پاورپوینت کامل اوقات فراغت در سیره و سنّت ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اوقات فراغت در سیره و سنّت ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اوقات فراغت در سیره و سنّت ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اوقات فراغت در سیره و سنّت ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

>

اشاره

کارشناسان مدیریت و دست اندرکاران امور تربیتی، «اوقات فراغت» را پدیده ای دانسته اند که از یک سو، مناسب ترین
بستر رشد و شکوفایی استعدادهای گوناگون و از سوی دیگر، زمینه ساز بسیاری از انحرافات و بزهکاری هاست.

آنچه باعث این کارکرد دوگانه شده و به ظاهر تعارضاتی را ایجاد کرده؛ چگونگی گذران این اوقات و بهره گیری از آن
است. اینکه در این اوقات، افراد به چه کارها و فعالیت هایی مشغول شوند، تا چه حد این فعالیت ها آزادانه باشد و تا چه حد
تحت کنترل دیگران، با چه کیفیتی و در چه محیط هایی باشد، همه جزء چگونگی بهره گیری از اوقات فراغت به حساب
می آیند.

مفهوم شناسی اوقات فراغت

از دیگر امور زیربنایی و اساسی در مدیریت اوقات فراغت، درک و فهم صحیح از اوقات فراغت است. شناساندن معنا
و مفهوم صحیح فراغت به مردم، آن هم به صورت یک سنّت و فرهنگ سازی عمیق، خود از عوامل مهمّ استفاده بهینه
از این اوقات است. بسیاری از افراد و خانواده ها، تصوّرشان از اوقات فراغت بسیار سطحی است. آنان این فرصت ها را
فرصت های بیکاری به معنای بیهوده گذرانی و سرگرمی های لغو و بی حاصل تلقّی کرده اند، در نتیجه در ایّام فراغت،
فرزندانشان را به اختیار خود رها کرده و خودشان نیز در شهر دیگر و در سفر به سر می برند، غافل از آنکه فرزندانشان در
خانه و یا محیط های دیگر به امور بیهوده و گاه مبتذل مشغول می شوند.

فراغت در نظر اینان به مفهوم بطالت، تنبلی و سستی بوده، لذا خویشتن را منفعلانه به دست زمان می سپارند. این
گونه برخورد با اوقات فراغت، زمینه ساز رکود، فساد و افتادن در منجلاب فساد است؛ زیرا آنچه موجب رکود است، سکون
و بی حرکتی است؛ آن چنان که اگر آب در یک جا بی حرکت بماند، به لجنزار بدل می گردد.

مفهوم صحیح اوقات فراغت

فراغت که در لغت به معنی آسایش و آسودگی از کارهای الزام آور تعریف شده، در مفهوم صحیح اش عبارت است از:
مشغول شدن به فعالیت های خودجوش و مطلوب و دوست داشتنی؛ فعالیت هایی که دو ویژگی اصلی آنها آزادی و تنوّع
است.

این مفهوم اوقات فراغت، جزء غنی ترین اوقات زندگی انسان است و انسان را به نیازهای درونی، خودسازی و
خودشناسی فرامی خواند.۱

آیا در «فرهنگ اسلامی» چیزی به نام اوقات فراغت وجود دارد؟

بدون تردید در زمان های گذشته، فراغت به معنای امروزی آن وجود نداشته و انسان ها، که بیشتر در دل طبیعت
زندگی می کردند، در همان جا هم ساعاتی به استراحت مشغول می شدند و تجدید قوا می نمودند. در نظر آنان بین کار و
تفریح یک همبستگی ناگسستنی وجود داشت. با پیدایش و رواج شهرنشینی و گسترش شهرها و صنعتی شدن جوامع،
چون انسان ها وارد محیط های پر سروصدا و پرجمعیت شدند و چون مجبور گشتند تن به کارهای یک نواخت و بی تحرّک
بدهند و در اثر انجام کارهایی که بدون علاقه و انگیزه مجبور به انجام آن بودند، در نتیجه روز به روز جسم و روحشان
فرسوده تر شد و برای رهایی از عواقب این نوع کار، رو به تفریحات جدید آوردند. علت این رویکرد هم این بود تا بلکه
کمی از آلام خود را که در اثر تسلّط ماشین بر آنها وارد شده بود، بکاهند و خود را موقّتاً از قید و بندها آزاد کنند.

اما فرهنگ اسلامی که انسانیت و آزادگی انسان را تأمین می کند، هیچ گاه به دلیل کار و تلاش، مسلمان با خود، بیگانه
نمی شود و اختیار و اراده او سلب نمی گردد. در فرهنگ اسلامی طبق آنچه از قرآن و سنّت برداشت می شود، بین «کار»،
«فراغت» و «استراحت» هماهنگی کامل وجود دارد.

در فرهنگ اسلامی، انسان باید وقت شناس باشد، زمان مناسب هرکار را تشخیص دهد و در فعالیت های مختلف،
همه جوانب شخصیت خود را مدّ نظر داشته باشد. کار و تلاشش به هنگام، عبادت و ارتباطش با خدا به جا و نیز ساعاتی را
به ارتباط با مردم و مراوده با هم کیشان خود اختصاص دهد و در مساجد در جمع آنها حاضر شود تا از اثرات معنوی آن
بهره مند گردد؛ نه آنکه کار، او را از یاد خدا و یا حضور در اجتماع مسلمانان بازدارد. قرآن کریم می فرماید:

«یا ایّها الذین آمنوا اذا نُودی للصّلاه من یوم الجمعه فاسعوا الی ذکر اللّه و ذروا البیع ذلکم خیر لکم ان کنتم
تعلمون»۲؛ ای کسانی که ایمان آورده اید! هنگامی که ندای نماز جمعه را شنیدید، به سوی ذکر خدا بشتابید و خرید و
فروش را رها کنید که برای شما بهتر است اگر بدانید.

شاعر معاصر، دکتر قاسم رسا می سراید:

در راه خدمت خلق، مصروف کرد اوقات۳

عمر عزیز انسان گرانبهاتر از آن است که به بیهودگی، غفلت و بطالت بگذرد.

عارف دلسوخته، الهی قمشه ای می گوید:

رفیقی که روشن ز نور خدا شد.۴

زینت عابدان، امام سجّاد علیه السلام می فرماید:

«اللّهمّ صلّ علی محمّد و آله و ارزقنی صحّهً فی عباده و فراغاً فی زهاده و علماً فی استعمال و ورعاً فی اجمال…
نبّهنی لذکرک فی اوقات الغفله و استعملنی بطاعتک فی ایّام المهله.۵؛ خداوندا! برمحمّد و آل او درود فرست و صحّت
در عبادتت را روزی من کن و فراغت مرا در بی میلی نسبت به دنیا و علم مرا در عملی بر طاعتت و پرهیزگاری در
نیکی ها… و در ایّام غفلت مرا به ذکر و یاد خود آگاه کن و در ایّام مهلت در دنیا مرا به طاعت خود مشغول کن.»

اهمیّت شناخت وقت

انسان مسلمان، قدر بهترین سرمایه ای که در اختیار او گذاشته شده؛ یعنی عمر خود را می داند و هیچ گاه آن را بیهوده
و بی ثمر هدر نمی دهد؛ چه رسد به اینکه آن را در امور ناپسند و در معصیت و نافرمانی خداوند صرف کند. حضرت
محمّد صلی الله علیه و آله وسلم در وصایای خود به ابوذر غفاری می فرماید:

«کُن علی عمرک اَشَحُّ منک ـ علی ـ دینارک و درهمک؛ ای ابوذر در مورد صرف عمرت از صرف کردن دینار و
درهم بخیل تر باش و آن را به رایگان از دست مده.»۶

در سیره رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم آمده است که بسیار سخت کوش و پرکار بود؛ به گونه ای که یاران به او اعتراض می کردند.
به ویژه آن حضرت ساعاتی را که به عبادت و مناجات اختصاص می داد، گاه خود را به سختی می انداخت. یکی از اصحاب
به او اعتراض کرد، حضرت به او فرمود:

«أفلا أکونُ عبداً شکوراً؛ آیا بنده ای شکرگزار نباشم؟»

در ارزش و اهمیت شناخت اوقات، همین بس که مولی علی علیه السلام فرمود:

«لا یعرف قدر ما بقی من عمره الاّ نبیٌّ أو صدّیقٌ؛ قدر و ارزش باقی مانده از عمر را نمی شناسد مگر پیامبر و صدّیقی
از اولیاءالهی.»۷

تقسیم اوقات

انسان با توجّه به استعدادهای بالقوه، نیازها و آرزوهای خود، که برآورده شدن آنها منجر به رشد و کمال او می گردد،
بعد از شناخت ارزش وقت و عمر، لازم است بداند که عمر خود را در چه اموری صرف کند تا ابعاد وجودی اش را به صورت
هماهنگ و متعادل رشد دهد؛ چرا که افراط یا تفریط در هریک از ابعاد وجود، او را از مسیر سعادت و فضیلت باز می دارد.
برای این منظور بهتر است انسان سراغ الگوهای الهی، که دارای علم و حکمت کامل بلکه منبع آن هستند، برود و باز
برای صرفه جویی و استفاده کامل از اوقات خود، دستورالعمل های آنان را نصب العین خویش قرار دهد.

در این رابطه مولی الموحّدین علی بن ابی طالب علیه السلام می فرماید:

«للمؤمن ثلاث ساعات؛ فساعهٌ یُناجی فیها ربّهُ؛ و ساعهٌ یَرُمُّ مَعاشَهُ؛ و ساعهٌ یُخلّی بین نفسه و بین لَذَّتها فیما
یَحِلُّ و یَجمُلُ؛ مؤمن وقت و ساعات خود را به سه قسمت تقسیم می کند؛ ساعتی که در آن با پروردگارش راز و نیاز
می نماید، ساعتی که در آن معاش خود را اصلاح می کند و ساعتی که بین خود و بین لذّت و خوشی آنچه حلال و نیکو و
زیبا است می گذارد.»۸

از این روایت، نکات زیبایی به دست می آید؛ از جمله اینکه:

اعتدال در برآوردن نیازهای روحی و جسمی و کار و تلاش برای اصلاح معاش که در روایات دیگر، نشا