پاورپوینت کامل امام موسی صدر و اولین حکومت ولی فقیه ۳۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام موسی صدر و اولین حکومت ولی فقیه ۳۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام موسی صدر و اولین حکومت ولی فقیه ۳۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام موسی صدر و اولین حکومت ولی فقیه ۳۱ اسلاید در PowerPoint :

>

۲۳

نهم شهریور۱۳۷۷، درست بیست سال از ماجرای غم انگیز ناپدید شدن فقیه مجاهد و اندیشمند توانا امام موسی صدر
می گذرد. در این دو دهه، با توجه به وضعیت سیاسی و جنگ تحمیلی و دهها موانع و مشکلات دیگر، مساله ناپدید شدن
آن بزرگوار چنانکه باید و شاید پیگیری نشد. اکنون نیز این امر مهم در هاله ای از ابهام قرار دارد. از سوی دیگر، در این
مدت حتی فرصتی پیش نیامد تا محققان، اندیشمندان و صاحب نظران در کنفرانسها و میزگردهای علمی – تحقیقی
اندیشه های ناب این مرد بزرگ را بررسی کنند و ابعاد وجودی اش را به مردم بشناسانند.

در طول تاریخ تشیع، امام موسی صدر نخستین مجتهد «جامع الشرایطی » است که خود قدم پیش نهاد و حکومتی
شیعی با عنوان «مجلس اعلای شیعیان » را در لبنان پایه گذاری کرد. ^(۱) نفوذ معنوی و مادی این حکومت چنان توسعه
یافت که در مدت کوتاهی حکومت مرکزی لبنان را بطور جدی تحت تاثیر قرار داد. در طول تاریخ شیعه، حکومتهای
شیعه بسیاری مانند آل بویه، علویان، فاطمیان و … پدید آمدند و تا حدودی سبب نشر فرهنگ اهل بیت شدند; ولی محور
همه یا بیشتر آنها شخصیتهایی بودند که اندیشه ثروت و قدرت در سر می پروراندند و از معارف تشیع بهره ای نداشتند.
در این حکومتها دانشمندان مذهبی بیشتر مشاور شمرده می شدند و گاه وزارت را به عهده می گرفتند. بر این اساس،
هرگز نمی توان موردی در تاریخ یافت که فقیهی شیعه برای تشکیل حکومت الهی اقدام کرده باشد. البته فقهای گرانقدر
در کتب خویش بحثهای علمی بسیار در خصوص حکومت اسلامی ارائه داده اند، ولی این امر مهم، برای اولین بار، در
حکومت امام موسی صدر تحقق یافت. نکته جالب توجه آن است که وقتی حضرت امام خمینی، بنیانگذار جمهوری
اسلامی ایران، در سالهای ۴۵ – ۴۴ در نجف اشرف حکومت اسلامی تدریس می فرمود و تئوری این طرح عظیم را به
شاگردانش می آموخت، امام موسی صدر در لبنان وارد میدان عمل شده، زمینه های حکومت خود را بنیان نهاد و با
پشتکار تمام، در سال ۱۳۴۸، به طور رسمی، آن را افتتاح کرد. البته باید توجه داشت که حضرت امام خمینی – رضوان الله
تعالی علیه – از اهمیت تلاشهای امام موسی صدر در لبنان آگاهی داشت. از اینرو، در همان روزها، وقتی یکی از
شاگردانش از وی می پرسد که، آقا فرض کنید شاه را از کشور بیرون کردید، آیا کسی دارید که به جایش بگذارید و از عهده
اداره کشور برآید؟ حضرت امام خمینی از امام موسی صدر نام می برد و وی را برای اداره حکومت اسلامی ایران شایسته
می داند. ^(۲)

هر چند حضرت امام خمینی به امام موسی صدر عنایتی ویژه داشت; ولی تندروهایی که از عمق کار و موقعیت حساس
امام موسی صدر آگاهی نداشتند و رفتار و مواضع او را با برنامه های مبارزاتی خود همگون نمی دیدند، به تکاپو افتادند و
در جهت تیره ساختن روابط حضرت امام خمینی و امام موسی صدر بسیار کوشیدند. خوشبختانه نقشه های ناآگاهان با
درایت و حسن تدبیر دانشمند وارسته جناب هاشمی رفسنجانی ناکام ماند و ارتباط صمیمانه این مردان بزرگ همچنان
ادامه یافت.

حجه الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی در بخشی از خاطراتش چنین می نویسد:

«… لبنان برای ما آن روزها بیشتر از این جهت جالب و پرجاذبه بود که در آنجا یک روحانی شیعه و ایرانی – امام موسی
صدر – یک تشکیلات رسمی به نام «مجلس اعلا» داشت که یک نوع حکومت بود. چنین چیزی در آن روزها در جای
دیگری از دنیا نداشتیم … آقای صدر هم دیدگاههای خاصی در مورد ایران داشت. او بر حسب موقعیت خاصی که داشت،
از یک سو با رژیم ایران ناگزیر روابطی داشت و از سوی دیگر با مبارزین هم صمیمی بود. اختلاف نظرهایی هم بین او و
طرفداران امام بود که از من هم انتظار ایفای نقشی داشتند. که در ادامه همان سفر که به عراق رفتم با امام در این زمینه
گفتگوهایی داشتم که بی تاثیر نبود …

… منشا آن یکی مساله مرجعیت امام بود که آقا موسی به خاطر مصالح مجلس اعلا و با توجه به محذوراتی که داشت
نمی توانست امام را معرفی کند و نیز با توجه به شیوه مبارزه ای که ایشان انتخاب کرده بود، نادیده گرفتن رژیم شاه،
امکان پذیر نبود. سفارت ایران در لبنان از سفارتخانه های حساس ایران بود که آقا موسی هم با سفارت ناگزیر ارتباط
داشت … شیوه آقا موسی یک نوع مبارزه بود و مبارزه ما پرخاشگری و قهر و اعتراض بود. طبیعی بود که این دو شیوه
ناهماهنگی هایی پیدا می کرد، ضمن این که هر دو جریان در هدف اصلی و اسلام خواهی مشترک بودند.

کسانی که از بچه های ایران در لبنان بودند، انتظارشان از آقا موسی موضع گیری صریح بر ضد رژیم شاه، سخنرانیهای
تند و احیانا دادن اعلامیه هایی در هر مناسبت بود; ولی او احساس می کرد بر آوردن این انتظارات به قیمت از دست دادن
دستاوردهای بسیار ارزشمندی – که طی چند سال خون دل خوردنها و زحمات طاقت فرسا بدست آمده است – تمام
می