پاورپوینت کامل بیست روز از پیلگی تا پروانگی ۳۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بیست روز از پیلگی تا پروانگی ۳۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بیست روز از پیلگی تا پروانگی ۳۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بیست روز از پیلگی تا پروانگی ۳۲ اسلاید در PowerPoint :

>

گفت وگو با محمد مجیدی، کارشناس و مسئول اورژانس اجتماعی اداره ی بهزیستی

اشاره

در که باز می شود، عزم رفتن می کند. گویی زمانی که در انتظارش بوده، فرارسیده است! هرچند او هم اینک مانند کِرمی است که پس از مدت ها در پیله بودن، حال پروانه شدن را تجربه می کند، اندیشه ی بازگشت به آشیانه ای که زمانی به علت خامی و نابخردی، ترکش کرده، تنها آرزوی اوست؛ آرزویی که می توانست برای همیشه، محال و غیرممکن به نظر برسد؛ اما در سایه ی چنین مأوایی تحقق یافته است. حال در پس این درهای بسته، چشمانی انتظار او را می کشند که زمانی آن ها را با خود غریبه می دانست و شاید امید یافتن نگاهیِ آشنا بود که سقف آسمان را به مأمن مقدسِ خانه ترجیح داد و راهی خیابان ها شد! آشنایان زودهنگام خیابانی، سارقان معصومیت و پاکی او بودند و این معصومیت از دست رفته، اگرچه غم سنگین تری را بر دوشش گذاشت، خانه و خانواده را بیش از پیش قدر نهاد. اکنون این فرصت در اختیار اوست تا نه مانند سرکش و فراری دیروز، بلکه هم چون پرستویی مشتاق راه خانه را در پیش گیرد؛ چراکه اقامت کوتاه مدت او در مرکز مداخله در بحران به سر آمده است.

حس کنجکاوی مرا وادار می کند تا بیش تر درباره ی مرکز مداخله در بحران بدانم. با تمام تلاش های انجام شده، امکان حضور در این مراکز کمی سخت و ناممکن به نظر می رسد. گویی در این قاعده من هم مستثنا نیستم! تلاشم تا آن جا پیش می رود که خود را مقابل اداره ی کل بهزیستی استان قم می بینم و کمی بعد، در دفتر کارشناس و مسئول اورژانس اجتماعی هستم.

آقای «محمد مجیدی» درباره ی عمده ی فعالیت های این مرکز پاسخ می دهد: «مرکز مداخله در بحران، یکی از مرکزهای فعال زیر نظر سازمان بهزیستی است که مرکزی موقت و در جایگاه یک قرنطینه است. با این تعریف نمی توان انتظار داشت که یک مرکز موقت، از امکان های فراوانی مانند آن هایی که در خانه به چشم می خورد، برخوردار باشد. در واقع، مرکز مداخله در بحران قرار است برای مدت کوتاهی (بیست روز) پذیرای مددجویان باشد؛ اما همین مرکز موقت، از تمامی فضاهای مناسب و استاندارد تعریف شده برخوردار است. شاید بهتر است بگوییم این مرکز در کنار مرکزهای دیگر و پایگاه های تعریف شده ی موازی خود، مانند خط ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی)، تیم سیار و پایگاه های اجتماعی منظور شده.»

«محمد مجیدی» یادآور می شود: «وقتی از طریق خط ۱۲۳ با ما تماس گرفته و درخواست اعلام می شود، همکاران مان در تیم سیار، به محل اعزام می شوند تا اقدام های لازم برای رفع مشکل انجام شود. در این شرایط، اگر درخواست اعلام شده قابل رفع باشد، برطرف می شود و اگر خاص باشد و نیاز به مراقبت یا قرنطینه، فرد مددجو (با سن بالای پانزده) به مرکز مداخله در بحران ارجاع داده می شود؛ البته این مرکز فقط مختص دوشیزگان و بانوان است. در کنار این مرکز اجتماعی، ده پایگاه اجتماعی هم در استان قم، در مناطق خاص و محروم که جمعیت زیادی دارند، فعال شده اند که فاقد امکان های لازم هستند. به همین منظور، پایگاه های ایجادشده با امکان های محلی، سعی می کنند خدمت ها را شناسایی و به مردم این مناطق ارائه دهند. در این گزینه سعی می شود که به جنبه ی روحی و روانی ساکنان این مناطق توجه شود و آرامش روانی آن ها ارتقا یابد؛ پس این مرکزها با هم در تعامل و ارتباطی هم سو هستند و هدف اصلی را – که در دسترس بودن خدمت های بهزیستی است – تحقق می بخشند.»

کارشناس اورژانس اجتماعی، با بیان این که بیش از پنجاه درصد مددجویان این مرکزها را افراد غیربومی تشکیل می دهند، می گوید: «قم، نه تنها به دلیل حال وهوای مذهبی، بلکه به علت موقعیت جغرافیایی خاص – این که در مسیر چندین شهر و مجاور تهران است – مأمن بسیاری از افراد است که قشر آسیب دیده را هم شامل می شود. این استان، حتی در مراکز بهزیستی خود هم به ارائه ی خدمت های مذکور می پردازد؛ اما آن چه هدف اصلی و نهایی ماست، سامان دهی مددجویان است؛ نه این که افراد به این مرکزها و خدمت های شان وابسته شوند. تمامی این مرکزها، چه آن ها که موقت و کوتاه مدت، پذیرای افراد هستند و چه خانه های سلامت، که به مدت طولانی تر این افراد را در خود ساکن می کنند، با ارئه ی خدمت های لازم – مددکاری، مشاوره ای، آموزش های لازم در زمینه ی زندگی، کار، ازدواج و…- سعی می کنند تا این افراد، هرچه زودتر بتوانند به چرخه ی طبیعی زندگیِ خود بازگردند و سلامت روح و روان شان را به دست آورند.

«مریم»، یکی از مددجویان سابق این مرکز، با اظهار رضایت از موقعیت کنونی خود و کسب موفقیت های بسیار در زندگی اش، از برخی قوانین و شیوه های رایج در چنین مرکزهایی انتقاد کرده، می گوید: «به اجبار و به دلیل آزار و خشونت های خانگی به یکی از این مرکزها مراجعه کردم. برای مدتی مددجو بودم و در آن جا ساکن شدم. مسئله ای که در تمام مدت سکونتم مرا آزار می داد، هم جواری با مددجویانی بود که هیچ گونه سنخیت و تشاب