پاورپوینت کامل یونس بن عبدالرحمن سلمان روزگار ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یونس بن عبدالرحمن سلمان روزگار ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یونس بن عبدالرحمن سلمان روزگار ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل یونس بن عبدالرحمن سلمان روزگار ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

>

۷۶

زمانی که امام موسی کاظم(ع) در سال ۱۴۸ به امامت رسید، منصور دومین خلیفه ستمگر عباسی بر مسند قدرت بود. او
با هرگونه تحرک و مبارزه علنی شدیدا مقابله می کرد. اوضاع سیاسی نشان می داد که هر برنامه ای که در جهت مقابله رو
در رو باطاغوت زمان باشد، به صلاح اسلام و مسلمین نخواهد بود.

به همین جهت امام موسی بن جعفر(ع) دنباله نهضت علمی فرهنگی پدر بزرگوارش راپیگیری کرد و با تشکیل حوزه
گسترده ای مشغول تربیت شاگردان شد. گروه زیادی ازیاران و شیعیان خاص امام کاظم(ع) و شخصیتهایی از خاندان
هاشمی در محضر آن حضرت گرد آمده. برای خوشه چینی از خرمن پربار آن یادگار نبوت، دامن همت به کمر زدندو
سخنان گهربار و پاسخهای آن بزرگوار به سوالات حاضرین را یادداشت کرده، هرحکمی را که در هر موردی از لبهای
مبارک آن حضرت می شنیدند ضبط و ثبت می کردند.

ما در این نوشتار کوتاه به گوشه ای از زندگی یکی از یاران آن پیشوای معصوم اشاره می کنیم شاید که مشتاقان را به کار
آید و رهنوردان دین و فرهنگ را الگوباشد.

او که همواره پاسدار حریم ولایت و مرزبان فرهنگ شیعه بود، در برابر انواع ناملایمات و مشکلات استقامت ورزید و نام
خود را در زمره مردان الهی و بندگان شایسته به ثبت رسانید تا آنجا که حضرت امام رضا(ع) بارها بهشتی بودنش او
راتضمین کرده و امام جواد(ع) مکرر بر او رحمت فرستاده است. یونس بن عبدالرحمن در روزگاری پا به این عالم خاکی
نهاد که هشام بن عبدالملک نهمین خلیفه اموی(۱۲۵ ۱۰۵) سایه شوم حکومت خود را بر فراز کشورهای اسلامی گسترده
بود و آخرین روزهای زندگانی ننگین خویش را می گذرانید.

یونس از آن روزی که خود را شناخت با اشتیاق کامل به آموختن معارف عالیه الهی همت گماشت او تشنه علم و حکمت بود
و سعی می کرد مشکلات علمی خود را با سؤال کردن حل کند او می دانست که اهل بیت پیامبر(ص) وارث علوم انبیاء و
اولیا هستند، به همین جهت برای کسب علم و معرفت به آنجا رو می کرد از همان روزهای جوانی به دنبال اهل بیت(علیهم
السلام) بود. می گوید: روزی در حرم مطهر پیامبر بزرگواراسلام(ص) امام صادق(ع) را زیارت کردم امام مشغول نماز بود
موفق نشدم سوالات خویش را از آن حضرت پرسیده و جواب بگیرم. یونس در مورد کوششهای خویش در کسب علم
وفضیلت چنین اظهار می دارد: بیست سال سکوت کردم و بیست سال سؤال می کردم و بعد ازآن به سوالات دیگران پاسخ
داده و اظهارنظر می کردم. یونس در راه تحصیل علم به جایی رسید که امام هشتم(ع) به شیعیانی که نمی توانستند به
محضرش شرفیاب شوندتوصیه می کرد که به یونس بن عبدالرحمن مراجعه کنند گفتگویی که بین امام و یکی از
دوستانش رخ داده این موضوع را واضح تر می نمایاند.

عبدالعزیز مهتدی نماینده حضرت امام رضا(ع) در شهر قم بود می گوید:

روزی به حضرت عرض کردم: راه من دور است و همیشه نمی توانم به حضور شما برسم ومسائل و احکام را بپرسم
مشکلات دینی خویش را از چه کسی جویا شوم؟ فرمود: ازیونس بن عبدالرحمن.

و این اشاره امام(ع) تایید آشکار یونس می باشد که مقام و موقعیت علمی و معنوی او را بیان می کند البته یونس در مقام
یک فقیه معمولی نبوده، بلکه مورد عنایت ولطف خاص پیشوایان معصوم(علیهم السلام) بوده تا آنجا که از هر فرصتی
برای تایید، تشویق و قوت قلب و همچنین کوشش در رفع اتهام و مباحثات علمی او دریغ نمی کردند. محمد بن عیسی
می گوید: از امام ابوالحسن الرضا(ع) پرسیدم: فدایت شوم!

من همیشه نمی توانم به دیدار شما بیایم و مسائل و احکام دینم را فرا بگیرم آیایونس بن عبدالرحمن مورد اعتماد
شماست؟ آیا می توانم مسائل دینم را از او یادبگیرم؟ فرمود: بلی. داود بن قاسم می گوید: به امام جواد(ع) گفتم: نظر شما
درمورد یونس چیست؟ فرمود: کدام یونس را می گویی؟

گفتم: یونس بن عبدالرحمن. فرمود: خدا او را رحمت کند ما روش او را دوست داریم.

فضل بن شاذان فقیه، متکلم و محدث سرشناس و از دوستان برجسته امام جواد(ع) که بنا به اقرار خویش پنجاه سال در
مکتب ولایت و امامت تحصیل علم کرده است در موردیونس چنین می گوید: در عالم اسلام (غیر از چهارده
معصوم «علیهم السلام ») مردی فقیه تر از سلمان فارسی ظهور نکرده است و بعد از او شخصی فقیه تر از یونس
بن عبدالرحمن نیست.

یونس و گروه واقفیه

هنگامی که امام هفتم حضرت کاظم(ع) در سال ۱۸۳ به دست هارون الرشید پنجمین خلیفه ستمگر عباسی (۱۹۳ – ۱۷۰)
به شهادت رسیدمسوولیت الهی امامت و رهبری و هدایت جامعه اسلامی به عهده فرزند بزرگوار اوحضرت امام ابوالحسن
علی بن موسی(ع) واگذار گردید، در حالی که حضرت کاظم(ع)مکرر به امامت امام هشتم حضرت رضا(ع) تصریح کرده
بود اما گروهی از سودجویان بانیت های مادی و انگیزه های واهی امامت امام هشتم را منکر شده بودند در برابراعتراض
دیگران این جمله را تکرار می کردند: «امام کاظم(ع) همان «مهدی موعود»است، او نمرده، بلکه زنده است و آخرین امام
می باشد». آنها در امام هفتم متوقف شدند و به همین مناسبت «واقفیه » لقب گرفتند. آنها وقتی وجود گهربار
حضرت رضا(ع) و مطرح شدن امامت آن بزرگوار را مخالف مقاصد شوم خویش دیدند، در امامت او در بین مردم ایجاد
شبهه و تردید کرد و در میان شیعیان به شایعه پراکنی مشغول شدند. البته شرایط نامساعد آن زمان به آنها یاری کرد زیرا
امام هفتم درحالی به شهادت رسید که زمامدار خودسر و مستبد عباسی امام را از دسترس شیعیان خارج کرده و در اوج
خفقان در زندانهای مختلف حبس کرده و به شهادت رسانده بود واز سوی دیگر فرزند آن بزرگوار هم به دور از آن حضرت
و در مدینه زندگی می کرد.

به همین جهت دسترسی شیعیان به هر دو امام مشکل شده و مطلع شدن از مسائل امامت کار دشواری بود و گروه واقفیه
از این موقعیت استفاده کرده و اهداف خویش راعملی می کردند.

انگیزه پیدایش واقفیه

سران واقفیه از وکلاء و نمایندگان حضرت کاظم(ع) بودند واموال بیشماری در دست داشتند برای تصاحب این اموال
منکر شهادت امام هفتم(ع) وامامت امام رضا(ع) شدند و برای رسیدن به منظور شوم خویش دست به اقدامات
مختلفی زدند اینها در واقع عالمان بی عمل و انسانهایی شیطان صفت بودند که دین خود رابه دنیا فروخته و با این عمل
گروهی را فریفته و از صراط مستقیم ولایت منحرف کردند، لذا مشمول آیه شریفه «اولئک الذین اشتروا الحیوه الدنیا
بالاخره فلا یخفف عنهم العذاب ولا هم ینصرون » «آنان کسانی هستند که زندگانی دو روزه دنیا راخریده و ملک ابدی
آخرت را فروختند و در عالم آخرت از عذاب آنها کاسته نخواهدشد و هیچ کس آنان را یاری نخواهد کرد».

آنان نقشه کشیدند که نور خدا را خاموش کنند اما خداوند متعال نور خویش را بوسیله یاران برجسته امام کاظم(ع)
برجهانیان آشکار کرد شیعیان مخلص، با آگاهی و بینش عمیق در برابر انحرافات این گروه ایستادگی کردند و با اراده ای
آهنین که سزاوار مردان حق جو و بلندنظرمی باشد امامت هشتمین ستاره آسمان فضیلت را به جهانیان اثبات کردند.

یونس بن عبدالرحمن یکی از پیشتازان مبارزه بر علیه واقفیه می باشد یونس ازهمان روز شهادت امام هفتم(ع) برای
حمایت از حجت خدا بپاخاست، او با ژرف نگری برمساله امامت و رهبری و اصرار به امامت حضرت رضا(ع) عرصه را بر
سران واقفیه تنگ کرد. روزی در مجلس عیسی نشسته بود که خبر شهادت امام هفتم را آوردند باقاطعیت تمام خطاب به
حضار مجلس چنین گفت: «ای اهل مجلس بدانید امروز بین من وخدایم امامی نیست مگر علی بن موسی(ع) که او امام
بحق من است.»

مرزبان شجاع فرهنگ شیعه بعد از احساس خطر مصمم شد با مخالفین شدیدا مقابله کند، او که درآشفته بازار آن روز
ملجاء و پناهگاه شیعیان محسوب می شد اعتقادات خود را علنامطرح کرده، ضرورت تداوم امامت برای رهبری جامعه را
گوشزد می کرد و با اطمینان خاطر و ایمانی راسخ و با قلبی سرشار از محبت اهلبیت، امامت حضرت رضا(ع) راتبلیغ
می کرد.

وقتی رهبران دنیادوست واقفیه او را سدی محکم در برابر خواسته های شیطانی خویش دیدند به فکر فریفتن او افتادند و
مبلغ قابل توجهی رشوه به اوپیشنهاد کردند.

پیشنهاد رشوه و جواب رد یونس

وی چنین می گوید: هنگامی که امام هفتم به شهادت رسید هر یک از نمایندگان و وکلایش مبالغ کلانی از بیت المال را
دردسترس داشتند و این علت انکار امامت حضرت رضا(ع) بود.

مثلا «زیاد قندی » مبلغ هفتاد هزار دینار و علی بن حمزه «یکی دیگر ازنمایندگان امام(ع ») سی هزار دینار در اختیار
داشت و جاذبه این پولها چشم حقیقی آنان را بسته بود من وقتی این حقیقت را فهمیدم و واقعیت مساله را درک کردم،
آنچه را که فهمیده بودم بی پروا به مردم گفتم و آنان را به پذیرش امامت حضرت رضا(ع) تشویق و تبلیغ کردم. آنان به من
پیغام فرستادند که: چرا امامت علی بن موسی را تبلیغ می کنی؟ اگر مقصود از این کار منافع دنیوی است ما تو رابی نیاز
می کنیم (ما می دانیم که تو به پول نیاز داری) و مبلغ ده هزار دینارپیشنهاد کردند که در صورت سکوت به من بپردازند
در جواب آنان گفتم: «مگر ما ازامام صادق(ع) روایت