پاورپوینت کامل بیعت و روش سیاسی حکومت علوی ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بیعت و روش سیاسی حکومت علوی ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بیعت و روش سیاسی حکومت علوی ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بیعت و روش سیاسی حکومت علوی ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

>

الف) بیعت با علی علیه السلام *

پس از آشفتگی خلافت اسلامی در زمان عثمان و برقراری نظام طبقاتی جاهلی۱ روز به روز بر مشکلات امر افزوده شد
تا عثمان کشته شد؛ مردم مدینه، آنهایی که از دست مظالم عمّال و حکّام گذشته به تنگ آمده بودند۲ بالاتّفاق از کوچک
و بزرگ؛ زن و مرد؛ پیر و جوان؛ عرب و غیرعرب، به در خانه علی علیه السلام هجوم آوردند و یک صدا اعلام کردند یگانه
شخصیّت لایق خلافت اسلامی، اوست و او باید خلافت را بپذیرد.۳ به قدری اصرار و ازدحام و اظهار رضایت کردند که
خودش می فرماید: «چیزی نمانده بود فرزندانم زیر دست و پای مردم پامال شوند…»:

«وَ بَسَطْتُمْ یَدِی فَکَفَفْتُها، وَ مَدَدْتُموها فَقَبَضْتُها، ثُمَّ تَداکَکْتُمْ عَلَیَّ تَداکَّ الاْءِبِلِ الْهِیمِ عَلی حِیاضِها یَوْمَ وِرْدِها، حَتَّی انْقَطَعَتِ
النَّعْلُ، وَ سَقَطَ الرِّداءُ، وَ وُطِئَ الضَّعیفُ، وَ بَلَغَ مِنْ سُرورِ النّاسِ بِبَیْعَتِهِمْ اِیّایَ اَنِ ابْتَهَجَ بِهَا الصَّغیرُ، وَ هَدَجَ اِلَیْهَا الْکَبیرُ، وَ
تَحامَلَ نَحْوَها الْعَلیلُ، وَ حَسَرَتْ اِلَیْها الْکِعابُ.۴؛ شما دست خود را برای بیعت باز می کردید و من به عکس، به علامت
امتناع از قبول، دست خود را می بستم. ولع و تشنگی نشان دادید مانند شتران تشنه که به آب می رسند. ازدحام به قدری
بود که کفش ها از پاها و رداها از دوش ها افتاد. ضعفا، پامال شدند. مردم مدینه و کسانی که حاضر به بیعت بودند آن قدر
اظهار خوشحالی و بهجت کردند تا آنجا که کودکان به پیروی از بزرگان غرق در شادی بودند. پیران شکسته و سالخورده با
کمال ضعف و ناتوانی آمدند که بیعت کنند. بیماران با مشقّت فراوان از بستر بیماری به خاطر بیعت حرکت کردند و آمدند.
حتّی زنان و دختران برای بیعت کردن سر از پا نمی شناختند.»۵

برخی از عواملی که حضرت از پذیرش خلافت امتناع می ورزید، عبارتند از:

الف) از بین رفتن زمینه برای اصلاحات و سامان بخشیدن به نظام فرو پاشیده سیاسی؛

ب) نامناسب بودن جوّ عمومی پس از قتل عثمان؛

ج) عدم آمادگی مردم برای پذیرش آرمان های اصیل اسلامی؛

د) فقدان امکانات و نیروهای کافی برای اداره امور کشور.

فلسفه پذیرفتن خلافت

علی علیه السلام فلسفه پذیرفتن خلافت را بعد از عثمان، به هم خوردن عدالت اجتماعی و منقسم شدن مردم به دو طبقه سیرِ
سیر و گرسنه گرسنه ذکر می کند و می فرماید:

«لَوْلا حُضورُ الْحاضِرِ، وَ قِیامُ الْحُجَّهِ بِوُجودِ النّاصِرِ، وَ مَا أَخَذَاللّه ُ عَلَی الْعُلَماءِ اَنْ لایُـقارُّوا عَلی کِظَّهِ ظالِمٍ وَ لاسَغَبِ
مَظْلُومٍ، لألْقَیْتُ حَبْلَها عَلی غارِبِها، وَ لَسَقَیْتُ آخِرَها بِکَأْسِ أوَّلِها…۶؛ اگر نبود که عدّه ای به عنوان یار و یاور به درِ خانه ام
آمدند و بر من اتمام حجّت شد؛ دیگر این که خداوند از دانایان و روشن ضمیران عهد و پیمان گرفته که هر وقت اوضاعی
پیش آید که گروهی آن قدر اموال و ثروت ها و موهبت های الهی را به خودشان اختصاص بدهند و آن قدر بخورند که از
پرخوری بیمار شوند و عدّه ای آن قدر حقوقشان پایمال شود که مایه سدّ جوعی هم نداشته باشند؛ در همچو اوضاع و
احوال، این دانایان و روشن ضمیران نمی توانند بنشینند و تماشاچی و حدّاکثر متأسّف باشند. اگر همچو وظیفه ای را در
حال حاضر احساس نمی کردم، کنار می رفتم و افسار خلافت را در دست نمی گرفتم و مانند روز اوّل، پهلو تهی می کردم…»

و چون این طور برنامه ای در دوران حکومتش داشت …۷ می دانست که چه جنجالی به پا خواهد شد؛ لذا با تردید و
نگرانی زیر بار خلافت رفت و به مردمی که آمدند بیعت کنند، گفت:

«دَعونی وَالْتـَمِسُوا غَیْری، فَإنّا مُسْتَقْبِلونَ أَمْراً لَهُ وُجوهٌ وَ أَلْوانٌ، لاتَقومُ لَهُ الْقُلُوبُ، وَلاتَثْبُتُ عَلَیْهِ الْعُقُولُ…۸؛ مرا
رها کنید، سراغ کسی دیگر بروید. آینده ای رنگارنگ و نا ثابت در پیش است. اطمینانی به موفقیّت در اجرای آنچه وظیفه
اسلامی من به عهده من گذاشته نیست. آشفتگی ها در جلو است که دل ها ثابت نمی ماند و افکار متزلزل می گردد و همین
شماها که امروز آمده اید، وقتی که دیدید راه بسیار دشواری است، از وسط راه ممکن است برگردید. …

بدانید اگر من این دعوت را پذیرفتم، آن طور که خودم می دانم و می فهمم و طبق برنامه ای که خودم دارم، عمل
می کنم و به حرف و توصیه احدی هم گوش نخواهم کرد. بلی اگر مرا به حال خود واگذارید و مسؤولیّت حکومت و خلافت
را بر عهده من نگذارید، من معذورم و مثل گذشته، حکم یک مشاور خواهم داشت.»۹

ب) روش سیاسی حکومت علوی علیه السلام

۱) مبارزه با تبعیضات اجتماعی

در یک جریان بحرانی عظیم، در کشور اسلامی بود که امیرالمؤمنین زمام امور را به دست گرفت. تخم های فتنه و
آشوب از سال ها پیش کاشته شده بود. روزگار، آبستن حوادث ناگواری بود که نوبت خلافت به علی علیه السلام رسید. امیرالمؤمنین
با کرامت و توجّه به سختی ها، زمامداری را قبول کرد۱۰ و پس از عهده دارشدن مسؤولیّت، دو کار را وجهه همّت و در رأس
برنامه خود قرار داد:

یکی پند و اندرز و اصلاح روحیّه و اخلاق مردم و بیان معارف الهی که نمونه اش «نهج البلاغه» است. و دیگر مبارزه با
تبعیضات اجتماعی.۱۱

علی علیه السلام راجع به قطایع عثمان، یعنی اراضی ای که متعلّق به عامّه مسلمین است و عثمان آنها را در تیول اشخاص
قرار داده بود، فرمود:

«وَاللّه ِ لَوْ وَجَدْتُهُ قَدْ تُزُوِّجَ بِه النِّساءُ، وَ مُلِکَ بِه الاْءماءُ لَرَدَدْتُهُ.۱۲؛ به خدا قسم! زمین هایی که متعلّق به عامّه مسلمین
است و عثمان به این و آن داده، پس خواهم گرفت؛ هرچند آنها را مِهر زنانشان قرار داده باشند یا با آنها کنیزکانی خریده
باشند.»۱۳

۲) صراحت و صداقت در سیاست

امیرالمؤمنین در دوران خلافتش صراحت به خرج داد. سیاست او صریح بود. نمی خواست کاری را که می خواهد بکند،
در دلش مخفی نگه دارد… با اعلام این برنامه از همان روزهای اوّل، مخالفت با حکومت علی علیه السلام آغاز شد.

اوّلین مخالفت رسمی در شکل «جنگ جمل» متجلّی گردید. طلحه و زبیر، دو شخصیّت خدمتگزار اسلام در زمان
پیامبر بودند، ولی در دوره عثمان به دلیل وضع مخصوص دستگاه خلافت و رشوه های کلانی که عثمان به آنها می داد، به
صورت ثروتمندان بزرگی در آمده بودند و حالا می دیدند که علی علیه السلام قصد مصادره اموالشان را دارد…۱۴

به دنبال جنگ جمل، «جنگ صفّین» به پا شد. معاویه که از بستگان عثمان بود، حدود بیست سال فعّال مایشاء و
حاکم مطلق منطقه سوریه بود و در این مدّت توانسته بود پایه های حکومتش را به اندازه کافی مستحکم کند. علی علیه السلام بعد
از بیعت، فرموده بود: «من به هیچ وجه حاضر نیستم پای ابلاغ معاویه را امضا کنم …» به دنبال این پاسخ، معاویه جنگ
صفّین را به راه انداخت.

به دنبال جنگ صفّین، «جنگ خوارج» بر پا شد، که ماجرایش را همه کم و بیش می دانید. نتیجه این شد که در مدّت
چهار سال و چند ماه خلافت علی علیه السلام به علّت حسّاسیّتی که حضرت در امر عدالت داشت، دائما در حال مبارزه بود و آنی
راحتش نمی گذاشتند.

۳) انعطاف ناپذیری در امر عدالت

او حکومت را برای اجرای عدالت می خواست و همین شدّت عدالت خواهی بالأخره منجر به شهادتش در محراب
شد.۱۵ درست است که «وَ قُتِلَ فِی مِحْرابِهِ لِشِدَّهِ عَدْلِهِ» آن تصلّب و انعطاف ناپذیری در امر عدالت برایش دشمن ها درست
کرد؛ جنگ جمل و جنگ صفّین به پا کرد؛ امّا در نهایت، دست جهالت و جمود و رکود فکری از آستین مردمی که به نام
«خوارج» نامیده می شدند، بیرون آمد و علی علیه السلام را شهید کرد.۱۶

دوره خلافت برای علی علیه السلام از تلخ ترین ایّام زندگی او به حساب می آید. امّا از نظر مکتبش، او موفّق شد بذر عدالت را
در جامعه اسلامی بکارد. …

روش علی علیه السلام به وضوح به ما می آموزد که تغییر رژیم سیاسی و تغییر و تعویض پست ها و برداشتن افراد ناصالح و
گذاشتن افراد صالح به جای آنها، بدون دست زدن به بنیادهای اجتماع از نظر نظامات اقتصادی و عدالت اجتماعی،
فایده ای ندارد و اثربخش نخواهد بود.۱۷

۴) عدم گذشت در مسایل اجتماعی

روزی امیرالمؤمنین علی علیه السلام ـ طبق عادتی که در ایّام خلافت داشت که خود تنها می رفت و حتّی در جاهای خلوت
می رفت و شخصا اوضاع و احوال را تفتیش می کرد ۱۸ ـ در یکی از کوچه باغ ها