پاورپوینت کامل ذوالفقار علی در نیام! ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ذوالفقار علی در نیام! ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ذوالفقار علی در نیام! ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ذوالفقار علی در نیام! ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

>

مانور قدرت یزیدیان و مانور حجت زینب

در نظر یزیدیان، عصر عاشورا دفتر قیام امام حسین(ع)، با فتح سپاه کوفه بسته شد و از آن به بعد نوبت مانور قدرت ابن زیاد و یزید بود. آنان تصمیم گرفتند با اسارت خانواده ی امام و بردن خفیفانه ی شان به کوفه و شام، پیروزی مقتدرانه ی خود و خواری اهل بیت را به نمایش بگذارند. شجاعت بی نظیر و سخن وری عالمانه و روشن گرانه ی زینب کبرا(س)، فاطمه ی صغرا(س) و زین العابدین(ع) بود که یزیدیان را ناکام گذاشت؛ بلکه صحنه را به نفع قیام حسین بن علی(ع) به پایان برد.

مجلس عمومی و مانورگونه ی ابن زیاد و یزید

ابن زیاد در صدد نشان دادن قدرت و شوکت و فتح خودش و خلیفه است و هر اقدامی که این شوکت، قدرت و فتح را تحت الشعاع قرار دهد، با اقدام سرکوب گرانه و شدید او مواجه می شود: «ابن زیاد بارعام داده و همه ی بزرگان، اعیان، اشراف، فرماندهان و… را به صف کشانده، سر امام را در پیش خود نهاده و خنده بر لب، با چوب دستی بر لب و دندان اباعبدالله می زد (مفید، ۱۴۱۴، ج ۲، ص ۱۱۴).»

همین مانور قدرت و نشان دادن شوکت و فتح، در مجلس یزید هم دیده می شد. بعد از این که شهر شام را آذین بستند و با حضور گسترده ی مردم شام و هلهله و پایکوبی آنان، اسیران را به خیال خود در اوج ذلت وارد شهر کردند. «یزید بارعام داد، مجلس مانور آراست و اعیان، اشراف، سفیران و نظامیان را در جایگاه های مخصوص خود، به صف کرد و اسیران را در حالی که در غل و زنجیر بودند و کتف ها با ریسمان به هم بسته شده بود، در مقابل تخت بر پای داشت و سر امام حسین(ع) را در تشتی پیش خود طلبید (مجلسی، ۱۴۰۴، ج ۴۵، ص ۱۳۲).»

او نیز مانند ابن زیاد متکبرانه و مغرورانه با چوب دستی اش به لب و دندان امام می زد و اشعار کفرآمیز می خواند و بر کشتن امام حسین(ع) و یارانش به انتقام کشته شدگان بدر از خاندانش، به خود دست مریزاد می داد که زینب(س) ذوالفقار کلام از نیام برکشید و بعد از حمد و ثنای خدا و صلوات بر پیامبر، گفت: «راست گفت خدا که عاقبت گناه کاران، دروغ شمردن آیات خدا و به سخره گرفتن آن هاست.» بعد ادامه داد: «ای یزید! آیا گمان کردی این که گستره های زمین و افق های آسمان را بر ما گرفتی و ما را در تنگنای شدید قرار دادی تا به سان اسیران به سوی تو آرندمان، نشانه ی جایگاه بلند تو و پستی و خفت ما نزد خداست؟ گمان کردی نزد خدای بلندمرتبه ای؟ باد به بینی انداخته ای، متکبرانه با گوشه ی چشم ما را می نگری و شادمان و سرمستی که دنیا بر تو بال گشوده، امورت نظام یافته و ملک و حکومت ما برایت مصفا گشته! اندکی مهلت، اندکی مهلت! گویا فراموش کرده ای که خداوند خطاب به مثل تو می فرماید کافران گمان نکنند این که به آنان فرصت طغیان و سرکشی دادیم، به سودشان است! بلکه به آنان فرصت دادیم تا بر گناهان خود بیفزایند و عذابی دردناک برای آنان مهیاست.

ورود بی اعتنایانه ی زینب

زینب با وضعیتی مخالف حال و هوای مجلس، وارد می شود. مجلس برای مانور، قدرت نمایی و شادی فتح است و حضرت با پوشیدن پست و کهنه ترین لباس هایش، بدون توجه و سلام وارد می شود تا همه ی توجه ها را به خود جلب کند، همه ی ذهن ها معطوف او شود و مناظره ای که بین او و ابن زیاد پیش خواهد آمد، در ذهن ها ثبت گردد. ابن زیاد سه بار می پرسد این زن که با همراهانش بدون اعتنا، سلام و اظهار خضوع وارد شد و نشست، چه کسی بود؟ حضرت اصلاً جواب نداد و در نهایت یکی از همراهانش او را معرفی کرد.

در مجلس یزید هم برای شکستن هیبت پوشالین یزید، با شهامت و شجاعت تمام خطاب به او فرمود: «گرچه ممکن است این خطاب و کلام بلاهایی برایم در پی داشته باشد، بدان تو را حقیر و بی ارزش می دانم و توبیخ و کوبیدن دهانت به خاطر گفتار و کردارت را بزرگ و باارزش می شمارم.»

این کلام حضرت در آن مجلس مانور و بعد از آن رفتار مغرورانه و متکبرانه و سخنان جاهلانه، کوبندگی بی نظیری داشت و بر زبان راندنش شجاعت و شهامت فوق العاده ای می طلبید که فقط از شخصیتی چون زینب سرمی زد.

سخن تحقیرگرانه ی ابن زیاد

ابن زیاد با وقاحت و تکبر، به شکستن و تحقیر حضرت همت می کند و می گوید: «خدای را سپاس که شما را رسوا کرد، کُشت و دروغ بودن ادعاهای تان را آشکار کرد!» او براساس بینش شرک آمیزش، کشته شدن امام حسین(ع) و یارانش را رسوایی و فضاحت و نشانه ی دروغ و باطل بودن عقیده و سخن حسینیان و پیروزشدن یزیدیان را افتخار و نشانه ی حقانیت آنان معرفی می کند و می کوشد قتل و کشته شدن امام و یارانش را قهر خدا به آنان معرفی کند؛ از این رو می پرسد: «رفتار خدا را با خود و خانواده ات چگونه دیدی؟» او گمانش بر این است که الآن حضرت هم اظهار ناله و شکوه کرده و اعتراض به خدا سر می دهد ولی برخلاف تصور باطلش می شنود که زینب در جواب، تقدیر خدا برای اهل بیت را جهاد شجاعانه و شهادت مظلومانه به دست جنایت کاران معرفی می کند که برای آنان جمال، زیبایی و افتخار و برای دشمنان شان ذلت و سرافکندگی دنیا و آخرت است.

ابن زیاد در برابر این منطق کوبنده خرد می شود و می شکند و دوباره با خشم و عصبانیت به شکستن و تحقیر حضرت روی می آورد و می گوید: «خدا با کشتن برادر طغیانگرت و مردان شورشی خاندانت، دلم را شفا داد!»

معرفی معیار حقانیت

حضرت زینب در جواب او ملاک حق و باطل بودن را بیان می کند: «سپاس خداوندی را که با پیامبرش محمد(ص) ما را گرامی داشت و رجس و پلیدی را از ما دور کرد. فاسق رسوا می شود و فاجر تکذیب می شود و راه و رسمش تصدیق نمی گردد و خدای را سپاس که فاسق و فاجر، غیر ماست.»

بنا بر این کلام، ملاک های حقانیت عبارت اند از:

* انتساب و هم رنگی عملی، فکری و اخلاقی با پیامبر که امام و خاندانش داشتند؛ چراکه اهل بیت او بودند.

* پاکی و طهارت روحی و معنوی که امام و اهل بیتش به مانند جدّشان به مرتبه ای از بندگی رسیده بودند که خدا خود مدافع حریم آنان شده و رجس و پلیدی را از ساحت شان دور می ساخت.

* دوری از رسوایی فسق، فجور و دورغ که فسق و دروغ خصیصه و مشخصه ی دشمنان شان بود و این فسق و دروغ در دشمنان شان ظهور غلیظ داشت.

امام حسین(ع) نوه ی پیامبر بود که حضرت او را به شدت دوست داشت و بارها این