پاورپوینت کامل ریشه اباحه گری فقط در مردم خلاصه نمی شود ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ریشه اباحه گری فقط در مردم خلاصه نمی شود ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ریشه اباحه گری فقط در مردم خلاصه نمی شود ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ریشه اباحه گری فقط در مردم خلاصه نمی شود ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

>

نسرین دمیرچی کارشناس ارشد فلسفه

گفت وگو با توران ولی مراد، مدیر پایگاه اطلاع رسانی ایران زنان

«توران ولی مراد»، کارشناس جامعه شناسی، قرآن پژوه، پژوهش گر و فعال حوزه ی زنان مبتنی بر نگرش اسلامی، عضو شورای مرکزی و مسئول واحد کمیته ی تحقیقات و مطالعات جامعه ی زینب، عضو و دبیر ائتلاف اسلامی زنان، تهیه کننده ی برنامه ی اردیبهشت شبکه ی چهار سیما و… است.

وی، دارای تحقیقات، تألیفات، ترجمه، مقالات، یادداشت ها و هم چنین تولیدات تلویزیونی و برنامه هایی برای دستگاه های اجرایی مربوط به زنان، با هدف رفع تبعیض از زنان است و به گونه ای استراتژیک، پی گیر مطالبات زنان است. «ولی مراد»، در حال حاضر، پایگاه اطلاع رسانی «شبکه ی ایران زنان» را اداره می کند.

با «توران ولی مراد» درباره ی اباحه گری به گفت وگو می نشینیم. آن چه در پی می آید حاصل این نشست است.

*کدام رفتار و پوشش و گفتار اباحه گری است؟

باید دید اباحه گری را به چه معنایی به کار می برید تا معلوم باشد توضیحات حول چه محوری است. اگر منظور، گرایش به انجام کارهای «مباح» است،که باید گفت این که مسئله ای نیست. اگر منظور، گرایش به اخلاق ستیزی و پوچ گرایی اخلاقی باشد، که هرگونه اصول و موازین اخلاقی، وجدانی و شرافتی را مردود می شمارد و بر اساس جهان بینی سهل انگارانه، هر کار مجاز می شود، موضوعیت دارد. من از «اباحه گری»، این مفهوم را در نظر دارم که حتی اباحه اندیشی و بی اعتنایی عملی به محرمات، منهیات و منکرات هم اباحه گری می شود. اباحه گری عصر رنسانس، بر این اساس مطرح شد که اخلاق را، به طور مطلق، تابع خواست ها و مقاصد سیاسی می دانستند و شعارشان این بود که «هدف وسیله را توجیه می کند».

* چه طور باید منشأ اباحه گری را بشناسیم و با آن مقابله کنیم؟

با مقدمه ی «هدف، وسیله را توجیه می کند» معلوم می شود آن چه بین مردم رواج پیدا می کند، ریشه در کجا دارد. اباحه گری، در ابعاد مختلف، از اعمال و رفتار مردم عادی گرفته تا اعمال و رفتار مسئولین، که هم در قدرت نفوذ دارند و هم جریان های مختلف فکری، فرهنگی و اجتماعی را جهت می دهند؛ حتی اگر آن چه می گویند در تقابل با اباحه گری باشد، عمل کرد مهم است که فرهنگ سازی می کند.

اگر قرار باشد رفتار و گفتاری که اباحه گری است بررسی شود، همه چیز از گفتار و عمل کرد مسئولین و قوانینی که در بطن خود نگرشی را دارند که موجب اباحه گری می شود، باید بررسی شوند. به عنوان نمونه، وقتی در بیان مسئولین و فرهنگ سازان، آدم ها به خوب ها و بدها تقسیم می شوند و خوب ها جایی نشانده می شوند که با بدها فاصله ی زیادی دارند، خُب چه راهی پیش پای بقیه می ماند؟

در اسلام، برای زنان، فقط موضوع پوشش مطرح شده؛ ولی گاه مدیران و برنامه ریزان، به نام دین، حق انتخاب رنگ را از مردم می گیرند. چادر مشکی هم خودش یک انتخاب است نه اصل «دین». پوشش به هر شکل، به هر رنگ و به هر فرم، اسمش سلیقه است و انتخاب، نه «دین»؛ وقتی رعایت نمی شود طبیعی است که انتخاب ها و سلیقه ها هستند نه «دین» که قربانی شود. گاه، حرکت هایی نه از روی عناد و تقابل با «دین»، که براساس زندگی طبیعی و عادی است؛ این مسئولان هستند که آن را به تقابل با دین کشانده اند.

اگرچه ریشه ی عمل کردها فقط این نیست. روش ها هم فقط در این خلاصه نمی شود و دسته بندی های مختلف با علل مختلف را می توان شناسایی کرد. می توان در یک دسته بندی دیگر، از گروهی نام برد که برای تقابل با یک موضوع یا جریان که در آن قدرت ندارند، دست به کاری می زند که تقابل و به تعبیر دیگری قدرت خود را نشان دهند. بعد بر اثر شکستن خطوط قرمز، حرمت ها و تکرار، خودش می شود رویه. مثل کودکی که در مقابل والدین، کاری را می خواهد انجام دهد؛ ولی قدرت انجام اش را ندارد؛ پس قهر می کند و غذا نمی خورد و پدر و مادر کوتاه می آیند و قهر و غلبه می شود رویه ی کودک.

این ها، فقط مثال در ابعاد جزیی است؛ ولی این موضوع در ابعاد کلان قابل تأمل است. ما گفته ایم «دین از سیاست جدا نیست». دین را به این دلیل می گویم که اخلاق هم جزیی از دین است. وقتی اخلاق هم بشود تابعی از مقاصد سیاسی، اگر در رفتار و کردار سیاسی «دین مدارانه» عمل نشود، این اخلاق است که قربانی می شود.

در جامعه ای که موازین اخلاقی رعایت نشود، دروغ، تهمت، غیبت، افترا و تهمت، اختلاس، عدم رعایت حقوق انسانی، بردن آبروی مؤمن که طبق روایت، حرمت آن از حرمت کعبه بالاتر است، اموری مجاز می شود بدون مجازات؛ اخلاق گرایی چه می شود؟ مجاز شدن رقابت های ناسالم سیاسی و استفاده از هر روش غیراخلاقی، استفاده از ابزارهای غیراخلاقی، به منظور وارد کردن مردم در بازی های سیاسی، ریشه اش غیراخلاقی است نتیجه اش هم همین.

وقتی شکستن مرز اخلاق مجاز شد، دیگر نمی شود گفت این جا می شود و آن جا نمی شود. چارچوب مهم است. وقتی چارچوب شکست، انجام اعمال غیراخلاقی تکرار شد، می شود عادت و به سایر زمینه ها سرایت می کند. وقتی حرمت اخلاق شکست، شکسته و در همه ی دایره ها وارد می شود. وقتی کلمه ی «عدالت» به خدمت مقاصد سیاسی یک باند و یک طیف، به بازی گرفته شود، و مردم هم به شرکت در این بازی فراخوانده شدند، نتیجه ای غیر از بی ارزش شدن ارزش های اخلاقی در میان مردم می توان انتظار داشت؟ وقتی حرام ها برای رسیدن به مقاصد سیاسی حلال می شوند و امری عادی؛ و بدتر این که مجازات هم نمی شوند؛ فساد است که به ابعاد مختلف زندگی مردم وارد می شود.

زمان انقلاب، اخلاق گرایی، دین مداری، ایثار، گذشتن از منافع فردی برای مصالح جمعی، در بین مردم رواج داشت. اگر براساس سؤال شما، شاهد اخلاق گریزی باشیم، می تواند نتیجه ی عمل کرد و گفتار مسئولین جامعه باشد. ما تا مرز چاقوکشی سیاسی پیش رفتیم. آیا باید انتظاری غیر از شکستن حرمت ارزش های اخلاقی، رواج و تشدید خشونت های اجتماعی، عدم رعایت اخلاق در زندگی فردی و رواج پوچی گرایی در میان مردم باشیم؟

*فکر می کنید کدام نهاد جامعه، در اشاعه ی اباحه گری مسئولیت بیش تری دارد و کدام بخش در این زمینه آسیب پذیرتر است؟

به طور قطع، مسئولین و آن هایی که اداره ی جامعه را در دست دارند همه مسول اند. هر کدام از ابعاد مختلف اجتماعی، زیر مجموعه هایی را شامل می شوند که همه در فرهنگ جامعه نقش دارند؛ مثلاً بُعد فرهنگی، نهاد دین و متولیان آن و متولیان امور فرهنگی و فرهنگ سازی را شامل می شود. از متولیان آموزش و تحقیق، مدرس، سخنگو، امام جماعت و امام جمعه گرفته تا دانشگاهیان. از آموزش و پروش گرفته تا اساتید و متولیان دانش. رسانه ها، هنرمندان و فرهنگ سازان از رسانه های مختلف تا صداوسیما با همه مسئولینش از بالا تا پایین؛ و همین طور می شود ادامه داد. از این ها گذشته، عمل کرد افراد شاخص، خودش کار فرهنگی می کند. در یک کلام، هر کس که در مقام «مسئول» نشسته، مسئولیت خط دادن و جریان سازی، فرهنگ سازی و اداره کردن جامعه را دارد.

کارهایی که کار فرهنگی قلمداد نمی شود، ولی فرهنگ سازی می کند. به عنوان مثال، توان مندی زنان چیست و کجا نشان داده می شود؟ ابعاد حرکتی زنان، که به عنوان یک انسان، باید میدان عمل داشته باشد، کجاست؟ انگشت اتهام به سوی دختران نگیریم که در خطر بحران هویت هستند. ببینیم ریشه های این امر کجاست؟

*خانواده، هنرمندان، رسانه و محققان… کدام نهاد باید به برطرف کردن این معضل کمک کند؟

این موضوع، ورای تولیدات فرهنگی، خانواده، هنرمندان و رسانه است. خانواده کجا آموزش دیده؟ تولیدات فرهنگی- هنری، نشان دهنده و آینه ی واقعیت های جامعه هستند. تولیدکنندگان فرهنگی، خودشان در جریانی حرکت می کنند که جریان سازش، ریشه در تولیدهای فرهنگی ندارد. مسئله، در فرهنگ خلاصه نمی شود. تولیدهای فرهنگی، فقط نماد ظاهری قضیه هستند.

نم