پاورپوینت کامل آنچه آینده کشور را تهدید می کند ۴۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آنچه آینده کشور را تهدید می کند ۴۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آنچه آینده کشور را تهدید می کند ۴۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آنچه آینده کشور را تهدید می کند ۴۲ اسلاید در PowerPoint :

>

پیامدهای اجتماعی و خانوادگی سالمند شدن جمعیت

جمعیت هر کشور مهم ترین سرمایه ی آن کشور است. بیش از دو قرن پیش اقتصاد دان دانمارکی به نام «فریدریش لوتکن» درباره ی اهمیت جمعیت چنین نوشت: «به عقیده ی من، یک کشور هیچ گاه نمی تواند جمعیت زیادی داشته باشد. مردم و تعداد بیش تر آن، بزرگ ترین و با شکوه ترین ثروتی هستند که با کمک آن می توان به همه ی ثروت های دیگر دست یافت.» (زنجانی، ۱۳۷۹، ۲)

نظر اندیشمندانی مانند لوتکن به این جنبه اشا ر ه دارد که هر یک از اقشار جمعیت، نقش خاصی را در ساختن و اداره ی جامعه، حرکت دادن چرخ های تولید، پاسداری و غنی ساختن میراث فرهنگی و… بر عهده دارند. بدیهی است ایفای این نقش ها مستلزم تأمین نیازهای اولیه (غذا، پوشاک، مسکن) و نیازهای ثانویه (آموزش، بهداشت، اشتغال، مسافرت، تفریح و گذران اوقات فراغت و غیره) افراد جامعه است. به این ترتیب، جمعیت علاوه بر خاصیت و توانایی تولید و آفرینندگی، عامل مصرف کننده نیز است.

بهانه ی نگارش این متن، آمار و اطلاعاتی است که از پیر شدن جمعیت ایران در آینده خبر می دهد. روزگاری نه چندان دور «فرزند کم تر، زندگی بهتر» توصیه ای بود که نه فقط بر در و دیوار مراکز بهداشتی، که روی جعبه ی دستمال کاغذی و سایر اقلام بهداشتی هم دیده می شد. اساس ارائه ی واحد درسی تنظیم خانواده در دانشگاه ها نیز همین شعار بود. شاید تدابیری از این دست، بهترین تمهیدی بود که برای شرایط کشور بعد از جنگ می شد، اندیشید! در اواخر دهه ی شصت با رشد زیاد جمعیت روبه رو شدیم و همین امر سبب تدوین قانون سیاست جمعیتی در سال ۶۸ شد. در سال ۷۲ نیز ماده ای به تصویب رسید که برای فرزندان چهارم به بعد سیاست های حمایتی مانند بیمه و… حذف شود که پیامد این سیاست ها و شعارها کاهش نرخ باروری بود.

آنچه درخور تأمل است، این است که سیاست های جمعیتی دهه ی ۶۰ و ۷۰ و شعارهای مربوط به آن، سه فرزند را تعداد مناسبی برای یک خانواده ی ایده آل می دانستد؛ اما چه اتفاقی افتاده که متولدین همان سال ها که امروز تشکیل خانواده داده اند، نرخ باروری را به حدود ۷/۱ فرزند به ازای هر مادر در سال ۱۳۹۰ رسانده اند. مسلماً این کاهش نرخ باروری به عواملی مربوط است؛ عواملی مربوط به درون خانواده و مربوط به جامعه.

عوامل کاهش نرخ باروری در ایران

یکی از عوامل مربوط به درون خانواده، رشد سطح تحصیلات زنان و تمایل به شاغل بودن آن هاست. در سال ۱۳۶۸، ۷۲ هزار دانشجوی زن در کشور وجود داشته است. این آمار در سال ۱۳۸۶ به یک میلیون و ۳۴۶ هزار نفر رسیده است. (مرکز آمار ایران) به طور کلی نسبت معکوسی میان سطح تحصیل مادران و تعداد فرزندان او وجود دارد. از سویی تحصیل، زمان لازم را برای بارداری، زایمان و نگه داری از طفل باقی نمی گذارد و از سویی دیگر، بالا رفتن سطح تحصیلات، تمایل به حضور در اجتماع و شاغل بودن را ایجاد می کند.

یکی دیگر از عوامل درون خانوادگی، بالابودن سن دختر و پسر هنگام ازدواج است. دلایل متعدی باعث بالارفتن سن ازدواج می شود و گاهی زوجینی که در سنین بالا ازدواج می کنند با تأخیر نیز صاحب فرزند اول می شوند. این مسأله، در کنار رعایت فاصله ی سنی بین فرزندان (و گاهی فاصله بیش از حد متعارف)، سن مادر را برای فرزندآوری دوباره و سه باره به یک فاکتور خطرناک برای باروری تبدیل می کند؛ که این خطرهای احتمالی، زوجین را به داشتن حداقل تعداد فرزند سوق می دهد. هزینه های مالی و روانی تأمین معیشت و رفاه فرزندان و انتظار کمال گرایانه ی فرزندان و حتی والدین در فراهم بودن تمام امکانات، چند عامل از مجموع عواملی است که والدین را به ارتقای کیفیت فرزندپروری نسبت به کمیت آن، متمایل می کند.

عواملی نیز در اجتماع و بیرون از خانواده وجود دارد که به پایین بودن و پایین ماندن نرخ باروری دامن می زنند. عمده ی این عوامل، اقتصادی و فرهنگی هستند. امروز سخن از تورم و بیکاری در کشور، جدید نیست و این نگرانی والدین را نسبت به آینده ی کودکان بیش تر می کند. مباحث فرهنگی را نیز در ابعاد گوناگون آن باید در نظر گرفت. از یک سو، تأثیر تهاجم فرهنگی بر تربیت فرزندان، یکی از دغدغه های والدین است. از سوی دیگر، فردگرایی به شیوه های مختلف مورد تبلیغ رسانه های خارجی و بعضاً داخلی است. عمق شعار این رسانه ها این است «مسئولیت کم تر، زندگی بهتر» یعنی «برای خودت زندگی کن و بیش ترین و بهترین فرصت را به خودت اختصاص بده». مسلماً هر چه فرد بیش تر در معرض این رسانه ها قرار گیرد، فرزندآوری و فرزندپروری را کاری وقت گیر می داند. ضمن این که ستارگان و گروه های مرجعی که از سوی این رسانه ها معرفی می شوند، تمایلی به داشتن فرزند نشان نمی دهند؛ به طوری که یا اساساً زندگی مجردی دارند یا به تک فرزندی اکتفا کرده اند.

پیامدهای سالمند شدن جمعیت

از عوامل کاهش باروری در کشور سخن گفتیم؛ اما بهتر است بدانیم که این کاهش نرخ باروری، جمعیت کشور را به چالشی به نام چالش سالمندی مواجه می کند؛ و پیش از آن که دیر شود، باید برای آن چاره ای اندیشید. بر اساس گزارش های رسمی، نیمی از جمعیت فعلی ایران کم تر از ۲۸ سال سن دارند؛ اما با توجه به کم شدن زاد و ولد، نرخ جوانی جمعیت در حال کاهش است. نرخ رشد جمعیت سالمندان دو دهه ی پیش حدود دو درصد بوده؛ اما اکنون این رقم به بیش تر از سه برابر افزایش یافته و پیش بینی می شود که چهار دهه ی دیگر، جمعیت سالمندان ایران به حدود بیست درصد از جمعیت کل کشور برسد. (خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران، ۹/۲/۱۳۹۲)

به طور قطع، پیر شدن هِرم سنی ایران، کشور در حال توسعه را با مشکلات و چالش های جدی روبه رو خواهد کرد. ساختار سنی جمعیت کشور بر استراتژی های منابع انسانی و توسعه ی کشور در آینده تأثیر می گذارد. چهار دهه ی دیگر درصد بزرگی از جمعیت کشور، در سن پیری به سر می برند و مانند کودکان، نوجوانان و جوانان در حال تحصیل، جمعیت غیرفعال را تشکیل می دهند. پیر شدن این جمعیت کثیر در آینده غیرقابل اجتناب است و برای رفاه سالمندان باید از امروز چاره اندیشی کرد. البته اگر نرخ باروری تا این حد (۷/۱) پایین بماند، مسأله ی پیری جمعیت، ابعاد دیگری پیدا می کند؛ به طوری که گروه کوچکی از جمعیت به عنوان جمعیت فعال کشور، چرخ تولید و سازندگی را به حرکت در می آورند. بدیهی است که تأمین هزینه های جمعیت غیرفعال، بر عهده ی این گروه کوچک از جمعیت است و این گروه باید با استفاده از قدرت مولد خود، امکانات معیشت بقیه ی جامعه و گردش امور مملکت را فراهم کنند. از سوی دیگر سالمندان، با «کاه