پاورپوینت کامل از غذاهای سُنَّتی تا غذاهای سِنتی ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل از غذاهای سُنَّتی تا غذاهای سِنتی ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل از غذاهای سُنَّتی تا غذاهای سِنتی ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل از غذاهای سُنَّتی تا غذاهای سِنتی ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

>

«.. . بخور بخور، ایستگاه شکم، دولُپی، شکم پر، لُپ لُپ، شکمو و… »

این ها و کلماتی از این دست، نام هایی است که بر تابلوهای خوش نقش و نگار اکثر مغازه های فست فود فروشی شهرهای ما به چشم می خورد؛ کلماتی که بیشتر و پیش تر از هر چیز، پرخوری و شکم بارگی را در ذهن ها تداعی و به انسان تلقین می نماید؛ موضوعی که نه تنها قرآن کریم با آیه ی معروف «کُلوا و اشربوا و لاتُسرفوا» (اعراف/۳۱) آن را نکوهیده و مردود دانسته که امامان معصوم(ع) نیز در سخنان خویش بارها و بارها به مذمت پرخوری پرداخته و عواقب و عوارض این عمل ناپسند را گوشزد کرده اند. گروهی از این احادیث به نقل آسیب های جسمانی و گروهی به تبیین زیان های باطنی و معنوی پرخوری پرداخته اند. به عنوان مثال نقل است از حضرت علی(ع) که فرمود: «هر کس خوردنش بسیار شود، تن درستی اش کاهش می یابد و هزینه اش بر وی سنگین می شود.»۱ و یا در حدیثی دیگر از آن حضرت است که فرمود: «با پرخوری، تن درستی نخواهد بود.»۲ بعضی از زیان های باطنی پرخوری که در کلام گهربار معصومین(ع) آمده عبارتند از: تباهی پاک دامنی، پوشیده ماندن تیز هوشی، ظلمت دل، آشفتگی خواب ها، کمی عبادت، دوری از خدا، قساوت دل و گرسنگی در روز قیامت.

به عنوان نمونه حضرت علی(ع) در این زمینه می فرماید: «پرخوری، سرمستی می آورد و پاک دامنی را تباه می سازد.»۳ و نیز پیامبر خدا(ص) فرموده است: «دل ترسو، شکم سیری ناپذیر و شهوت جنسی شدید، چه بد همدستانی بر ضد دین هستند.»۴

از حضرت علی(ع) نقل است که فرمود: «هر کس سیری اش افزون شود، شکم سیری او را سنگین

می سازد و هر کس شکم سیری او را سنگین سازد، میان او و تیزهوشی پرده می افتد.»۵ و نیز از آن حضرت است که فرمود: «پرخوری حجاب تیزهوشی می شود.»۶

پیامبر خدا(ص) می فرماید: «شکم سیر مدارید که نور معرفت در دل های تان خاموش می شود.»۷

و نیز از امام علی(ع) آمده است که فرمود: «از پرخوری بپرهیز زیرا هر آن کس همدم آن شود خواب هایش آشفته می شود.»۸

همچنین در کلام مولاست که فرمود: «پرخوری و انجام دادن کارهای واجب، در برِ هم گرد نمی آیند.»۹

حضرت امام صادق(ع) نیز فرموده است: «دورترین مردمان از خداوند کسی است که شکمش پر باشد.»۱۰ و نیز از پیامبر خدا(ص) است که فرمود: «آن که در دنیا از همه سیرتر است، در روز قیامت از همه بیشتر گرسنگی می کشد.»۱۱

اما به راستی چه شده است که سوغات های شکم پرکن اما بی محتوا و ناسالم غربی، به سرعت در حال جای گزین شدن با غذاهای سُنتی ما است؟ غذاهایی که در هر یک از آن ها، از روی علم و یا تجربه، دنیایی از دانش تغذیه نهفته است. غذاهایی که مواد اولیه ی هر کدام از آن ها طوری در کنار یک دیگر چیده شده تا اگر ماده ای از لحاظ عناصر غذایی کم بودی دارد، ماده ای دیگر آن را تکمیل گرداند، یا اگر یکی از مواد اولیه سبب تحریک یکی از مزاج های چهارگانه شود، ماده ی دیگری در همان غذا آن را جبران و خنثی نماید و یا اگر به هر دلیلی ماده ی مضری همچون چربی در غذایی بالا رود، حتما چیز دیگری در آن غذا یافت می شود که به طور طبیعی سبب کاهش آن ماده ی مضر گردد. به عنوان مثال در غذای لذیذ، سنتی و ایرانی فسنجان، وجود رب انار و مغز گردو در کنار هم – علاوه بر خواص فراوانی که دارند – باعث می شود تا طبیعت گرم و سرد یک دیگر را نیز خنثی کنند. یا اگر در دستور غذای ایرانی، برنج، شوید و باقلا به همراه کوکوی سبزیجات مصرف می شود، به دلیل آن است که گیاه شوید پایین آورنده ی چربی خون است و تا حد زیادی از بالا رفتن چربی به دلیل مصرف میزان زیاد روغن در حین سرخ کردن کوکو جلوگیری می کند. همچنین گیاه شوید نفخ و دردی را که به هنگام مصرف باقلا در دستگاه گوارش ممکن است ایجاد شود، از بین می برد. یا در انواع آبگوشت ها مصرف حبوبات به همراه گوشت قرمز و سپس نان، می توانند یک دیگر را از لحاظ میزان پروتئین، اسیدهای آمینه ی ضروری و آهن مورد نیاز بدن تکمیل گردانند. علاوه بر این، غذاهای سنتی ایرانی اغلب به صورت آب پز و یا کبابی تهیه شده، سرخ کردن به ندرت و اغلب برای تنوع، در آن ها دیده می شود. همچنین در غذاهای سنتی استفاده از سبزیجات و حبوبات که سرشار از ویتامین ها و اسیدهای آمینه هستند به صورت انواع آش ها، آبگوشت ها و خورشت ها، جایگاه ویژه ای دارد… و این ها همه تنها گوشه ای از رازهای نهفته در تغذیه ی ایرانی ست و این، جدای از هنرهای به کار گرفته شده در آن هاست که طبع زیباپسند انسان را کاملاً اقناع می کند و به هر یک از حواس ظاهری نیز حظی و بهره ای می رساند؛ رنگ و آب زیبایی که چشم را می نوازد، بوی مطبوعی که حس بویایی را بر می انگیزد و طعم و مزه ی دل پذیری که سهم حس چشایی از یک غذای سنتی ایرانی است. غذاهایی که نه تنها به سرعت پخته نمی شوند، بلکه یک کدبانوی ایرانی برای پختن و خوب درآمدن آن ها بایستی وقت صرف کند و همه ی عشق و محبتش را به خانواده در حین به عمل آوردن آن به کار گیرد. اگر این وقت و زمان این جا صرف نگردد، در اکثر موارد در جست وجوی مدهای جدید و در پشت ویترین بوتیک ها، تماشای فیلم های کم محتوا ی تلویزیونی و بعضاً مخرب ماهواره ای، صحبت های تلفنی – که ممکن است به غیبت و بدگویی بینجامد – در آرایشگاه های زنانه و بسیاری از کارهای بی ارزش دیگر تلف خواهد شد.

آری غذاهای سنتی غذاهایی است که هر کسی نمی تواند آن را به دست گیرد و در گوشه ای جدای از دیگران ضمن انجام دادن کارهایش گاز بگیرد و روانه ی معده کند، بلکه برای صرف آن ها نیاز به سفره ای است که با سلیقه چیده شده باشد و همه ی اعضای خانواده دور یک دیگر جمع شوند و ضمن رعایت آداب غذاخوردن و بسم الله و الحمدلله، با ادب و احترام، حاصل دست رنج پدر و عشق و محبت مادر را نوش جان کنند و با تقدیم نگاه مهربان شان به یک دیگر، خستگی روزانه را از تن بزدایند و با شرکت در فراهم نمودن مقدمات چیدن و جمع کردن سفره، یک کار گروهی کوچک را نیز تجربه و امتحان کنند.

سفره های سُنتی ما سفره هایی هستند که در آن ها از سیب زمینی سرخ کرده، سس های غلیظ و پرچرب، خیارشور و نوشابه های گازدار به عنوان دسر خبری نیست در عوض، ماست، سبزی خوردن، سالاد آن هم نه با سس های چرب و شیرین که با اندکی نمک، آب غوره، آب لیمو و یا سرکه – پیاز، گه گاه ترشی های خوش طعم و عطر خانگی و دوغ، مخلفات آن ها را تشکیل می دهند.

مادر ایرانی می داند که حتی حالات و روحیاتش نیز ضمن طبخ غذا، بر حالات و روحیات کسانی که از غذایش میل می کنند اثر خواهد گذارد، برای همین طبخ را با نام خدا شروع می کند و گاه حتی وضو می گیرد و نور آن را به غذا و از آن جا به روح و قلب فرزندان و همسرش منتقل می کند. مگر نه این است که در اسلام بسیار توصیه شده است که مادر به هنگام شیردهی به فرزندش وضو داشته باشد و یا از خوردن و آشامیدن در حین جنابت نهی شده و یا حتی از خوردن غذایی که کسی در این حالات طبخ کرده باشد به کراهت یاد شده است؟ در تعلیمات دینی ما حتّی، خوردن غذایی که توسط زنان در هنگام عادت ماهیانه طبخ می شود نیز مکروه شمرده شده و بزرگان ما برای حفظ حالت های معنوی خود اصولاً از خوردن چنین غذایی پرهیز می کرده اند.۱۲ این ها همه نشان گر آن است که حالات و روحیات فرد و یا افرادی که در طب