پاورپوینت کامل چگونه با کم رویی کودکان مان برخورد کنیم(قسمت دوم) ۵۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل چگونه با کم رویی کودکان مان برخورد کنیم(قسمت دوم) ۵۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل چگونه با کم رویی کودکان مان برخورد کنیم(قسمت دوم) ۵۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل چگونه با کم رویی کودکان مان برخورد کنیم(قسمت دوم) ۵۳ اسلاید در PowerPoint :

>

در قسمت پیشین، ضمن تعریف کم رویی، به آثار و نشانه های آن پرداخته ¬شد. همین¬طور چگونگی نقش مهم تربیت در بروز مشکل کم رویی مطرح شد و وضعیت خانواده ها مورد بررسی قرار گرفت. در ادامه، زیرمجموعه هایی از نقش تربیت خانوادگی در بروز کم رویی طرح شده، و سعی بر این است که با ارائه ی راه¬حل های مناسب و منطقی، خواننده بتواند با مشکل کم رویی کودکان مبارزه کرده، از عواقب شوم آن جلوگیری و با چگونگی راه های درمان، بیشتر آشنا شود.

نمادهای فرهنگی

برخی از مسائل فرهنگی و اجتماعی مانند: زبان، لهجه، نوع لباس، و غیره موجب کم رویی در افراد می شود. در برخی از مراکز آموزشی مشاهده می شود، افرادی که دارای لهجه ی خاصی هستند، مورد تمسخر قرار می گیرند و از شرکت در گفت وگو با معلم و همچنین فعالیت های کلاسی خودداری می کنند. این افراد با آن که از توانایی های بالایی برخوردار هستند؛ ولی به صرف داشتن لهجه ی خاص، کمتر وارد فعالیت های کلاسی می شوند.

مشکلات روحی

در بسیاری از اوقات، وجود برخی مشکلات روحی، مانند عدم اعتمادبه نفس و یا عدم برخورداری از عزت نفس لازم و در مواقعی اضطراب و افسردگی، سبب این نارسایی اجتماعی؛ یعنی کم رویی می شود. لذا «مشاور پس از شناخت علّت، باید به درمان آن بپردازد و به جای این که با کم رویی به عنوان یک معلول برخورد کند، با علت آن مواجه شده و سعی در درمان علت ها داشته باشد، با بهره گیری از روش های تغییر و اصلاح رفتار به مراجع کمک نماید تا مشکلش مرتفع گردد.»

فعالیت های اجتماعی و بازی های گروهی

بازی، از تعادل ها و فعالیت های اجتماعی گوناگونی تشکیل می شود، ولی برخلاف تصوّر متداول، همیشه هم شامل ارتباط با سایر کودکان نیست. بازی ها را می توان به انفرادی، که در آن کودک کم رو به تنهایی بازی می کند و معمولأ این نوع بازی را بیشتر ترجیح می دهد؛ و گروهی، که در آن با کودکان دیگر به تعامل می پردازد، تقسیم کرد. هنگامی که کودکان با هم بازی می کنند، درس های مهمی در مورد خود، مهارت های شان و روابط شان با دیگران می آموزند.

«ترغیب کودکان و نوجوانان کم رو برای مشارکت در فعالیت های مختلف دسته جمعی و بازی های گروهی می تواند تأثیر بسیار زیادی در کاهش اضطراب و افزایش مهارت اجتماعی ایشان داشته باشد. واضح است که ترغیب و تشویق کودکان کم رو برای شرکت فعال در برنامه های گروهی نظیر: تهیه ی کاردستی مشترک، آماده کردن پوستر یا روزنامه ی دیواری، مطالعه و مسابقه ی علمی، قصه گویی و داستان سرایی، اجرای برنامه ی نمایشی، شرکت در گروه سرود، ورزش ها و بازی های چند نفره، فعالیت های عمرانی، فرهنگی و بسیجی و. .. با توجه به نقطه ی قوت و ویژگی مثبت و قابل تأیید و تشویق و سوق ‎دادن وی به طرف فعالیت های جمعی، از طریق همان نقطه ی مثبت و قابل عرضه ی وی صورت می گیرد. به نحوی که کودک یا نوجوان قادر می شود در اولین تجارب گروهی خود از ویژگی مثبت و مهارت برتر خود بهره بگیرد و با تأثیر توفیق نسبی در گروه و جلب تأیید ایشان، احساس خودپنداری و خودارزشمندی اش تقویت گردد. صحبت کردن، شعرخواندن، خاطره گفتن و نقل مطالب کتاب دل خواه، تعریف موضوع و محتوای یک فیلم سینمایی، قصه گویی و داستان سرایی، توضیح یک مسئله و یا تدریس یک موضوع درسی مورد علاقه توسط نوجوان یا بزرگسال کم رو به مخاطبان مختلف، به ترتیب اهمیت و اقتدار ایشان از نظر فرد کم رو، از مخاطبان خردسال آشنا و صمیمی نظیر خواهرزاده¬ها، برادرزاده ها و فرزندان کوچک خانه و بستگان گرفته تا مخاطبان خردسال آشنا، اما غیر صمیمی و غیر فامیل؛ از مخاطبین خردسال غریبه تا مخاطبان همسال آشنا و صمیمی؛ از مخاطبین همسال آشنا، اما غیر صمیمی تا مخاطبان همسال غریبه؛ از مخاطبین بزرگسال آشنا و صمیمی تا مخاطبان بزرگسال آشنا، اما غیر فامیل و غیر صمیمی؛ و سرانجام از مخاطبین بزرگسال مقتدر و متنفذ، اما غیر نقاد گرفته تا مخاطبان مقتدر، متنفذ و نقاد و برقراری و حفظ ارتباط بصری طبیعی با ایشان، با چهره¬ای گشاده و متبسم، صدایی محکم و مطمئن، با آرامش روان، اطمینان خاطر، اعتمادبه نفس کامل و احساس خودارزشمندی؛ مؤثرترین روش اصولی و تدریجی اضطراب¬زدایی و افزایش مهارت اجتماعی و درمان کم رویی است.»

توانایی بازی با سایر کودکان بسیار مهم است، اما همیشه به شکل طبیعی پیش نمی آید. بازی شامل مهارت های بی شماری است که در شرایط اجتماعی گوناگون از آن ها استفاده می شود. این مهارت ها در محیط امن و راحت خانواده رشد می کنند و کودکان هنگامی که خارج از این محیط قرار می گیرند و با کودکان دیگر هم بازی می شوند، مهارت های شان گسترش می یابد. این مهارت ها شامل حل مسأله، همکاری، مذاکره، پیدایش تعادل، ارتباط، بیان علایق اجتماعی، همدردی، تحمل، برنامه ریزی، عدالت و وفاداری است. اگر کودکان چنین مهارت هایی را یاد بگیرند، در بزرگسالی هرگز تنها نخواهند ماند و ماندن در کنار دوستان را ارزشمندترین سرمایه ی خود خواهند دانست.

مدرسه، تقویت کم رویی یا رشد اجتماعی

فرایند اجتماعی شدن در مدارس که به صورت برنامه ای غیر رسمی و روزانه اجرا می شود، به خصوص در سال های اول مدرسه، بسیار تأثیرگذار است. کودکان از این طریق می آموزند چگونه با کودکان دیگر ارتباط برقرار کنند، از قوانین پیروی نمایند، در جمع صحبت کنند، با افراد قوی تر از خود دست¬و¬پنجه نرم کنند و با کودکان همسن¬وسال خود کنار بیایند. سازگاری، صحبت و ارتباط با دیگران از جمله درس های اجتماعی ای هستند که باید کودکان بیاموزند.

«مدرسه، به عنوان اولین جایگاه رسمی تجربه ی اجتماعی کودکان، می تواند نقش تعیین کننده ای در تقویت کم رویی یا پرورش مهارت های اجتماعی آنان ایفا کند. متأسفانه در بسیاری از موارد، کم رویی کودکان در محیط مدرسه و فضای کلاس درس تقویت می گردد و چنین رفتار ناخوشایندی در شخصیت کودک تثبیت می شود. در غالب موارد، اولیای مدرسه رفتار انفعالی، آرام و سکوت مضطربانه ی کودکان کم رو و ناتوان را به عنوان یک صفت پسندیده و ویژگی رفتاری مطلوب تلقی می نمایند. گاهی هم با تأیید و تشویق های خود، به طور مستقیم و غیرمستقیم سعی می کنند آن را تقویت نمایند. حتی در بسیاری از مدارس بالاترین نمره ی انضباط از آن کم روهاست! برچسب زدن ها و القای ویژگی های خاص به بعضی از کودکان، مانند این که معلم مرتباً بگوید که فلان کس، دانش آموزی است بسیار آرام، ساکت و مؤدب، اعمال فشارهای اخلاقی و وادارکردن کودک به سکوت های اجباری و رفتارهای به اصطلاح مؤدبانه ی مصنوعی سبب می شود که وی به تدریج به یک موجود کاملاً کم رو با شخصیتی انفعالی تبدیل گردد. در این جا نیز اعمال فشارهای روانی و اخلاقی، اجرای مقررات خشک و غیر قابل انعطاف، برخوردهای قالبی و دیکتاتورمنشانه، رقابت های فشرده و نابرابر، ترسیم فاصله یا شکاف فوق¬ العاده زیاد و غیر عادی بین وضع موجود و وضع مطلوب برای دانش آموزان، اظهار نگرانی مداوم نسبت به آینده ی شاگردان و کنترل شدید رفتارهای فردی و اجتماعی ایشان، کمال جویی ها و آرمان¬خواهی ها، تحقیرها و تهدیدها، تنبیه ها و محدودیت های غیر منطقی و تقویت روحیه ی تسلیم پذیری و احساس عدم¬کفایت اجتماعی و… می تواند زمینه های اضطراب و کم رویی را در کودکان ایجاد و یا تقویت کند.»

بدین شکل چالش های اجتماعی مدرسه، کم رویی را تشدید می کنند؛ زیرا ناآشنا، غیرقابل پیش بینی و گاهی اوقات تهدیدآمیز به نظر می رسند. مدرسه عاملی برای فرایند اجتماعی‎ شدن کودکان است. کودکان کم رو، اگر نتوانند به صورت ثابت و روزانه و به تدریج، در معرض محیط جدید و برنامه ی درسی مدارس قرار گیرند، لحظات سختی در پیش خواهند داشت و آشنایی آن ها با کودکان دیگر و انجام تکالیف درسی، بسیار دشوار خواهد شد. به این ترتیب ممکن است این کودکان، یکی از مهم ترین درس های اجتماعی دوران کودکی شان را که نحوه ی برقراری ارتباط صحیح در محیط های اجتماعی است، به خوبی یاد نگیرند.

روش های پیشگیری از کم رویی کودکان

بسیاری از نیازهای کودکان و شکوفا شدن استعدادها و خلاقیت های شان، فقط از طریق تعامل بین فردی و ارتباطات اجتماعی ارضا شده و فعلیت می یابد. با این که کودکان کم رو رفتارهای خاصی از خود نشان می دهند، اما عمیقاً علاقه من