسایش سوز است و زیبایی بر باد ده.

در روایت های بسیاری به زیبایی و آراستگی لباس توصیه شده و تأکید گردیده که لباس زیبا و آراسته حتماً از حلال باشد(عاملی، ج۳، ص۳۴۸).

۲. نظیف و تمیز باشد؛ چرا که نظافت و تمیزی هم به آراستگی فرد افزوده و او را شاداب و بانشاط می سازد(عاملی، ج۳، ص۳۴۶) هم دشمنانش را می شکند.

۳. راحت و آسایش آور باشد. از آن جا که پوشش، حکمی فطری و در راستای آسایش و تعالی انسان بوده، در غالب امت ها از شرق تا غرب، مردان و به خصوص زنان، لباس های بلند، راحت، با چین و شکن و رنگانگ می پوشیده اند که هم اندام آن ها را به خوبی می پوشانده و هم بر شکوه و زیبایی آنان می افزوده است. لباس های تنگ، بدن نما، کوتاه و دارای شکاف، نه پوشاننده ی اندام است، نه راحت و آرامش دهنده است.

۴. لباسی نپوشد که آن ها را مشهور و مورد اشاره ی این و آن قرار دهد و آماج نگاه ها و مورد تمسخر افراد سازد. مؤمن حرمت دارد و نباید خودش یا دیگران، حرمت و شخصیتش را خدشه دار کرده و در جامعه سبکش سازند و اسباب تحقیرش را فراهم کنند.

لباس شهرت ممکن است بر اثر ناآراستگی یا به جهت فقیرانه تر بودن از حدّ فرد باشد. کسی که توان و دارایی پوشیدن لباس آراسته دارد؛ ولی لباسی بسیار فقیرانه به تن می کند و زهد می فروشد و به واسطه ی وصله دار بودن بیش از حد، مورد توجه عموم واقع می شود و همه او را به عنوان زهدفروش به هم نشان می دهند و حرمت و شخصیتش با این لباس خدشه دار می گردد(عاملی، ج۳، ص۲۷۳).