پاورپوینت کامل زنان عاشورایی و حماسه های کربلایی ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زنان عاشورایی و حماسه های کربلایی ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زنان عاشورایی و حماسه های کربلایی ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زنان عاشورایی و حماسه های کربلایی ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

>

حماسه ی زنان عاشورایی در کربلا، از آن جمله حماسه هایی است که باید همواره آن ها را به یاد داشت و از آن ها درس گرفت. ذکر رشادت چند زن تنها گوشه ای از شجاعت زنان در کربلاست.

تنها بانوی شهید در نبرد کربلا

ام وهب، همسر عبدالله بن عمیر، زنی دلیر، باغیرت و فداکار بود. او همراه همسر خویش در کوفه اقامت داشت. یک روز عبدالله دید عده ای خائن در نخیله ی کئفه گرد آمده اند تا برای جنگیدن با امام حسین(ع) راهی کربلا گردند. عبدالله با خود گفت من باید با کسانی که می خواهند پسر دختر پیامبر را به قتل برسانند، وارد نبرد شوم. همسرش نیز از عزم شوهر برای دفع اشرار اموی استقبال کرد و گفت: هرچه زودتر خود را برای این هدف پاک مهیا کن. من نیز مایلم همراه تو به کربلا بیایم. هنگامی که تاریکی شب فرا رسید، عبدالله با همسر و مادرش برای یاری امام از کوفه به کربلا رفت.

عبدالله با اذن امام، در حال رجزخوانی با سپاه اموی جنگید و با وجود زخم ها و قطع انگشتان دست چپش، هم چنان به رزم بی امان خود ادامه داد. در این وقت، ام وهب با عمود خیمه ای خود را به شوهر رسانید و به وی گفت: در راه حمایت از ذریّه ی پیامبراکرم فداکاری کن و از هجوم دشمن هراس به دل راه مده. شوهر خواست او را به خیمه ها بازگرداند؛ ولی زن خودداری ‎کرد و گفت: از تو دست برنمی دارم، مگر آن که جان خویش را از دست دهم. حضرت اباعبدالله(ع) که ناظر این ماجرا بود، ام وهب را فراخواند و فرمود: خداوند به شما جزای خیر دهد! به سوی زنان بازگرد و با آن ها باش؛ زیرا جهادکردن و جنگیدن وظیفه ی بانوان نیست. ام وهب اطاعت کرد و بازگشت. عبدالله بعد از رزمی دلیرانه به شهادت رسید و پیکرش در خون شناور گردید.

ام وهب بار دیگر به سوی میدان رزم دوید و خود را به پیکر خونین شوهر رسانید. خاک ها را از صورتش پاک کرد و گفت: گوارا باد بر تو بهشت. شمر بن ذی الجوشن که تحمل این شهامت و استواری یک زن را نداشت به غلام خود دستور داد کار او را تمام کن و غلام هم با نیزه ای او را به شهادت رساند. بدین گونه، ام وهب تنها بانویی است که در عرصه ی نبرد کربلا این فیض بزرگ را به خود اختصاص داد. هجوم وی به خصم را نمی توان ناشی از انگیزه های عاطفی تلقی کرد. هرچند او به همسرش علاقه داشت و مجروح شدن وی برایش ناراحت کننده بود، اما با تأمل در سروده هایی که هنگام یورش بردن به دشمنان با عمود خیمه، بر زبان جاری می ساخت مشخص می شود که می خواهد از مقام امامت دفاع کند. ام وهب وقتی می بیند همسرش از ناحیه ی دست مجروح شده، از وی می خواهد به جنگ ادامه ندهد و به آغوش خانواده بازگردد؛ اما تاریخ قضاوت می کند که او به میدان می رود و شوهر را برای ادامه ی نبرد تشویق می کند. او چنان مشتاق درهم کوبیدن قوای اموی است که به جنگیدن شوهر کفایت نمی کند و خود وارد عمل می گردد و به درخواست همسرش برای مراجعت به خیمه ها اعتنایی نمی کند؛ اما امر امام را عاشقانه پیروی می کند. برخی منابع، داستان شهادت همسر وهب بن عبدالله بن حباب کلبی به همسر ابووهب عبدالله بن عمیر کلبی نسبت داده شده و افزوده اند مؤلف ابصارالحسین این اشتباه را مرتکب گردیده است و زن ابن عمیر وقتی به فرمان امام از میدان رزم به خیمه ها رفت، دیگر بازنگشت که کشته شود (امینی،یاران امام حسین ع، ص۱۰۶).

درباره ی وهب بن عبدالله ارباب مقاتل گفته اند به تقوا، ایمان و دلاوری معروف و جوانی خوش سیما و نیکوخویی بوده و هفده روز از دامادی او گذشته که همراه مادر و همسر عازم کربلا گردیده است. مادر به فرزندش گفت: ای عزیز دل بند! با آن که فراقت بر من ناگوار است؛ اما بنگر که جگرگوشه ی مصطفی در دشت نینوا تنهاست. می خواهم مرا از خون خود شربتی دهی تا شیری که از سینه ام نوش جان کرده ای بر تو حلال گردد. تمنا دارم جان بر طبق اخلاص نهاده نزد اباعبدالله بروی تا فردای قیامت از تو راضی باشم. وهب با تشویق مادر، اسب تاخت و رجز خواند. به میدان مبارزه رفت و جمعی از ستم گران را به قتل رسانید و از میدان بازگشت. نزد مادر و همسرش آمد و به مادر خویش گفت: آیا از من راضی گردیدی؟ او پاسخ داد: موقعی از تو رضایت دارم که پیشِ روی امام کشته شوی تا شفاعت جدش در فردای قیامت شامل حالت گردد. او به مبارزه ادامه داد تا آن که دو دستش قطع گردید و پیکرش بر زمین افتاد. سرش را از تن جدا ساختند و نزد سپاه حسینی انداختند. مادرش دوید و سر بریده ی پسر را برداشت و گونه بر گونه اش نهاد و گفت: آفرین! نیکو عمل کردی. ای جان مادر و ای حلال زاده! اکنون رضایت مرا کامل کردی و به خیل شهیدان راه خدا پیوستی. آن گاه عمود خیمه ای را برداشت و به رزمگاه آمد که امام او را از جنگیدن با اشقیا بازداشت و به سوی خیمه ها بازگردانیده شد. وقتی همسر وهب به سوی شوهر دوید و صورت به صورتش نهاد توسط غلام شمر بن ذی الجوشن کشته شد.

فریادی در سکوت

گاهی در نهاد برخی افراد، گوهرهایی وجود دارد که باید توسط دیگران شناسایی گردد و در مسیر اصلی خود قرار گیرند. زهیر بن قین از همان کسانی بود که نیاز داشت، افراد حق طلب و فداکاری او را شکوفا سازند. نخستین گام را حضرت امام حسین(ع) و گام دوم را همسرش دِلهم در این راستا برداشت.

زهیر در سال شصت هجری همراه افرادی از طایفه اش به سفر حج مشرف گردید و مناسک را به جا آورد. این کاروان کوچک با این که می دانست حق با امام حسین(ع) است، ولی مایل نبود در رکاب امام قرار گیرد. به همین دلیل، اگر کاروان حسینی در منزلی فرود می آمد، زهیر و اطرافیان در مکانی بالاتر توقف می کردند. زهیر با جدیت تمام می کوشید با حضرت اباعبدالله روبه رو نگردد؛ زیرا موقعیت اجتماعی ویژه ای داشت و از حامیان عثمان به شمار می رفت. از سوی دیگر، می خواست بی طرف بماند و روابط دوستانه ی خود را با امویان حفظ کند و با امام هم نجنگد. امام حسین (ع) به خوبی متوجه این واقعیت بود که زهیر جوانی دلیر، سخنور و داناست و حیف است با آن همه شایستگی در جبهه ی باطل قرار گیرد و از آزادگی محروم گردد. درجایی خیمه های زهیریان درست در مجاورت چادر امام حسین